Announcement

Collapse
No announcement yet.

Αγγλική Λογοτεχνία

Collapse

Μηνύματα

Collapse

Θέματα

Collapse

X
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Αγγλική Λογοτεχνία

    [OFF TOPIC ON]
    To υπο-φόρουμ αυτό κακώς ονομάζεται "Ποίηση-Λογοτεχνία". Η Ποίηση είναι μέρος της Λογοτεχνίας. Ή πρέπει "Λογοτεχνία" σκέτο, ή "Ποίηση-Πεζογραφία"
    [/OFF TOPIC OFF]

    Σκέφτηκα να αρχίσω μια σειρά από θέματα πέρι Αγγλικής Λογοτεχνίας, μιας που είναι η ειδικότητά μου. Που ξέρεις, μπορεί κάποιος να τα βρει ενδιαφέροντα (πού είσαι, astaroth? ), ή και να αντλήσει υλικό για εκθέσεις κλπ.

    Οποιαδήποτε ερώτηση/σχόλιο ευπρόσδεκτο!

    ΜΕΡΟΣ 1.
    William Shakespeare

    Το μεγάλο παράδοξο με τον Βάρδο είναι ότι τον ξέρει κι η κάλπικη δεκάρα, αλλά το έργο του το ξέρουν λίγοι. Μαζέψτε 100 τυχαία άτομα από το δρόμο, οι 80 θα τον έχουν ακούσει. Ρωτήστε τους ίδιους αν έχουν διαβάσει/ακούσει (Shakespeare δεν βλέπεις, ακούς!) ένα έργο του, και ζήτημα είναι αν θα βρείτε 10.

    Η άγνοια που υπάρχει γύρω από το έργο του γίνεται συχνά η ίδια αντικείμενο τέχνης (σε postmodern επίπεδο). Υπάρχει μια ταινία με τον Mekhi Phifer, με τίτλο "Ο", η οποία είναι μια σύγχρονη μεταφορά του Οθέλλου. Πολλοί ίσως την έχουν δει. Σε κάποια σκηνή της ταινίας, κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος, η καθηγήτρια - που αντιλαμβάνεται ότι κάποιοι φοιτητές δεν προσέχουν - τους ζητά (ως τιμωρία; ως απόδειξη γνώσεων;) να πουν τον τίτλο ενός ποιήματος του Shakespeare. Η σωστή απάντηση; 94. Ή 106. Ή 107...Τα ποιήματα του Shakespeare δεν έχουν τίτλους, παρά μόνο αριθμούς (δλδ. Sonnet 94, κλπ). Πιθανόν η σκηνή αυτή να υποδηλώνει ότι η άγνοια για το έργο του Βάρδου δεν περιορίζεται στην εξωακαδημαϊκή αλλά και στην ενδοακαδημαϊκή κοινότητα.

    Μιλώντας για ποιήματα, ένα από τα αγαπημένα μου είναι το Sonnet 135. Προσέξτε ιδιαίτερα την επανάληψη του will, το οποίο έχει διπλό υπονοούμενο, τόσο σεξουαλικό, όσο και για το όνομα του Shakespeare:

    Whoever hath her wish, thou hast thy Will,
    And Will to boot, and Will in over-plus;
    More than enough am I that vexed thee still,
    To thy sweet will making addition thus.
    Wilt thou, whose will is large and spacious [ ],
    Not once vouchsafe to hide my will in thine?
    Shall will in others seem right gracious,
    And in my will no fair acceptance shine?
    The sea, all water, yet receives rain still,
    And in abundance addeth to his store;
    So thou, being rich in Will, add to thy Will
    One will of mine, to make thy large will more.
    Let no unkind, no fair beseechers kill;
    Think all but one, and me in that one Will.


    Ένας από τους σημαντικότερους - αν όχι ο σημαντικότερος - λόγους για την διαχρονικότητα του Shakespeare, είναι η κολοσσιαία ικανότητά του να αφήνει ηθελημένα ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα, να κρατά ίσες αποστάσεις φιλοσοφικά να αρνείται πεισματικά να απαιτεί λογική εξήγηση, και σε τελική φάση να καταφέρνει να γράφει ως δεκάδες διαφορετικές ψυχοσυνθέσεις! Πρώτος ο John Keats αναφέρθηκε στην ικανότητα αυτή ως "Negative Capability".

    Μιλώντας για διαχρονικότητα, μια άλλη ταινία που πιθανώς να έχετε δει είναι το Hamlet με τον Ethan Hawke. Η ταινία διαδραματίζεται (όπως και το Ο) στη σύγχρονη εποχή, αλλά ο σκηνοθέτης πήρε την γενναία απόφαση - και δικαιώνεται, πιστεύω - να κρατήσει τους αυθεντικούς διαλόγους. Η διαχρονικότητα του Hamlet είναι τρομακτική, κι αυτό γίνεται άμεσα αντιληπτό στην ταινία. Ένα παράδειγμα μόνο: Σε ένα έργο όπου ένα από τα βασικά θέματα είναι η εκδίκηση (και η αντεκδίκηση), μια τηλεόραση δείχνει σε περισσότερες από μία σκηνές την εικόνα ενός Αμερικανικού B-2 Stealth Bomber, πιθανώς σε μια αποστολή βομβαρδισμού στο Ιράκ. Καθόλου τυχαίο.

    Για να μιλήσει κανείς για τον Βάρδο θα χρειάζονταν δεκάδες χιλιάδες μηνυμάτων απλά για να ξύσουμε την επιφάνεια. Ούτε τολμώ να δηλώσω αυθεντία στον Shakespeare, ούτε θέλω να γίνω κουραστικός. Συνεπώς, ως ένα μικρό επίλογο για τον τεράστιο αυτό ποιητή, επιτρέψτε μου να παραθέσω μερικές από τις πιο διάσημες γραμμές του:

    (Hamlet III.i.65-78)
    To be, or not to be: that is the question:
    Whether ’tis nobler in the mind to suffer
    The slings and arrows of outrageous fortune,
    Or to take arms against a sea of troubles,
    And by opposing end them? To die: to sleep;
    No more; and, by a sleep to say we end
    The heart-ache and the thousand natural shocks
    That flesh is heir to, ’tis a consummation
    Devoutly to be wish’d. To die, to sleep;
    To sleep: perchance to dream: ay, there’s the rub;
    For in that sleep of death what dreams may come
    When we have shuffled off this mortal coil,
    Must give us pause. There’s the respect
    That makes calamity of so long life;
    Last edited by NordicWarrior; 01-10-2008, 19:28.
    Religion has convinced people that there’s an invisible man…living in the sky, who watches everything you do every minute of every day. And the invisible man has a list of ten specific things he doesn’t want you to do. And if you do any of these things, he will send you to a special place, of burning and fire and smoke and torture and anguish for you to live forever, and suffer and burn and scream until the end of time. But he loves you. He loves you and he needs money.

    George Carlin, RIP

  • #2
    Συγχαρητήρια Warrior για το εξαιρετικό αυτό threαd! είναι κάτι που όλοι θα πρέπει να επικροτήσουν.. Σίγουρα θα είναι πολύ χρήσιμες οι πληροφορίες που θα μπορεί κάποιος να συλλέξει από εδώ. Συμφωνώ και στο ότι η ποίηση ως είδος γραπτού λόγου, είναι μέρος της λογοτεχνίας.

    Και πολύ σωστά ξεκίνησες με το «ιερό τέρας» της λογοτεχνίας όπως μου αρέσει να αποκαλώ τον Shakespeare. Όλα τα έργα του είναι διαμάντια και άξια προσοχής και μελέτης, γιατί πιστεύω πως δεν είναι απλά μόνο λογοτεχνήματα αλλά μπορεί κάποιος να διδαχτεί παράλληλα πολλά πράγματα για τις ακατανόητες πτυχές του ανθρώπου.

    Δεν το κρύβω ότι το αγαπημένο μου έργο είναι το Macbeth το οποίο ανέβασαν σε πολλαπλές σκηνοθετικές παραλλαγές, πετυχημένες όλες. Με το πλούσιο gothic στοιχείο του, έχω και τις καλύτερες αναμνήσεις μου, μιας και είναι χαραγμένος ακόμα στο μυαλό μου εκείνος ο κορυφαίος και αινιγματικός μονόλογος που φυσικά δεν θα ξεχάσω ποτέ:

    αύριο και αύριο και αύριο…
    αθόρυβα πατήματα μέρα με τη μέρα
    μέχρι τη τελευταία συλλαβή του μετρημένου χρόνου.
    και όλα τα χτες φωτίσανε απατηλές ευτυχίες..
    τον δρόμο προς τον χωματένιο θάνατο.
    σβήσε πρόσκαιρο κερί!
    η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά
    ένας φτωχός ηθοποιός που καμαρώνει για μια ώρα πάνω στη σκηνή
    και έπειτα δεν τον ακούει κανείς πια.
    μια ιστορία που την αφηγείται με πάθος ένας ηλίθιος..
    και δεν σημαίνει τίποτα.

    Comment


    • #3
      Ο Macbeth είναι πραγματικά ένα πολύ καλό παράδειγμα για αυτό που είπες,

      μπορεί κάποιος να διδαχτεί παράλληλα πολλά πράγματα για τις ακατανόητες πτυχές του ανθρώπου.
      Από τους 4 σημαντικούς τραγικούς ήρωες, δλδ. Macbeth, Othello, Hamlet, King Lear, ο Macbeth είναι κατά τη γνώμη μου εκείνος που αντιπροσωπεύει καλύτερα την ιδέα του αναπόφευκτου/πεπρωμένου, ένα από τα βασικά στοιχεία της τραγωδίας. Ο χαρακτήρας του είναι εξαιρετικά πολύπλοκος - αν και μάλλον προβλέψιμος. Η προβλεψιμότητά του όμως είναι μάλλον αποτέλεσμα μιας σημαντικής λεπτομέρειας: Στον Macbeth, στην πάλη του ανάμεσα στην ενοχή και την φιλοδοξία, την αδρεναλίνη και το δισταγμό, βλέπουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας, όποιοι κι αν είμαστε.
      Religion has convinced people that there’s an invisible man…living in the sky, who watches everything you do every minute of every day. And the invisible man has a list of ten specific things he doesn’t want you to do. And if you do any of these things, he will send you to a special place, of burning and fire and smoke and torture and anguish for you to live forever, and suffer and burn and scream until the end of time. But he loves you. He loves you and he needs money.

      George Carlin, RIP

      Comment


      • #4
        Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτή η άποψη στο ότι μπορεί κάποιος μέσα από τη θεώρηση του έργου να αντιληφθεί τους χαρακτήρες του και ως ψυχολογικά πρόσωπα του ίδιου του εαυτού.
        Αυτό είναι κάτι το οποίο με απασχόλησε ευρύτατα στο παρελθόν αλλά πιστεύω και στο μέλλον κάθε φορά που θα έχω στα χέρια μου βιβλία με τόσο μεγάλο επίπεδο νοημάτων και φιλοσοφικών αρχών.
        Και ο Shakespeare είναι ένας από αυτούς τους συγγραφείς.
        Πιστεύω πως έτσι κάποιος ενσαρκώνει την μελέτη πάνω σε ένα έργο και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους, σαν μια αστείρευτη πηγή αντικειμενικής γνώσης του εαυτού του αλλά και των συνανθρώπων του.

        Comment


        • #5
          ΜΕΡΟΣ 2. John Milton

          Ο John Milton είναι μάλλον ο δεύτερος (μετά τον Shakespeare) ποιητής που έρχεται στο νου στην ερώτηση "ποιος είναι ο μεγαλύτερος Άγγλος λογοτέχνης όλων των εποχών".

          Γνωστός κυρίως από το Paradise Lost, έχει δώσει μια μεγάλη ποικιλία από ποιήματα και θεατρικά έργα - ένα από τα πρώτα του έργα ήταν το Comus, μια ενδιαφέρουσα μελέτη της γυναικείας φύσης, η οποία μελέτη, παρά την επιφανειακή της σύμπνοια με την πουριτανή Αγγλική κοινωνία του 17ου αιώνα, περικλείει πολύ ριζοσπαστικές και ανορθόδοξες απόψεις για την φύση της γυναίκας. Παρόμοια χαρακτηριστικά, σε πολύ πιο αναπτυγμένο βαθμό και σε εξαιρετικά βαθύ φιλοσοφικό στοχασμό, μπορούν να βρεθούν σε ότι θεωρείται η συνέχεια του Paradise Lost, δηλαδή το Paradise Regained.

          Αν και ποτέ δεν έφτασε την αίγλη του πρώτου, όπως έλπιζε ο Milton, το Paradise Regained είναι μια φιλοσοφική αναζήτηση του Καλού και του Κακού, με όρια τόσο θολά που ώρες-ώρες αναρωτιέται κανείς αν πράγματι γράφτηκε από τον - εξαιρετικά θρήσκο - John Milton. Το ποίημα περιγράφει τον Πειρασμό του Ιησού από τον Σατανά, και η ιδιοφυία του Milton εστιάζεται στο γεγονός ότι - ουσιαστικά κρατώντας τα περισσότερα από τα στοιχεία της ιστορίας - καταφέρνει να παραδώσει ένα κείμενο που ουδεμία σχέση δεν έχει με την βιβλική ιστορία. Ο Ιησούς εμφανίζεται πολύ διαφορετικός από την στερεότυπη βιβλική του εικόνα: περισσότερο Θείος και πολύ λιγότερο Άνθρωπος, κατά διαστήματα παρουσιάζεται σχεδόν υπερόπτης. Ο Σατανάς, αντίθετα, εμφανίζεται στο μεγαλύτερο μέρος του ποιήματος (μέχρι και το τέλος), ως πράος, γαλήνιος, φιλικός, σχεδόν ανθρώπινος. Ακόμα και όταν αναφέρεται στην Πτώση του, η κουβέντα του πέρι πεπρωμένου προκαλεί οίκτο:

          (Paradise Regained, Book 1, 387-396, 404-405)

          Men generally think me much a foe
          To all mankind: why should I? they to me
          Never did wrong or violence, by them
          I lost not what I lost, rather by them
          I gain'd what I have gain'd, and with them dwell
          Copartner in these Regions of the World,
          If not disposer; lend them oft my aid,
          Oft my advice by presages and signs,
          And answers, oracles, portents and dreams,
          Whereby they may direct their future life.
          [...]
          This wounds me most (what can it less) that Man,
          Man fall'n, shall be restor'd, I never more.

          Φυσικά ο πυρήνας της ιστορίας δεν παύει να είναι ο πειρασμός, και ο John Milton χρησιμοποιεί τις λέξεις με...διαβολική μαεστρία. Προσέξτε στο παρακάτω απόσπασμα (Paradise Regained, Book 3, 204-230), πόσο ανεπαίσθητα πονηρό είναι το πέρασμα του Σατανά από τον οίκτο και την παράδοση στην εξαπόλυση ενός ακόμα πειρασμού προς τον Ιησού, με την μορφή της πρόσκλησης σε έπαρση, εγωισμό και αίσθημα ανωτερότητας:

          [Let that come when it comes; all hope is lost
          Of my reception into grace; what worse?
          For where no hope is left, is left no fear;
          If there be worse, the expectation more
          Of worse torments me then the feeling can.
          I would be at the worst; worst is my Port,
          My harbour and my ultimate repose,
          The end I would attain, my final good.
          My error was my error, and my crime
          My crime; whatever for itself condemn'd,
          And will alike be punish'd; whether thou
          Raign or raign not; though to that gentle brow
          Willingly I could fly, and hope thy raign,
          From that placid aspect and meek regard,
          Rather then aggravate my evil state,
          Would stand between me and thy Fathers ire,
          (Whose ire I dread more then the fire of Hell)
          A shelter and a kind of shading cool
          Interposition, as a summers cloud.
          If I then to the worst that can be hast],
          [Why move thy feet so slow to what is best,
          Happiest both to thy self and all the world,
          That thou who worthiest art should'st be thir King?
          Perhaps thou linger'st in deep thoughts detain'd
          Of the enterprize so hazardous and high;
          No wonder, for though in thee be united
          What of perfection can in man be found],

          Η μεγαλοφυία του John Milton επηρρέασε αμέτρητους λογοτέχνες αργότερα, και η συνεισφορά του στην Αγγλική Γλώσσα, γενικά, είναι παρόμοια με αυτή του Shakespeare, με ένα εξαιρετικά μεγάλο αριθμό λέξεων να έχουν γεννηθεί μέσα από τα ποιήματά του.
          Religion has convinced people that there’s an invisible man…living in the sky, who watches everything you do every minute of every day. And the invisible man has a list of ten specific things he doesn’t want you to do. And if you do any of these things, he will send you to a special place, of burning and fire and smoke and torture and anguish for you to live forever, and suffer and burn and scream until the end of time. But he loves you. He loves you and he needs money.

          George Carlin, RIP

          Comment


          • #6
            θα μου επιτρέψεις Warrior να παραθέσω και μια εικόνα του John Milton


            Και δικαιωματικά κέρδισε απ’ότι φαίνεται αυτούς τους τίτλους. Γράφει με μεγάλη μαεστρία και με πολύ βαθύ το αίσθημα της γνώσης του καλού και του κακού.

            Εγώ πάλι στο κείμενο που παραθέτεις διακρίνω περισσότερο τον κλασσικό φτωχοδιάβολο σε όλο του το μεγαλείο.. πάντα θρηνεί για τη χαμένη θεϊκή εύνοια, ποτέ δεν αγνοεί τη θλιβερή του κατάσταση, τα εγκλήματά του.. τρέμει την οργή του (Θεού) Πατέρα, πάντα δικαιολογείται και διατείνεται, αλλά πάντα αμετανόητος προτιμά να τιμωρηθεί παρά να αλλάξει..

            Και απ’την άλλη, ο γνωστός αρχαίος εχθρός, που έχοντας επίγνωση της χαμένης του αγγελικής ιδιότητας, γνώστης του θεϊκού τρόπου σκέψης, «ο διαβάλλων», μετατρέπει τις πιο ιερές προθέσεις σε επικίνδυνες παγίδες πτώσης.. η ενσάρκωση της αντίθεσης του φωτός, ο μετρ της πονηρής διάνοιας, που καθιστά αβάσταχτη την ελαφρότητα του Είναι από στιγμή σε στιγμή, ακόμα και στους θεούς.

            Δεν θέλω να πιστέψω ότι ο John Milton τυχαία δεν υπέκυψε στις έντονες πιέσεις του πουριτανού πατέρα του για την μεθόδευσή του στη θεολογία.
            Μιας και τέτοια μυαλά δεν εντρυφούν εύκολα στον στείρο δογματισμό, αλλά από αυτά πηγάζει η αυθεντική γνώση της αντικειμενικής αντίληψης των πραγμάτων: «Ένα ατομικό αμάρτημα δεν είναι τόσο βλαβερό σ’ αυτόν τον κόσμο, όσο μια δημόσια ασχήμια.» J.Milton

            Αλλά καθώς τέτοιοι κολοσσοί βιώνουν με σάρκα και οστά το προσωπικό τους δράμα τους μέσα από τα ίδια λογοτεχνικά τους μνημεία, θεώρησα να ανεβάσω αυτό τον επιτάφιο που βρήκα σε κάποια ιστοσελίδα και που έγραψε ο John Milton τo 1630 στη μνήμη του Shakespeare:

            What needs my Shakespeare for his honoured bones
            The labour of an age in piled stones?
            Or that his hallowed relics should be hid
            Under a star-y-pointing pyramid?
            Dear son of memory, great heir of fame,
            What need'st thou such weak witness of thy name?
            Thou in our wonder and astonishment
            Hast built thyself a live-long monument.
            For whilst to th' shame of slow-endeavouring art
            Thy easy numbers flow, and that each heart
            Hath from the leaves of thy unvalued book
            Those Delphic lines with deep impression took,
            Then thou our fancy of itself bereaving,
            Dodt make us marble with too much conceiving;
            And so sepulchred in such pomp dost lie,
            That kings for such a tomb would wish to die.

            Comment


            • #7
              Originally posted by astaroth View Post
              Μιας και τέτοια μυαλά δεν εντρυφούν εύκολα στον στείρο δογματισμό, αλλά από αυτά πηγάζει η αυθεντική γνώση της αντικειμενικής αντίληψης των πραγμάτων
              Πάρα πολύ σωστά, ευχαριστώ που το ανέφερες. Ένα κείμενο του που πραγματικά αξίζει να διαβάσει κανείς - και έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ σημασία και στις μέρες μας - είναι τo Aeropagitica, στο οποίο ο Milton υπερασπίζεται την ελευθερία λόγου και έκφρασης (ή, καλύτερα, αντιτίθεται στη λογοκρισία με τη μορφή που περιγράφεται στη Licensing Order of 1643). Σαφώς και τα δεδομένα τότε ήταν διαφορετικά (το κείμενο του Milton έχει ένα χαρακτήρα αρκετά θρησκευτικό και λιγότερο κοσμικό), και ο Milton δεν ζητά πλήρη ελευθερία λόγου, αλλά επιστροφή στο status quo. Αλλά σε κάθε περίπτωση, καλό είναι να θυμάται κανείς αυτό το κείμενο (Σκοπεύω να γράψω ως ξεχωριστό θέμα κάτι για τη λογοκρισία βιβλίων στις ΗΠΑ)

              Θα ήθελα επίσης να προσθέσω για τον Shakespeare, ότι ο Milton απεχθανόταν την τακτική του Βάρδου να προσθέτει κωμικά στοιχεία στις τραγωδίες του, θεωρώντας τα αντι-κλασσικά. Στον πρόλογο του Samson Agonistes (ένα κείμενο που συχνά θεωρείται - βλακωδώς - στις μέρες μας ταμπού, υποτίθεται εξαιτίας της προτροπής του σε τρομοκρατικές ενέργειες), ο Milton αναφέρει

              This is mention'd to vindicate Tragedy from the small esteem, or rather infamy, which in the account of many it undergoes at this day with other common Interludes; hap'ning through the Poets error of intermixing Comic stuff with Tragic sadness and gravity; or introducing trivial and vulgar persons, which by all judicious hath bin counted absurd; and brought in without discretion, corruptly to gratifie the people
              Religion has convinced people that there’s an invisible man…living in the sky, who watches everything you do every minute of every day. And the invisible man has a list of ten specific things he doesn’t want you to do. And if you do any of these things, he will send you to a special place, of burning and fire and smoke and torture and anguish for you to live forever, and suffer and burn and scream until the end of time. But he loves you. He loves you and he needs money.

              George Carlin, RIP

              Comment


              • #8
                ΜΕΡΟΣ 3. Samuel Taylor Coleridge

                Όσοι διαβάζουν αυτά τα θέματα που άρχισα να γράφω, ίσως βρουν παράξενο το ξαφνικό άλμα στο χρόνο (από το μισό του 17ου αιώνα και τον Milton, στις αρχές του 19ου και τον Coleridge). 150 χρόνια είναι πάρα πολλά, και πολλοί συγγραφείς παραλείπονται. Alexander Pope, Samuel Johnson, Jonathan Swift, Aphra Behn, είναι μόνο 4 από τα ονόματα που θα έπρεπε να βρίσκονται εδώ. Ο λόγος που τους παραλείπω είναι ότι αποφάσισα να περιοριστώ σε 10 μέρη, και - αν και οι ανωτέρω είναι ιερά τέρατα της Λογοτεχνίας - υπάρχει μια πληθώρα νεοτέρων συγγραφέων με τους οποίους θα ήθελα να ασχοληθώ.

                O Samuel Taylor Coleridge είναι αρκετά γνωστός στο ευρύ κοινό - κυρίως λόγω του διάσημου "Rime of the Ancient Mariner". Ένα άλλο ποίημα του - επίσης σχετικά γνωστό, αλλά πολύ λιγότερο από το πρώτο - είναι το "Kubla Khan", του οποίου ο πρόλογος, από τον ίδιο τον Coleridge, είναι αποκαλυπτικός σχετικά με την ποιητική/δημιουργική νοοτροπία τόσο του συγκεκριμένου ποιητή όσο και των Ρομαντικών ποιητών γενικότερα.

                In the summer of the year 1797, the Author, then in ill health, had retired to a lonely farm-house between Porlock and Linton, on the Exmoor confines of Somerset and Devonshire. In consequence of a slight indisposition, an anodyne had been prescribed [όπιο - ο Coleridge απέκτησε εθισμό στην ουσία], from the effects of which he fell asleep in his chair at the moment that he was reading the following sentence, or words of the same substance, in Purchas's
                Pilgrimage: ``Here the Khan Kubla commanded a palace to be built, and a stately garden thereunto. And thus ten miles of fertile ground were inclosed with a wall.'' The Author continued for about three hours in a profound sleep, at least of the external senses, during which time he has the most vivid confidence, that he could not have composed less than from two to three hundred lines; if that indeed can be called composition in which all the images rose up before him as things, with a parallel production of the correspondent expressions, without any sensation or consciousness of effort. On awakening he appeared to himself to have a distinct recollection of the whole, and taking his pen, ink, and paper, instantly and eagerly wrote down the lines that are here preserved [εξηγώντας μετά ότι τελικά ξέχασε το υπόλοιπο, οπότε το ποίημα που διασώθηκε είναι μόνο ένα απόσπασμα]

                Το ποίημα αξίζει κανείς να το διαβάσει ολόκληρο, αλλά θα ήθελα να παραθέσω το τέλος

                It was a miracle of rare device,
                A sunny pleasure-dome with caves of ice !
                A damsel with a dulcimer
                In a vision once I saw :
                It was an Abyssinian maid,
                And on her dulcimer she played,
                Singing of Mount Abora.
                Could I revive within me
                Her symphony and song,
                To such a deep delight 'twould win me,
                That with music loud and long,
                I would build that dome in air,
                That sunny dome ! those caves of ice !
                And all who heard should see them there,
                And all should cry, Beware ! Beware !
                His flashing eyes, his floating hair !
                Weave a circle round him thrice,
                And close your eyes with holy dread,
                For he on honey-dew hath fed,
                And drunk the milk of Paradise.


                Τα στοιχεία του Ρομαντισμού είναι πολύ έντονα χαραγμένα στην ποίηση του Coleridge:

                - η ιδέα ότι όλα είναι μία οντότητα
                - Sublime. Ένα μίγμα σεβασμού/φοβου/δέους/θαυμασμού για το μεγαλείο της Φύσης.
                - Απομάκρυνση από το (καταθλιπτικό) αστικό περιβάλλον και επιστροφή στη φύση
                - Η φύση ως υπερφυσική οντότητα
                κλπ.


                Όπως είχα αναφερθεί σε ένα άλλο μήνυμα, ο Coleridge είναι επίσης από τους πρώτους που ασχολήθηκαν με βαμπίρ, τουλάχιστον με τα στερεότυπα που ξέρουμε σήμερα, στο ποίημα "Christabel" (πολλοί κριτικοί μάλιστα βλέπουν στους χαρακτήρες την ίδια σεξουαλική/φυλετική ταυτότητα που έχουν π.χ. τα βαμπίρ της Anne Rice). Η σύνδεση μεταξύ Romanticism και Gothic είναι γνωστή, και τα στοιχεία του τελευταίου είναι επίσης φανερά στην ποίηση του Coleridge:

                - μεσαιωνικά/παλιά (ή δίχως σαφή χρονικό προσδιορισμό) θέματα
                - σκοτάδι, κατακόμβες, κάστρα, νεκροταφεία
                - "Damsels in Distress"
                - ασαφής (τουλάχιστον στα πρώτα δείγματα του είδους) ταυτοποίηση της απειλής με το υπερφυσικό ή το φυσικό
                κλπ

                Προσέξτε στο "Christabel" την αίσθηση που κάνει η μυστηριώδης φιγούρα στην Christabel (και φυσικά την υποψία σεξουαλικής/ομοφυλοφιλικής έντασης)

                Hush, beating heart of Christabel!
                Jesu, Maria, shield her well!
                She folded her arms beneath her cloak,
                And stole to the other side of the oak.
                What sees she there?

                There she sees a damsel bright,
                Dressed in a silken robe of white,
                That shadowy in the moonlight shone:
                The neck that made that white robe wan,
                Her stately neck, and arms were bare;
                Her blue-veined feet unsandaled were;
                And wildly glittered here and there
                The gems entangled in her hair.
                I guess, 't was frightful there to see
                A lady so richly clad as she-
                Beautiful exceedingly!

                'Mary mother, save me now!'
                Said Christabel, 'and who art thou?'
                Religion has convinced people that there’s an invisible man…living in the sky, who watches everything you do every minute of every day. And the invisible man has a list of ten specific things he doesn’t want you to do. And if you do any of these things, he will send you to a special place, of burning and fire and smoke and torture and anguish for you to live forever, and suffer and burn and scream until the end of time. But he loves you. He loves you and he needs money.

                George Carlin, RIP

                Comment


                • #9
                  ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΝ..............

                  ...ΝΑ ΕΠΙΚΡΟΤΗΣΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ,,ΤΟΥ ΒΑΡΙΟΡ ,ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΕΤΟΙΕς ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΕς ΚΑΙ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΕς ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙς ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΦΟΡΟΥΜΣ ΓΕΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙς ...ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, (ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΗ),ΕΠΙΣΤΗΜΕς ΚΤΛ...ΔΩΣΕ ΚΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΒΑΡΙΟΡ, ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ...ΚΑΙ ΕΠΙΣΗς ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ....

                  Comment


                  • #10
                    Ευχαριστώ, Μπουκάλα. Θα προσπαθήσω στα μελλοντικά θέματα να μεταφράσω όπου είναι δυνατόν - αν και δεν αποτολμώ να μεταφράσω τα κείμενα (τα ποιήματα τουλάχιστον), γιατί πιστεύω ότι η λογοτεχνική μετάφραση είναι κάτι ιερό, και το νόημα θα χανόταν

                    Για βιβλιογραφία, θα μπορούσα να αναφέρω εκατοντάδες πηγές, αλλά αφενός δεν ξέρω κατά πόσο αυτές θα ήταν χρήσιμες σε μηνύματα/θέματα εντελώς εισαγωγικού τύπου, όπως τα δικά μου, κι αφετέρου πολλές από αυτές τις πηγές είναι μάλλον μη προσβάσιμες στο ευρύ κοινό (είτε γιατί δεν υπάρχουν παρά μόνο σε ακαδημαϊκές/πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες, είτε γιατί απαιτείται συνδρομή στους δικτυακούς τόπους όπου αυτές βρίσκονται)

                    Αν κάποιος θέλει έναν ολοκληρωμένο οδηγό Αγγλικής Λογοτεχνίας, με σχεδόν 3000 σελίδες κειμένου, μπορεί να δει το

                    The Norton Anthology of English Literature. London: W. W. Norton & Company. 2001 (7th edition)

                    (και στο http://www.wwnorton.com/college/english/nael/)

                    που θεωρείται η "Βίβλος" της Αγγλικής Λογοτεχνίας.



                    Διαδικτυακοί τόποι όπου κάποιος μπορεί να βρει πληροφορίες (ακαδημαϊκού επιπέδου) είναι:

                    Βικτωριανή Λογοτεχνία:
                    http://www.victorianweb.org/

                    Ρομαντισμός:
                    http://www.rc.umd.edu/

                    John Milton:
                    http://www.dartmouth.edu/~milton/rea...ts/index.shtml

                    William Shakespeare:
                    http://shakespeare.palomar.edu/



                    Εξυπακούεται ότι αν κάποιος θέλει κάτι συγκεκριμένο (π.χ. πληροφορίες/βιβλιογραφία για κάποιο συγκεκριμένο συγγραφέα/θέμα/έργο), μπορεί να με ρωτήσει, είτε μέσω του φόρουμ είτε με πμ
                    Religion has convinced people that there’s an invisible man…living in the sky, who watches everything you do every minute of every day. And the invisible man has a list of ten specific things he doesn’t want you to do. And if you do any of these things, he will send you to a special place, of burning and fire and smoke and torture and anguish for you to live forever, and suffer and burn and scream until the end of time. But he loves you. He loves you and he needs money.

                    George Carlin, RIP

                    Comment


                    • #11
                      Με τη σειρά μου, δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω τον ιδιαίτερο αυτό πρόλογο του Coleridge στο “Kubla Khan”, θέλοντας να αποσαφηνίσω τις αξιόλογες τάσεις αυτών των μεγάλων συγγραφέων, να προσδώσουν στα έργα τους μια τελείως πραγματική τόσο, όσο και συμβολική, αλλά και σίγουρα δημιουργική/διδακτική προσωπικότητα, φέρνοντας τον αναγνώστη «μεταξύ τοίχους και ξίφους», μια πραγματική πρόκληση για τους σκεπτόμενους, μια αληθινή πηγή γνώσης για τους αναζητητές των μυστηρίων της ζωής και του θανάτου.

                      Η επίδραση αυτών των πανίσχυρων φυσικών παραισθησιογόνων όπως το όπιο και η μεσκαλίνη (κάκτος πεγιότ) και σε δοσολογία με συνταγή όπως αναφέρει για θεραπευτικούς σκοπούς, επιδρούν άμεσα στη συνειδησιακή κατάσταση του χρήστη με τη μορφή έκστασης, κατά την οποία η συνείδηση αποσυνδέεται προσωρινά από τη αισθησιακή της φόρμα και ξεφεύγει σε ανώτερες διαστάσεις αντίληψης των πραγμάτων, βιώνοντας εμπειρίες μεταφυσικού τύπου, που κατά τον Καστανέντα αποκαλούνται «μια άλλη πραγματικότητα».

                      Στη διάρκεια των οποίων οι χρήστες καταμαρτυρούν μορφές και καταστάσεις εντελώς πραγματικές μεν, που όμως χαρακτηρίζονται από μια εντονότατη διάθεση συμβολισμού, των οποίων ο αποσυμβολισμός διεξάγεται μέσα από μια έντονη προδιάθεση διαλογισμού και δραστηριοποίησης κρυφών ελατηρίων της διάνοιας, που στη μηχανιστική φόρμα της ζωής όπως τη ζούμε, βρίσκονται σε λήθαργο.

                      Τότε δεν θα μπορούσαμε σε καμιά περίπτωση να υποβιβάσουμε τις εν λόγω μεταφυσικές εμπειρίες σε αποκυήματα της φαντασίας (μύθους), αλλά το μόνο που μένει είναι να επιχειρήσουμε την παρορμητική διείσδυση στις μορφές για την κατανόηση τέτοιων αξιόλογων έργων.

                      Ισχυρή απόδειξη περί της γνησιότητας των πραγματικών δεδομένων του έργου, η ίδια η στάση του συγγραφέα, ο οποίος όπως αναφέρεται παραπάνω και αφήνει να εννοηθεί, προτιμά να μην ολοκληρώσει το έργο του σε υποθετικές διεξόδους, αφού πρωτίστως η μνήμη του δεν τον βοήθησε να μεταφέρει στο χαρτί το σύνολο των πραγματικών περιστατικών που βίωσε κατά την εμπειρία του.

                      Στο συγκλονιστικό απόσπασμα του τέλους του “Kubla Khan” που παραθέτει ο Warrior, μπορώ να διακρίνω πέρα από τη ασυναγώνιστα πανέμορφη περιγραφή του Coleridge, τη μυστικιστική λαχτάρα για μεταμόρφωση της εξαιρετικά προκλητικής σκοτεινής ομορφιάς του πειρασμού, σε μια θριαμβευτική πνευματική ανάταση στο φως της εσώτερης αναγέννησης και στο παραδείσιο συμπόσιο.

                      Mount Abora:
                      «A large mountain range at the edge of the sacred valley, the people of Xanadu believe it to be the gateway to the dismal realm of the Nullstrom. It is rumored that the dark caverns found here hold the most demented minions of the vile worm.»
                      «also referred to as Mount Amara, references made by Milton in Paradise Lost and Purchas’s Pilgrimage, which Samuel Taylor Coleridge, the poet, was reading at the time he took some opium for an ailment.»

                      Warrior μόνο μη μου πεις ότι παίρνω ναρκωτικά..

                      Comment


                      • #12
                        Originally posted by astaroth View Post
                        Warrior μόνο μη μου πεις ότι παίρνω ναρκωτικά..
                        Το αντίθετο, όσα έγραψες ήταν εξαιρετικά ενδιαφέροντα και σχετικά με το θέμα μας
                        Religion has convinced people that there’s an invisible man…living in the sky, who watches everything you do every minute of every day. And the invisible man has a list of ten specific things he doesn’t want you to do. And if you do any of these things, he will send you to a special place, of burning and fire and smoke and torture and anguish for you to live forever, and suffer and burn and scream until the end of time. But he loves you. He loves you and he needs money.

                        George Carlin, RIP

                        Comment


                        • #13
                          Ευχαριστώ πολύ!
                          Last edited by astaroth; 04-10-2008, 20:53.

                          Comment


                          • #14
                            ΜΕΡΟΣ 4. John Keats

                            Ο John Keats ήταν - όπως και ο Coleridge - χαρακτηριστικός ποιητής της Ρομαντικής περιόδου, και ομοίως χαρακτηριστικός εκφραστής της νοοτροπίας "A short life and a merry one" (="μια σύντομη ζωή κι ευτυχισμένη") που έλεγε κι ο Μαυρογένης. Το αν ήταν χαρούμενη ή όχι η ζωή του Keats χωράει πολλή συζήτηση (ρητορική η έκφραση - ο Keats αντιμετώπισε πολλά στα 26 χρόνια που έζησε στη γη), σύντομη πάντως ήταν - δυστυχώς για τον ίδιο τον ποιητή αλλά και για την Λογοτεχνία.

                            Ο Keats ήταν εκτός από σπουδαίος ποιητής και σπουδαίος θεωρητικός/κριτικός. Θα θυμάστε ίσως τι λέγαμε για τον Shakespeare και τον Keats, δηλαδή ότι ο τελευταίος θεωρούσε τον Βάρδο ως εκπληκτικά ισχυρό εκφραστή της "Negative Capability" (="αρνητική δυνατότητα"). Ο Keats σε όλη του τη σύντομη ζωή πάσχιζε να ανακαλύψει την αληθινή φύση του δημιουργού (συγγραφέα), και στο ποιητικό του έργο φαίνεται ολοκάθαρα ο παραλληλισμός ανάμεσα στον δημιουργό ως συγγραφέα και στον δημιουργό ως θεότητα (π.χ. δείτε το “The Fall of Hyperion: A Dream”). Ο Keats ουσιαστικά ισορροπεί επιδέξια ανάμεσα στη Λογοτεχνία και τη Φιλοσοφία, καθώς αναρωτιέται αν ένα κείμενο είναι "λιγότερο αληθινό από την αλήθεια" από τη στιγμή που εμπνέει το ίδιο συναίσθημα στον αναγνώστη/ακροατή. Σε ένα γράμμα του Keats προς τον Benjamin Bailey (Νοέμβριος 22, 1817), ο ποιητής αναφέρει:

                            I am certain of nothing but of the holiness of the Heart's affections and the truth of Imagination—What the imagination seizes as Beauty must be truth—whether it existed before or not . . . —The Imagination may be compared to Adam's dream—he awoke and found it truth

                            (="Δεν είμαι βέβαιος για τίποτα, παρά μόνο για την ιερότητα των αισθημάτων της Καρδιάς και για την αλήθεια της Φαντασίας -- Ό,τι η φαντασία συλαμβάνει ως Ομορφιά πρέπει να είναι αληθινό -- είτε υπήρξε πριν είτε όχι... - η Φαντασία μπορεί να συγκριθεί με το όνειρο του Αδάμ -- ξύπνησε και είδε ότι ήταν αληθινό

                            Είναι επίσης ενδιαφέρον να δούμε τη σύνδεση μεταξύ Ρομαντισμού και Μεταμοντερνισμού, με την έννοια ότι η θεωρία πέρι "Negative Capability" του Keats, είναι ουσιαστικά ο πρόλογος του Μεταμοντερνισμού - δηλαδή μιας Λογοτεχνικής θεωρίας που περιγράφει την ασάφεια, την ύπαρξη σε πολλαπλά επίπεδα, καθώς και την αδυναμία λύσης/εύρεσης μιας αντικειμενικής αλήθειας.

                            Ένα ποιήμα του Keats το οποίο είναι μεν αρκετά γνωστό αλλά σαφώς λιγότερο γνωστό από το Hyperion, είναι το "La Belle Dame Sans Merci", το οποίο είναι μάλλον χαρακτηριστικό δείγμα της περιόδου, από τη μία, αλλά και ενδεικτικό του Keats, από την άλλη. Το ποίημα μιλά για έναν ιππότη που γνώρισε μια όμορφη αλλά και μυστηριώδη γυναίκα, και μετά από μια σύντομη και περίεργη εμπειρία μαζί της, απέμεινε μόνος να αργοπεθαίνει. Το υπερφυσικό στοιχείο (και μάλλον, και πάλι, ο βαμπιρισμός, όπως και στο "Christabel" του Coleridge), είναι εμφανές:

                            [...]
                            I met a lady in the meads,
                            Full beautiful - a faery's child,
                            Her hair was long, her foot was light,
                            And her eyes were wild.

                            [...]

                            I set her on my pacing steed,
                            And nothing else saw all day long,
                            For sidelong would she bend, and sing
                            A faery's song.

                            [...]

                            She took me to her elfin grot,
                            And there she wept and sighed full sore,
                            And there I shut her wild wild eyes
                            With kisses four.


                            And there she lulled me asleep
                            And there I dreamed - Ah! woe betide! -
                            The latest dream I ever dreamt
                            On the cold hill side.


                            I saw pale kings and princes too,
                            Pale warriors, death-pale were they all;
                            They cried - 'La Belle Dame sans Merci
                            Hath thee in thrall!'


                            I saw their starved lips in the gloam,
                            With horrid warning gaped wide,
                            And I awoke and found me here,
                            On the cold hill's side

                            [...]


                            Κλείνοντας, ενδιαφερουσες είναι και οι απόψεις του Keats πέρι Μεταθανάτιας ζωής, Ύπαρξης του Θεού, Ψυχής, κλπ. Σε ένα από τα γράμματα που έγραψε μάλλον ξέροντας ότι πεθαίνει (από φυματίωση), είπε:


                            Do you not see how necessary a world of pains and troubles is to school an intelligence and make it a soul? A place where the heart must feel and suffer in a thousand diverse ways....As various as the lives of men are -- so various become their souls, and thus does God make individual beings, souls, identical souls of the sparks of his own essence.

                            (="Δεν βλέπεις πόσο αναγκαίος ένας κόσμος με πόνο και βάσανα είναι για να εκπαιδεύσει ένα νοήμον ον και να τo κάνει ψυχή; Ένα μέρος όπου η καρδιά πρέπει να αισθανθεί και να βασανιστεί με χίλιους διαφορετικούς τρόπους...Τόσο διαφορετικούς όσο και οι ζωές των ανθρώπων--τόσο διαφορετικές γίνονται οι ψυχές τους, κι έτσι ο Θεός κάνει προσωπικά όντα, ψυχές, πανομοιότυπες ψυχές της σπίθας της δικής του φύσης)
                            Religion has convinced people that there’s an invisible man…living in the sky, who watches everything you do every minute of every day. And the invisible man has a list of ten specific things he doesn’t want you to do. And if you do any of these things, he will send you to a special place, of burning and fire and smoke and torture and anguish for you to live forever, and suffer and burn and scream until the end of time. But he loves you. He loves you and he needs money.

                            George Carlin, RIP

                            Comment


                            • #15
                              Βασικά δεν είχα διαβάσει κάτι από αυτόν τον συγγραφέα στο παρελθόν, παρότι μου αρέσει ιδιαίτερα η αγγλική λογοτεχνία και πρέπει να ομολογήσω πως δυστυχώς πέρασα από αυτή τη σκηνή κάπως επιφανειακά. Τελικά έχει πολλά περισσότερα να αναδείξει τόσο σε λογοτεχνικό όσο και σε φιλοσοφικό επίπεδο. Αξίζει ο κόπος που κάνεις σε αυτό το thread και αξίζει η ευκαιρία και για τους φίλους της λογοτεχνίας να εμβαθύνουν περισσότερο.

                              Τα λιγοστά χρόνια του συγγραφέα για ένα τόσο δημιουργικό πνεύμα, είναι πράγματι κάτι λυπηρό. Σίγουρα αν δεν είχε την ατυχία με τη φυματίωση ποιος μπορεί να φανταστεί το μέγεθος του λογοτεχνικού θησαυρού που θα άφηνε ως κληρονομιά. Μου θυμίζει τον Μότσαρτ. Δυστυχώς… «only the good die young».

                              Originally posted by NordicWarrior View Post
                              Είναι επίσης ενδιαφέρον να δούμε τη σύνδεση μεταξύ Ρομαντισμού και Μεταμοντερνισμού, με την έννοια ότι η θεωρία πέρι "Negative Capability" του Keats, είναι ουσιαστικά ο πρόλογος του Μεταμοντερνισμού - δηλαδή μιας Λογοτεχνικής θεωρίας που περιγράφει την ασάφεια, την ύπαρξη σε πολλαπλά επίπεδα, καθώς και την αδυναμία λύσης/εύρεσης μιας αντικειμενικής αλήθειας.
                              Στη θεωρία του "Negative Capability" (περί αρνητικής δυνατότητας ή αρνητικής ικανότητας) «when a man is capable of being in uncertainties, mysteries, doubts, without any irritable reaching after fact and reason» (δηλαδή όταν ο άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται εν μέσω αβεβαιοτήτων, μυστηρίων και αμφιβολιών, χωρίς να αναζητά με ευερεθισμούς το γεγονός και την αιτία) γίνεται σαφής και η τάση του μεταμοντερνισμού που κατά τον Jean-Francois Lyotard αμφισβητείται η ικανότητα του νεωτερικού λόγου να παράγει κανονιστικές αρχές για την κατανόηση της πραγματικότητας και την αξιολόγηση του ανθρώπινου βίου και καταγγέλλει επίσης τον καθολικό χαρακτήρα του διαφωτιστικού νεωτερικού προγράμματος για καταπίεση της σκέψης και της δράσης και για εκτροπή στον ολοκληρωτισμό. {θα ήθελα Warrior να διορθώσεις τυχόν αοριστίες ως ειδικότερος στο θέμα}.

                              Για το ποίημα που παραθέτεις… Εδώ ξεκάθαρα απομακρύνεται από συμβολικές φόρμες και με φυσικό και έντονο το ρομαντικό στοιχείο σε ένα πολύ όμορφο πάντρεμα με το υπερφυσικό, είναι από τις πλέον εκφραστικές και κορυφαίες περιγραφές που προσωπικά έχω διαβάσει.

                              Αλλά αυτό που με συγκίνησε ιδιαίτερα είναι τα λόγια του John Keats, στο τελείωμα του post σου και στο οποίο αναγνώρισα την μεγαλοψυχία αυτού του συγγραφέα στην ύστατη προσπάθεια να στιγματίσει τη πανανθρώπινη συνείδηση, με τρόπο όπως μόνο ένας καλότυχος - παρά τις ατυχίες του - θα μπορούσε να εκφραστεί.

                              Comment

                              Working...
                              X