Announcement

Collapse
No announcement yet.

Η ιδέα του θανάτου...

Collapse

Μηνύματα

Collapse

Θέματα

Collapse

X
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • #61
    Δεν μας φοβίζει η συνέχιση ή μη της ύπαρξης μόνο,αλλά και το ότι θα είμαστε πραγματικά μόνοι ο,τι κι αν γίνει.Ακόμα και κάποιος να μας πιστοποιούσε ότι η ύπαρξη συνεχίζεται θα αισθανόμασταν πάλι φόβο.Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι τα μόνα 'ένστικτα' που δεν μπορεί να αποφύγει ο άνθρωπος είναι το ένστικτο της αναπαραγωγής και ο φόβος του θανάτου.
    "Ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος.."

    Comment


    • #62
      Originally posted by NordicWarrior View Post
      Κοιτάς το θέμα από πρακτική πλευρά. Από φιλοσοφική/υπαρξιακή πλευρά, η ανησυχία δεν επικεντρώνεται στην παύση αυτής της ζωής αλλά στην αδυναμία να υπάρξει βεβαιότητα για τη συνέχιση ή μη της ύπαρξης.
      Αυτή η "ανησυχία" πηγάζει από την επιθυμία του ανθρώπου να γαντζωθεί για πάντα στη ζωή. Έτσι, αφού δεν μπορεί να δαμάσει το φυσικό θάνατο, ψάχνει για βεβαιότητα ύπαρξης μεταθανάτιας ζωής. Στην αναζήτηση μιας τέτοιας βεβαιότητας, οι θρησκευτικοί ταγοί έπλασαν διάφορες θεωρίες για "κόλαση" και "παράδεισο".

      Ας υποθέσουμε προς στιγμή ότι υπάρχει κάποια αλήθεια σ' αυτές τις θεωρίες, κι ότι μερικοί τυχεροί θα πάνε στον "Παράδεισο", όπου κατά τις Γραφές "δεν υπάρχει δάκρυ, λύπη ή στεναγμός". Μα δεν θα ήταν βαρετή μια ύπαρξη σε διαρκή ευδαιμονία; Και μετά από κάποιο χρόνο συνεχούς ευδαιμονίας, θα είχε η ψυχή την ικανότητα να συνειδητοποιεί ότι είναι ευτυχισμένη, αφού δεν θα γνωρίζει τι σημαίνει η έλλειψη ευτυχίας; Παρομοιάζω αυτή την κατάσταση με αιώνιο ύπνο χωρίς όνειρα.

      Όσο για αιώνια κόλαση, αυτή είναι πέρα για πέρα αποκύημα νοσηρής και βλοσυρής φαντασίας.

      Περισσότερο ρεαλιστική φαίνεται η θεωρία των Ανατολικών θρησκειών περί μετεμψύχωσης. Τη θεωρία αυτή προσωπικά ούτε την ενστερνίζομαι ούτε την απορρίπτω. Μου απαντά σε κάποια ερωτήματα, ενώ μου αφήνει πολλά αναπάντητα. Πάντως υπάρχει κάποια λογική στη θεωρία αυτή, και ίσως κάποια δικαιοσύνη.
      Ο προορισμός του ανθρώπου είναι η πνευματική του εξέλιξη.

      Ιστολόγιά μου θα βρείτε εδώ, εδώ, κι εδώ.

      Comment


      • #63
        Originally posted by Maria Seferou View Post
        Ας υποθέσουμε προς στιγμή ότι υπάρχει κάποια αλήθεια σ' αυτές τις θεωρίες, κι ότι μερικοί τυχεροί θα πάνε στον "Παράδεισο", όπου κατά τις Γραφές "δεν υπάρχει δάκρυ, λύπη ή στεναγμός". Μα δεν θα ήταν βαρετή μια ύπαρξη σε διαρκή ευδαιμονία; Και μετά από κάποιο χρόνο συνεχούς ευδαιμονίας, θα είχε η ψυχή την ικανότητα να συνειδητοποιεί ότι είναι ευτυχισμένη, αφού δεν θα γνωρίζει τι σημαίνει η έλλειψη ευτυχίας; Παρομοιάζω αυτή την κατάσταση με αιώνιο ύπνο χωρίς όνειρα.

        .

        Δεν νομίζω ότι ο άνθρωπος θα μπορούσε,σε θεωρητική τουλάχιστον βάση,να αρνηθεί μια κατάσταση διαρκούς ευδαιμονίας αν του παρουσιαζόταν η ευκαρία.Αυτό γιατί έχει βασανιστεί από την ζωή,έχει περάσει όμορφα αλλά και δύσκολα και δεν μπορεί να κατανοήσει ότι το να είσαι σε μια διαρκή ευτυχία μπορεί να καταντήσει βαρετό.Εως ότου να ανακαλύψουμε εμπειρικά την ανιαρότητα μιας συνεχούς πληρότητας δεν θα την αρνηθούμε ποτέ.
        "Ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος.."

        Comment

        Working...
        X