Announcement

Collapse
No announcement yet.

οσων οι φιλοι χαθηκαν κ ο κοινωνικοσ περιγυρος τους ολο κ μειωνεται.η μοναξια χτυπησε

Collapse
X
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • #16
    Νομιζω οτι συναναστρεφοσουν με τοξικους ανθρωπους. οταν ακομα και η μοναξια ειναι καλυτερη απο εκεινους τοτε σιγουρα μιλαμε για τετοιους ανθρωπους! θελει δυναμη να παραδεχτεις οτι ειναι καλυτερα χωρις εκεινους παρα την μοναξια που νιωθεις και μπραβο σου! δεν ειναι κακο να εκφραζεις την γνωμη σου και να παιρνεις πρωτοβουλιες..εκεινοι δεν το εκτιμησαν γιατι πολλοι απλα δεν ταιριαζατε.η ζωη ομως δεν τελειωνει εδω για εναν νεο ανθρωπο σαν εσενα.. Να δινεις ευκαιριες στους ανθρωπους γυρω σου και σιγουρα δεν εισαι ο μονος που βιωνει ενα τετοιο προβλημα. Απλα δεν καταλαβα γιατι δεν σε βοηθησε ενας ειδικος? τι αλλο μπορεις να κανεις δηλαδη αν δεν αντιμετωπιζεται και με φαρμακολογια?
    Να παλευεις καθε μερα στην ζωη σου ανεξαρτητα αν αντιμετωπιζεις καποιο προβλημα η οχι! γενικα με τι ασχολεισαι? δουλευεις?σπουδαζεις?

    Comment


    • #17
      Originally posted by nana08 View Post
      Νομιζω οτι συναναστρεφοσουν με τοξικους ανθρωπους. οταν ακομα και η μοναξια ειναι καλυτερη απο εκεινους τοτε σιγουρα μιλαμε για τετοιους ανθρωπους! θελει δυναμη να παραδεχτεις οτι ειναι καλυτερα χωρις εκεινους παρα την μοναξια που νιωθεις και μπραβο σου! δεν ειναι κακο να εκφραζεις την γνωμη σου και να παιρνεις πρωτοβουλιες..εκεινοι δεν το εκτιμησαν γιατι πολλοι απλα δεν ταιριαζατε.η ζωη ομως δεν τελειωνει εδω για εναν νεο ανθρωπο σαν εσενα.. Να δινεις ευκαιριες στους ανθρωπους γυρω σου και σιγουρα δεν εισαι ο μονος που βιωνει ενα τετοιο προβλημα. Απλα δεν καταλαβα γιατι δεν σε βοηθησε ενας ειδικος? τι αλλο μπορεις να κανεις δηλαδη αν δεν αντιμετωπιζεται και με φαρμακολογια?
      Να παλευεις καθε μερα στην ζωη σου ανεξαρτητα αν αντιμετωπιζεις καποιο προβλημα η οχι! γενικα με τι ασχολεισαι? δουλευεις?σπουδαζεις?
      Ειναι οπως τα λες. Ηταν τοξικοι ανθρωποι. Οταν ξεκοψα ηρεμισα, ενιωσα λες και τελειωσα απο μια βασανιστικη υποχρεωση που την υπεμενα για χρονια, σκοπος ειναι να βγαινεις εξω και οι ανθρωποι αν δεν μπορουν να σε ανεβαζουν και να περνας καλα, τουλαχιστο να περνας ουδετερα. Εγω εβγαινα και γυρνουσα χαλια, θυμος και απογοητευση.

      Ο ειδικος που παω προσπαθει να βοηθαει οσο μπορει, για τη συγκεκριμενη παθηση συνταγογραφουνται αντικαταθλιπτικα και ηρεμιστικα. Τα πρωτα δεν με βοηθησαν παρα στο οτι "μουδιασαν" τα συναισθηματα μου και δεν ενιωθα μετα ουτε χαρα ουτε λυπη (ζομπι) και φυσικα οταν τα εκοψα ενιωθα ασχημα για ενα διαστημα.
      Τα δε ηρεμιστικα λειτουργουν παρα πολυ καλα αρκει να μπορεις να τα ελεγχεις. Χρηση καθε μερα και εχεις μπει στο τριπακι. Μεσα σε μερικες μερες αποκτας ανοχη στη δοση αρα θες μεγαλυτερες δοσεις και συμπτωματα στερησης. Τα χρησιμοποιουσα πολυ προσεκτικα, αλλα καποια στιγμη φτανεις στο σημειο και λες τι θα πειραξει να τα παρω και σημερα ? Και ετσι ξεκιναει ενας φαυλος κυκλος καταχρησης.

      Το ιδιο ισχυει και με το αλκοολ, δεν ηταν λιγες οι φορες που για να τα βγαλω περα σε μπαρακια και club εφερνα βοτκα απο το σπιτι κρυμενη στα ρουχα και πηγαινα στην τουαλετα και την κατεβαζα οσο πιο γρηγορα μπορουσα προσπαθωντας να μην ξερασω. Το αλκοολ ειναι το μονο φαρμακο που δουλευει καλα για αυτη την παθηση, οχι απλα δουλευει αλλα σου θυμιζει πως ειναι να εισαι ενας φυσιολογικος ανθρωπος. Τα ηρεμιστικα αφαιρνουν ολα τα φυσικα συμπτωματα, με λιγο μεγαλυτερη δοση νιωθεις και σαν μεθυσμενος, παραπατας, γινεται πιο ευχαριστο να μιλας για ανουσια πραγματα, αλλα το αγχος υπαρχει ακομα εκει μεσα στο μυαλο σου. Με το αλκοολ δεν ειναι ετσι. Το εξαφανιζει και απο το μυαλο σου.
      Με τα ηρεμιστικα ιδιαιτερα αν πασχεις απο αγχωδεις διαταραχες εθιζεσαι πριν καν το καταλαβεις. Νιωθεις ομορφα, οπως το περιγραφουν και αλλοι, νιωθεις σαν να σε τυλιγει μια απαλη χοντρη κουβερτα μια κρυα νυχτα του χειμωνα.

      Το αλκοολ εχω μηνες που το εξοψα, πριν απο το καλοκαιρι και δεν το χω ξανακουμπησει. Οσο καλα και αν εισαι οταν το πινεις, τοσο πιο χαλια εισαι κατα το comedown και το hangover βεβαια που νιωθεις οτι εισαι δηλητηριασμενος για τις επομενες 2 μερες. Δεν αξιζει.

      Δεν ασχολουμαι με κατι συγκεκριμενα, πηγαινα για jogging παλια, αρκετο ποδηλατο και ο συνδιασμος αυτος μου κατεστρεψε το γονατο. Δυσκολευομαι αρκετα με το περπατημα, εχω παθει τενοντιτιδα και περπατημα πανω απο 15 λεπτα = βασανιστικοι πονοι στο γονατο.

      Σχολη πηγαινα παλια σε ενα ιεκ, το τελειωσα δεν ξεκινησα κατι αλλο.

      Tωρα που εχουμε και γιορτες ειναι η χειροτερη περιοδος του χρονου για μενα, να μην εχεις κανενα για να πας μια βολτα. Βομβαρδιζεσαι απο τα μμε παντου με πληροφοριες σχετικα με το ποσο πρεπει να βγαινεις εξω τα χριστουγεννα και ποσο σημαντικο ειναι να περνας τα χριστουγεννα με παρεα και να βγαινεις σα να μην υπαρχει αυριο. Α και το να κλεινεις για πρωτοχρονια κανα μηνα πριν λες και ειναι στοχος ζωης να κλεισεις τραπεζι για πρωτοχρονια.
      Last edited by teopap; 02-12-2016, 19:02.

      Comment


      • #18
        Καλησπερα
        Ειναι θετικο που εχεις συνειδηση δυνατη και μπορεις να ξεχωριζεις τι σε βλαπτει ψυχικα και εγκεφαλικα..το αλκοολ δεν διορθωνει τιποτα..αυτο που σου δινει εκεινη την ωρα,φευγει μετα απο λιγο. Το εχεις καταλαβει και το εχεις αντιμετωπισει
        Οσο για τα χαπια δεν γνωριζω πολλα πραγματα,αλλα αυτο δεν το χεις συζτησει με τον ειδικο σου? δηλαδη εννοω οτι αυτα που χορηγουνται δεν γινεται να φερνουν εθισμο και μαλιστα τοσο γρηγορα.. το συνδυαζεις και με ψυχοθεραπεια?
        Κατανοω θελει δυναμη αυτο που περνας και ομως φαινεται οτι ανταπεξερχεσαι..εχεις ορθη λογικη και γνωριζεις τι σε γεμιζει και τι οχι και αυτο θα ειναι το εργαλειο σου για την ζωη σου..
        Πρεπει ομως να κανεις και οτι περναει απ το χερι σου..να δραστηριοποιηθεις με καποιο τροπο! Η παρεα δεν ερχεται οταν περιοριζεις τον εαυτο σου σε 4 τοιχους..να δοκιμασεις οτι μπορεις γιατι δεν γινεται να παραιτηθεις απ ολο αυτο ουτε να το βαλεις κατω..

        Comment


        • #19
          Originally posted by teopap View Post

          Ειναι οπως τα λες. Ηταν τοξικοι ανθρωποι. Οταν ξεκοψα ηρεμισα, ενιωσα λες και τελειωσα απο μια βασανιστικη υποχρεωση που την υπεμενα για χρονια, σκοπος ειναι να βγαινεις εξω και οι ανθρωποι αν δεν μπορουν να σε ανεβαζουν και να περνας καλα, τουλαχιστο να περνας ουδετερα. Εγω εβγαινα και γυρνουσα χαλια, θυμος και απογοητευση.

          Ο ειδικος που παω προσπαθει να βοηθαει οσο μπορει, για τη συγκεκριμενη παθηση συνταγογραφουνται αντικαταθλιπτικα και ηρεμιστικα. Τα πρωτα δεν με βοηθησαν παρα στο οτι "μουδιασαν" τα συναισθηματα μου και δεν ενιωθα μετα ουτε χαρα ουτε λυπη (ζομπι) και φυσικα οταν τα εκοψα ενιωθα ασχημα για ενα διαστημα.
          Τα δε ηρεμιστικα λειτουργουν παρα πολυ καλα αρκει να μπορεις να τα ελεγχεις. Χρηση καθε μερα και εχεις μπει στο τριπακι. Μεσα σε μερικες μερες αποκτας ανοχη στη δοση αρα θες μεγαλυτερες δοσεις και συμπτωματα στερησης. Τα χρησιμοποιουσα πολυ προσεκτικα, αλλα καποια στιγμη φτανεις στο σημειο και λες τι θα πειραξει να τα παρω και σημερα ? Και ετσι ξεκιναει ενας φαυλος κυκλος καταχρησης.

          Το ιδιο ισχυει και με το αλκοολ, δεν ηταν λιγες οι φορες που για να τα βγαλω περα σε μπαρακια και club εφερνα βοτκα απο το σπιτι κρυμενη στα ρουχα και πηγαινα στην τουαλετα και την κατεβαζα οσο πιο γρηγορα μπορουσα προσπαθωντας να μην ξερασω. Το αλκοολ ειναι το μονο φαρμακο που δουλευει καλα για αυτη την παθηση, οχι απλα δουλευει αλλα σου θυμιζει πως ειναι να εισαι ενας φυσιολογικος ανθρωπος. Τα ηρεμιστικα αφαιρνουν ολα τα φυσικα συμπτωματα, με λιγο μεγαλυτερη δοση νιωθεις και σαν μεθυσμενος, παραπατας, γινεται πιο ευχαριστο να μιλας για ανουσια πραγματα, αλλα το αγχος υπαρχει ακομα εκει μεσα στο μυαλο σου. Με το αλκοολ δεν ειναι ετσι. Το εξαφανιζει και απο το μυαλο σου.
          Με τα ηρεμιστικα ιδιαιτερα αν πασχεις απο αγχωδεις διαταραχες εθιζεσαι πριν καν το καταλαβεις. Νιωθεις ομορφα, οπως το περιγραφουν και αλλοι, νιωθεις σαν να σε τυλιγει μια απαλη χοντρη κουβερτα μια κρυα νυχτα του χειμωνα.

          Το αλκοολ εχω μηνες που το εξοψα, πριν απο το καλοκαιρι και δεν το χω ξανακουμπησει. Οσο καλα και αν εισαι οταν το πινεις, τοσο πιο χαλια εισαι κατα το comedown και το hangover βεβαια που νιωθεις οτι εισαι δηλητηριασμενος για τις επομενες 2 μερες. Δεν αξιζει.

          Δεν ασχολουμαι με κατι συγκεκριμενα, πηγαινα για jogging παλια, αρκετο ποδηλατο και ο συνδιασμος αυτος μου κατεστρεψε το γονατο. Δυσκολευομαι αρκετα με το περπατημα, εχω παθει τενοντιτιδα και περπατημα πανω απο 15 λεπτα = βασανιστικοι πονοι στο γονατο.

          Σχολη πηγαινα παλια σε ενα ιεκ, το τελειωσα δεν ξεκινησα κατι αλλο.

          Tωρα που εχουμε και γιορτες ειναι η χειροτερη περιοδος του χρονου για μενα, να μην εχεις κανενα για να πας μια βολτα. Βομβαρδιζεσαι απο τα μμε παντου με πληροφοριες σχετικα με το ποσο πρεπει να βγαινεις εξω τα χριστουγεννα και ποσο σημαντικο ειναι να περνας τα χριστουγεννα με παρεα και να βγαινεις σα να μην υπαρχει αυριο. Α και το να κλεινεις για πρωτοχρονια κανα μηνα πριν λες και ειναι στοχος ζωης να κλεισεις τραπεζι για πρωτοχρονια.
          Καλησπερα και απο εμενα! Καταρχην μπραβο σου που εισαι ενας δυνατος ανθρωπος και πηρες τη δυσκολη αποφαση να ξεκοψεις απο καθε τι τοξικο στη ζωη σου ειτε αυτο αναφορα ατομα ειτε ουσιες!

          Τωρα οσο για τα υπολοιπα θα συμφωνησω με τη Νανα. Καταλαβαινω πως τα αντικαταθλιπτικα δεν βοηθησαν καθως γενικα ειναι παρα πολλα τα ειδη που υπαρχουν και δεν απευθυνονται παντα σε κατι συγκεκριμενο.

          Ομως! Αυτο που σου συμβαινει εχει ως κυρια αντιμετωπιση την χρονια ψυχοθεραπεια και σε καποιες περιπτωσεις βοηθητικα καποια φαρμακα ΠΑΝΤΑ με ελεγχο απο τον γιατρο!

          Κι επισης κατι πολυ βασικο για τα φαρμακα και την ψυχοθεραπεια. Τιποτα απο τα δυο δεν ειναι η λυση!
          Σε κανεναν! Η λυση εισαι εσυ ο ιδιος! Η λυση ειναι ο χρονος που θα δουλεψεις παραλληλα με τον ειδικο σου μονος σου τον εαυτο σου! Θα του δωσεις χρονο να τον καταννοησεις, μαθεις και φερεις στο επιθυμητο η εστω ενα ικανοποητικο επιπεδο!
          Αυτο λοιπον απαιτει χρονο! Χρονο ψυχοθεραπειας και προσωπικης δουλειας και σκεψης!

          Και το ιδιο και για τα φαρμακα. Το πρωτο που σου λεει ενας σωστος ψυχιατρος ειναι: ΜΗΝ περιμενεις να νιωσεις διαφορά σε μια δυο μερες η βδομαδες και ΜΗΝ περιμενεις οτι θα γινεις σουπερ!
          Τα φαρμακα δρουν οπως και η ψυχοθεραπεια! Βοηθητικα στον οργανισμο σου εν καιρω! Και μονο εν καιρω και παντα ΜΕ συστηματικη ψυχοθεραπεια και παρακολουθηση θα αρχισεις να αντιλαμβανεσαι τις διαφορες στην ιδια σου τη ζωη!
          Θα βλεπεις πως ξαφνικα εκει που παγωνες σε μια σκηνη πλεον δεν παγωνεις, πως εκει που σκεφτοσουν τη ντροπη πλεον τολμας και πως εκει που κατι σκεφτοσουν παρορμητικα πλεον σκεφτεσαι ψυχραιμα και με λογικη :)
          Αυτη ειναι λοιπον η πραγματικη θεραπεια που θα λαβεις :)

          Επισης τα φαρμακα δεν εθιζουν ετσι ευκολα! Οταν υπαρχει συνεχης παρακολουθηση ο γιατρος σου ξερει ποτε κατι χρειαζεσαι σε παραπανω δοση,ποτε σε μιση,ποτε οση ειχες και ποτε καθολου!
          ΠΑΝΤΑ αυξανονται η μειωνονται σταδιακα και οχι αποτομα! Φυσικα και θα νιωθεις λιγο περιεργα στην αρχη καθε και το τελος καθε φαρμακου αλλα γι αυτο ειναι σημαντικο η καταγραφη και περιγραφη απο εσενα των συμπτωματων ωστε ολα να κυλησουν ομαλως με τη βοηθεια των ειδικων! :)

          πριν απο ολα αυτα ομως το πρωτο ειναι της Νανας τα λογια : εισαι δυνατος, παλεψε για κοινωνικοποιηση εκτος 4 τοιχων και συνεχισε δυναμικα την ψυχοθεραπεια σου,κανε δραστηριοτητες και μαθε σιγα σιγα τον εαυτο σου δινοντας του χρονο και οχι βιαστικα! Το αξιζεις :)
          Last edited by Ntomata2016; 03-12-2016, 20:13.

          Comment


          • #20
            Αν το πρόβλημα της απομόνωσης εντοπίζεται στα 25 έτη κάποιου ανθρώπου, πόσο πολύ περισσότερο το βιώνει κάποιος στα 42+ άραγε; ξυπνάς μία ημέρα, και χωρίς να το έχεις καταλάβει, είσαι τελείως μόνος, όλοι οι γύρω σου είναι παντρεμένοι/ δεσμευμένοι με τα παιδιά τους, και εσύ μόνος να μην χτυπά το τηλέφωνό σου παρά μόνο για επαγγελματικούς λόγους.
            Τι κάνεις; δεν υπάρχουν πολλά να κάνεις, δεν υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι να ανοιχτούν πλέον, και η μοναξιά είναι όχι απλά μία αναγκαιότητα αλλά αναπόφευκτη πραγματικότητα μακράς διαρκείας.

            Comment


            • #21
              Originally posted by monaxikos_lykos View Post
              Αν το πρόβλημα της απομόνωσης εντοπίζεται στα 25 έτη κάποιου ανθρώπου, πόσο πολύ περισσότερο το βιώνει κάποιος στα 42+ άραγε; ξυπνάς μία ημέρα, και χωρίς να το έχεις καταλάβει, είσαι τελείως μόνος, όλοι οι γύρω σου είναι παντρεμένοι/ δεσμευμένοι με τα παιδιά τους, και εσύ μόνος να μην χτυπά το τηλέφωνό σου παρά μόνο για επαγγελματικούς λόγους.
              Τι κάνεις; δεν υπάρχουν πολλά να κάνεις, δεν υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι να ανοιχτούν πλέον, και η μοναξιά είναι όχι απλά μία αναγκαιότητα αλλά αναπόφευκτη πραγματικότητα μακράς διαρκείας.
              Καλησπερα..
              Καθε βαρυτητα προβληματος αλλαζει με την ηλικια..
              Εσυ αν επιτρεπεται τι συνθηκες συνεβαλλαν σε ολο αυτο που νιωθεις τωρα?

              Comment


              • #22
                Καλησπέρα κ από μένα. Πολύ ενδιαφέρον και σημαντικό θέμα έχετε πιάσει. Νομίζω το αντιμετωπίζουν πολλοί άνθρωποι, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Πώς βρίσκεις άτομα τα οποία μοιάζουν με τα σένα και επίσης πώς διατηρείς και αναπτύσεις σχέσεις? γτ εύκολα γνωρίζεις κάποιον, αλλά αυτό δεν τον/την βάζει στη ζωή σου. Ίσως το να ακολουθείς τα χόμπυ σου είναι ένας καλός τρόπος. Για παράδειγμα μπαίνοντας σε κάποιες ομάδες (π.χ. φωτογραφίας, ωδείο, ομάδες πεζοπορείας, θεατρικές ομάδες) και γενικότερα ομάδες που σέβονται την ευαισθησία και την ιδιαιτερότητα του ατόμου, μέσω της επαφής με την τέχνη, θα μπορούσες να αναπτύξεις τη σχέση σου με άλλους και σταδιακά να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα της έκθεσης αλλά και να κάνεις μερικούς πολύ καλούς και πραγματικούς φίλους. Αλλά αυτό είναι πιστεύω γενικότερα μεγάλο κοινωνικό θέμα. Πώς ένα άτομο αντιμετωπίζει τη μοναξιά και ειδικότερα όπως είπατε ένα άτομο όταν μεγαλώνει? εκεί τα πράγματα δεν είναι εύκολα...

                Comment


                • #23
                  Originally posted by nana08 View Post
                  Πρεπει ομως να κανεις και οτι περναει απ το χερι σου..να δραστηριοποιηθεις με καποιο τροπο! Η παρεα δεν ερχεται οταν περιοριζεις τον εαυτο σου σε 4 τοιχους..να δοκιμασεις οτι μπορεις γιατι δεν γινεται να παραιτηθεις απ ολο αυτο ουτε να το βαλεις κατω..
                  Αν υποθέσω ότι αυτό είναι μια καλή συμβουλή γιατί δεν την εφαρμόζεις στον εαυτό σου;

                  Comment


                  • #24
                    Originally posted by Yanni View Post
                    Αν υποθέσω ότι αυτό είναι μια καλή συμβουλή γιατί δεν την εφαρμόζεις στον εαυτό σου;
                    Γιατι θελει μονο να κατηγορει και να βριζει τους αλλους.

                    Comment


                    • #25
                      Originally posted by goldstar View Post
                      Συμπάσχω σε αυτό που περιγράφεις και λυπάμαι που νιώθεις τόσο μόνη!

                      Σου προτείνω ολόψυχα να βρεις παρηγοριά σε ένα σκυλάκι, από φιλοζωική! Θα το κάνεις πολύ χαρούμενο και θα σου καλύψει την μοναξιά. Θα το βγάζεις έξω για βόλτα και θα πηγαίνετε μαζί εκδρομές. Μόνο η λαλιά τους λείπει, θα δεις!! Θα σε γεμίσει συναισθηματικά!

                      Αλλιώς μάλλον πρέπει να περιμένεις καιρό μέχρι να βρεθεί κάποιος άνθρωπος να σε συμπληρώσει και δεν θα είναι ποτέ όπως οι φίλοι που έχασες.
                      Αν θέλεις να αλληλογραφούμε στείλε μου ένα ημέηλ σε προσωπικό μήνυμα και ευχαρίστως θα είμαι ο φίλος σου. Είμαι στη διάθεσή σου
                      Υπάρχει μέλος του φόρουμ που προτίμησε την παρέα μίας αφρικανικής μαϊμούς κι ενός ιρακινού τυφλοπόντικα. Τον βοήθησε να ανακτήσει τον πληγωμένο του εγωισμό αλλά δεν νομίζω ότι κέρδισε πολλά από ψυχική υγεία.

                      Τα ζώα δεν είναι ψυχοφάρμακα. Δεν παίρνεις ζώο για να νιώσεις καλύτερα. Παίρνεις ζωάκι για να το κάνεις να νιώσει καλύτερα. Όταν το προσπαθήσεις νιώθεις κι εσύ καλύτερα.

                      Δρ αναϊλέιτορ.

                      Comment


                      • #26
                        Originally posted by annihilator View Post

                        Υπάρχει μέλος του φόρουμ που προτίμησε την παρέα μίας αφρικανικής μαϊμούς κι ενός ιρακινού τυφλοπόντικα. Τον βοήθησε να ανακτήσει τον πληγωμένο του εγωισμό αλλά δεν νομίζω ότι κέρδισε πολλά από ψυχική υγεία.

                        Τα ζώα δεν είναι ψυχοφάρμακα. Δεν παίρνεις ζώο για να νιώσεις καλύτερα. Παίρνεις ζωάκι για να το κάνεις να νιώσει καλύτερα. Όταν το προσπαθήσεις νιώθεις κι εσύ καλύτερα.

                        Δρ αναϊλέιτορ.
                        Αυτό θα πει ΑΝΑΛ...υση!
                        “if Stavrogin believes, he does not believe that he believes. And if he does not believe, he does not believe that he does not believe.”
                        (Demons - Dostoyevsky)

                        Comment


                        • #27
                          Originally posted by nana08 View Post
                          και γω με την σειρα μου λοιπον θα ηθελα να μοιραστω τα δικα μου βασανα.ειμαι 25 και βλπεω να μειωνεται οσο μεγαλωνω δραματικα ο φιλικος μου κυκλος. παντα δημιουργουσα μακροχρονιεσ και βαθυεσ φιλιεσ.πια ομωςσ εχω χασει τις κολητες μου(κατι που εγινε στο περασμα των χρονων) με αποκορυφωμα την τελευταια να την χασω πριν λιγο καιρο εξαιτιας ζητηματων που εκαναν πια δυσλειτουργικη την φιλια μασ. δλδ ισως και να πρεπε να χε γινει νωριτερα ισως και ωσ προσωπικοτητα μου εκανε πολυ κακο αλλα η ιδεα και οι στιγμεσ μιασ κολλλητησ μου λειπουν αφανταστα.λογω αθλητισμου και σπουδων εχω εναν καποιον μικρο κοινωνικο κυκλο ΧΩΡΙΣ ομως εμενα να με γεμιζει αυτο. νιωθω μια μεγαλη μοναξια! ημουν ανθρωπος που μου αρεσαν τα ταξιδια οι βολτες οι εκδρομεσ και ολα αυτα με την κολλητη μου τα εκανα! πια νιωθω οτι απλα ο χρονος και οι μερες περνανε ετσι ανουσια.. επισησ δεν εχω σχεση τον τελευταιο χρονο,αλλα παντα δημιουργουσα μακροχρονιες ερωτικες σχεσεις,κατι που ισως και να θεωρω δευτερευον μιας και φοβαμαι και να ξεκινησω κατι(οχι οτι εχω πολλεσ επιλογες η προτασεισ) με την ψυχολογια που εχω γιατι θελω να ναι κατι υγιες και οχι μια προσκολληση. σε συνδυασμο με σοβαρο προβλημα υγειας μεσα στην οικογενεια μου ολα αυτα μου κανουν ακομα πιο εντονο το αισθημα μοναξιας. υπαρχει καποιος που να συμπασχει???? οποιαδηοτε γνωμη και αποψη αποδεκτη!
                          Καλημέρα Νανά. Σε καταλαβαίνω γιατί έχω ένα παρόμοιο πρόβλημα. Αν και κάπως διαφορετικό. Μερικές φορές είναι δύσκολο να είσαι κοινωνικός λόγο της ψυχολογίας σου και μπορεί να μην προκαλείς θετικά συναισθήματα στους άλλους με αποτέλεσμα να υπάρχει κάποια ψύχρανση και να μην θέλουν να είναι μαζί σου σε συχνή βάση κάτι που ανατροφοδοτεί το πρόβλημα της μοναξιάς. Επειτα δεν έχεις κάπου να στηριχθείς για να ξεπεράσεις τα προβλήματα της καθημερινότητας.
                          People sleep peaceably in their beds at night only because rough men stand ready to do violence on their behalf...

                          Comment


                          • #28
                            Νανά. Ο Βόιντ καταλαβαίνει όλα τα κοριτσάκια του φόρουμ. Είναι ειδικός κοριτσοαισθαντήρας. Μόλις βλέπει κοριτσάκι να πονά χτυπά κόκκινο στα ραντάρ του.
                            Βέβαια δεν ξέρω ποιος έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα: το κοριτσάκι που πονά ή ο Βόιντ που καίγεται;
                            Θέλω να ξέρεις ότι όσο καιρό είμαι εδώ μέσα έχω να λέω ότι ο Βόιντ είναι το καμάρι του φόρουμ. Όμορφος ψηλός πνευματώδης ανθρωπιστής μετριοπαθής άθεος επιστήμων. Τα έχει όλα σε ένα. Ούλτρεξ.
                            Τον συστήνω ανεπιφύλακτα.

                            Comment


                            • #29
                              Καλημέρα. Λοιπόν απλά είναι μια φάση που περνάς και τίποτα άλλο. Πάνω κάτω η ηλικία των 25 είναι κομβική για τους περισσότερους ανθρώπους. Είναι η ηλικία που ξεφτίζουν και τα τελευταία απομεινάρια της εφηβείας. Η ωριμότητα έρχεται και η τρέλα φεύγει. Πριν δύο χρόνια κι εγώ άρχισα να πέφτω πολύ και να μην με γεμίζει τίποτα . Η διαφορά ήταν ότι οι φίλοι μου ήταν κοντά μου όμως εγώ ότι και να έκανα δεν έβρισκα χαρά. Κράτησε λίγο όμως γιατί πήρα αποφάσεις , η μεγαλύτερη των οποίων είναι η εξής: Η ζωή είναι μια εμπειρία την οποία πρέπει να απολαύσεις ως το τέλος. Επίσης επειδή κι εγώ βλέπω μιζέρια γύρω μου προσπαθώ να συνεισφέρω με θετική ενέργεια τους γύρω μου. Αυτό με γεμίζει εμένα...

                              Comment


                              • #30
                                Originally posted by ilias1990 View Post
                                Καλημέρα. Λοιπόν απλά είναι μια φάση που περνάς και τίποτα άλλο. Πάνω κάτω η ηλικία των 25 είναι κομβική για τους περισσότερους ανθρώπους. Είναι η ηλικία που ξεφτίζουν και τα τελευταία απομεινάρια της εφηβείας. Η ωριμότητα έρχεται και η τρέλα φεύγει. Πριν δύο χρόνια κι εγώ άρχισα να πέφτω πολύ και να μην με γεμίζει τίποτα . Η διαφορά ήταν ότι οι φίλοι μου ήταν κοντά μου όμως εγώ ότι και να έκανα δεν έβρισκα χαρά. Κράτησε λίγο όμως γιατί πήρα αποφάσεις , η μεγαλύτερη των οποίων είναι η εξής: Η ζωή είναι μια εμπειρία την οποία πρέπει να απολαύσεις ως το τέλος. Επίσης επειδή κι εγώ βλέπω μιζέρια γύρω μου προσπαθώ να συνεισφέρω με θετική ενέργεια τους γύρω μου. Αυτό με γεμίζει εμένα...
                                Εγώ Ηλία μου έκανα ένα αστρικό ταξίδι για να ξεφύγω λίγο. Πήγα ως την αστρική Χαβάη και γύρισα. Αστρικές διακοπές. Ξεκούραση. Τρεις αστρικές κορασίδες μου έκαναν αέρα πριν βουτήξω με φόρα στα νερά του αστρικού ωκεανού.
                                Μετά ταξίδεψα ως την αστροουγγαρία. Έπειτα επισκέφτηκα τον Φιντέλκ Άστρο.
                                Κι έτσι ηρέμησε η αστροψυχή μου και συνήλθα.

                                Comment

                                Μηνύματα

                                Collapse

                                Θέματα

                                Collapse

                                • wooded glade
                                  Είναι τραμπογενής η κατάσταση στην Ελλάδα ;
                                  wooded glade
                                  Το τραμπικό κίνημα ξεκίνησε ως γνωστόν το 2003. Μέχρι τότε ήταν το "tea party". Τα τραμπιόνια πήραν αφορμή από την άρνηση της Γερμανίας και...
                                  Yesterday, 14:12
                                • ilias1990
                                  Αστρική προβολή- εμπειρία
                                  ilias1990
                                  Καλησπέρα σας. Χρόνια με γοήτευε ο χώρος του μεταφυσικού. Φυσικά ασχολήθηκα και με την αστρική προβολή θεωρητικά πάντα. Μόνο μια φορά στα 17 μου είχα...
                                  Yesterday, 13:15
                                • Orestes
                                  μετα το πρωτο ραντεβου, τι κανω?
                                  Orestes
                                  Καλησπερα σε ολους, ειμαι 22 χρονων και μου αρεσει μια κοπελα που ειναι 24...την συγκεκριμενη που λετε, την γνωρισα τα χριστουγεννα μεσω κοινης παρεας...
                                  16-01-2017, 23:04
                                • Anna.io
                                  Ζηλευω
                                  Anna.io
                                  Τον ζηλεύω τόσο πολύ δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω.
                                  ξεκίνησα μαζί του καθαρά μια σχέση σεξ εκείνος όμως άρχισε να με πιέζει για Περισσότερα κάτι...
                                  16-01-2017, 22:38
                                • papadope
                                  Θέλετε να δώσετε μια γνώμη;
                                  papadope
                                  Γεια σας.
                                  Ανέβασα ένα νέο μου τραγούδι και θέλω κάποιες γνώμες πάνω σ' αυτό. Αν έχετε την καλοσύνη να το ακούσετε, θα ήμουν ευγνώμων.
                                  ...
                                  15-01-2017, 20:34
                                Working...
                                X