Announcement

Collapse
No announcement yet.

Η Σαμσάρα και ο δημιουργός της....

Collapse
X
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Η Σαμσάρα και ο δημιουργός της....

    loading...
    Μια φίλη μου με ρώτησε, “πώς είναι δυνατόν ο Θεός να είναι γεμάτος αγάπη και να δημιούργησε έναν κόσμο που υπάρχει η δυστυχία και ο θάνατος;”




    Το θέμα είναι λίγο πολύπλοκο στην αρχή του, της είπα, αλλά μόλις ολοκληρώσω αυτά που έχω να σου πω θα σου λυθούν οι περισσότερες απορίες.

    Αλλά ας ξεκινήσουμε από την αρχή.




    Σε έναν διαλογισμό μου, ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου και βυθίστηκα μέσα στο “είναι” μου. Τότε ένιωσα μια κίνηση στο κέντρο του στήθους μου και κάτι σαν να ανεβαίνει την σπονδυλική μου στήλη και να εκτοξεύεται από την κορυφή του κεφαλιού μου. Στην συνέχεια άρχησα να βλέπω ένα όραμα τόσο ζωντανό που ζούσα εντός του, δεν ήταν απλά οπτικές πληροφορίες σε μορφή εικόνων αλλά ένα βίωμα εξωσωματικής εμπειρίας.




    Εκτοξεύθηκα από τον εαυτό μου χωρίς άλλη προσπάθεια και εντελώς φυσικά και εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι εκτελούσα κάποιου είδους ψυχικής προβολής μέσα στο σύμπαν.

    Ήμουν λέει, σε ένα σκοτεινό μέρος που δεν υπήρχε καμία πληροφορία και καμία δόνηση ή πρανικό κύμα από κάποιο άλλο ον. Ήταν μια παρθένα περιοχή του σύμπαντος μας που δεν ξαναείχε επισκευτεί άλλο όν.




    Μόλις συνειδητοποίησα που είμαι εξέφρασα την απορία με μια εσωτερική μου σκέψη, “που βρίσκομαι;”




    Δεν πρόλαβα να τελειώσω την σκέψη μου και αυτόματα άρχησε να δημιουργήτε ένας χώρος γύρω από μένα με φώτα και άλλες αστρικές μορφές ως απάντηση στην ερώτηση που έκανα.




    Όλος ο χώρος που δημιουργήθηκε ήταν οι πληροφορίες που κατανοούσε ο εαυτός μου για το που βρίσκομαι. Απλά η απάντηση ήταν με το να δημιουργηθεί από τον εαυτό μου ένα ολόκληρο πεδίο, ένας ολόκληρος κόσμος με τις δικές μου αντιλήψεις και πεποιθήσεις σε μορφή εικόνων που αποτυπονώντουσαν σε ένα πεδίο γύρω μου. Αυτός ήταν ο δικό μου κόσμος, το εσώτερο είναι μου ήταν το εγώ μου στον χώρο.




    Αργότερα αφού τελείωσε η ψυχική μου προβολή μετά από μερικές εβδομάδες έτυχε να διαβάσω ένα Βουδδιστικό κείμενο που έλεγε ότι ο χώρος δημιουργείτε από το ίδιο το ον και ότι είναι η προβολή του εαυτού του.




    Τότε αναρωτήθηκα, άραγε ο δικό μας κόσμος ποιανού όντος είναι προβολή; Του Θεού;

    Αν ήταν του Θεού που είναι όλος αγάπη πώς δικαιολογούνται όλη αυτή η δυστυχία και η επικράτηση της εντροπίας και του θανάτου κάθε όντος και η διάλυση κάθε οργανωμένης δομής;




    Και εδώ ερχόμαστε στην απάντηση της ερώτησης της αγαπητής μου φίλης.

    Οι Βουδδιστές αναφέρουν ότι ο ο κόσμος αυτός είναι η Σαμσάρα η οποία περιέχει 31 επίπεδα οντοτήτων. Υπάρχουν τα πεδία των θεών, των θνητών ανθρώπων και ζώων και φυτών, το πεδίο των δαιμόνων που βρίσκονται πάντα σε διαμάχη με τους θεούς, το πεδίο της κολάσεως και τέλος το πεδίο των πεινασμένων φαντασμάτων.




    Όλα αύτά τα πεδία είναι η Σαμσάρα και κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών είναι ότι όλα διέπονται από το ίδιο νόμο. Τον νόμο της καταστροφής και του θανάτου. Ότι ζει στην Σαμσάρα διέπεται από την δύναμη του θανάτου που σταδιακά το φθείρει και τελικά το οδηγεί στον θάνατο και στην καταστροφή.




    Το πεδίο της Σαμσάρα απεικονίζεται στην Βουδδική τέχνη σαν ένας δίσκος που τον κρατάει ο άρχοντας του Θανάτου, ένα βλοσυρό τέρας με σουβλερά νύχια στα πόδια και στα χέρια που φορά ένα διάδημα με νεκροκεφαλές. Αυτό το τέρας που είναι ο άρχοντας του Θανάτου, είναι ο Γιάμα.

    Επιθυμία του Γιάμα είναι κάθε ον να πεθάνει κάθε άψυχο σώμα και καθε οργανωμένη δομή να διαλυθεί και να καταστραφεί. Αυτό που επιθυμεί ο Γιάμα είναι ο αφανισμός και ο θάνατος των πάντων. Στην ουσία ο Γιάμα αποτυπώνει τον εαυτό του μέσα στην Σαμσάρα. Το πεδίο της Σαμσάρα είναι ο κόσμος του Γιάμα σε αντιστοιχία όπως είχα και γω τον δικό μου κόσμο στην ψυχική προβολή που έκανα.




    Ο Γιάμα απεικονίζεται μέσα στην Σαμσάρα. Ο Γιάμα θέλει να είναι κάθε δυνατή υπόσταση της Σαμσάρας. Ο Γιάμα θέλει να είναι και ποτάμι, και βουνό και θάλασσα και φυτό και ζώο και άνθρωπος και άψυχο κτίριο και το οτιδήποτε. Όμως η βαθύτερη του επιθυμία είναι ότι σαν Ον επιθυμεί πιο πολύ από όλα να πεθάνει. Ναι η βαθύτερη επιθυμία του Γιάμα είναι ο θάνατος.

    Έτσι σκοτώνει κάθε πιθανή υπόσταση του μέσα στον δικό του κόσμο, μέσα στην Σαμσάρα. Τα έμψυχα πεθαίνουν και οι άψυχες δομές καταστρέφονται και αφανίζονται καθώς ο χρόνος περνάει.




    Η βαθύτερη επιθυμία λοιπόν του άρχοντα αυτού του κόσμου είναι η αυτοκαταστροφή και ο θάνατος. Ο Γιάμα επιθυμεί να πεθάνει αυτός και ο κόσμος του που είναι η απεικόνιση κάθε δυνατής υπόστασης ύπαρξης του Γιάμα.




    Ο άρχοντας του κόσμου μας λοιπόν αγαπητή μου φίλης, της είπα, δεν είναι ο αγαθός Θεός αλλά ο Γιάμα ο άρχοντας του θανάτου.




    Έτσι δικαιολογείται που εντός της Σαμσάρα ενυπάρχει ο θάνατος και η δυστυχία. Είναι η επιθυμία του όντος που μέσα του ζούμε.




    Η φίλη μου τότε μου έκανε μια άλλη ερώτηση. “Και όλη η καλοσύνη και η αθωότητα μιας νέας ύπαρξης που γεννιέται σε αυτόν τον κακόμοιρο κόσμο πώς δικαιολογείται;”




    Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι ότι υπάρχει και ένα άλλο Ον που δημιουργεί έναν άλλο κόσμο διαφορετικό της Σαμσάρας. Αυτό το Ον επιθυμεί την αιώνια ευτυχία και την αιώνια ζωή και δημιουργεί το πεδίο ή τον κόσμο των αθάνατων όντων ή αλλιώς της Νιρβάνα. Τα όντα από την Νιρβάνα είναι ελεήμονα και θέλουν να μην υπάρχει δυστυχία πόνος και θάνατος για κανένα ον ούτε για τον Γιάμα. Και έτσι πολλά από αυτά θυσιάζουν την προσωπική τους ευημερία με το να επιθυμούν να ζήσουν μια θνητή ζωή μέσα στον Γιάμα με σκοπό να τον αλλάξουν και να τον σώσουν από την θανατηφόρα επιθυμία του.




    Έτσι έχουμε μετοικήσεις από την Νιρβάνα στην Σαμσάρα για να σωθεί ο Γιάμα και όσα άλλα όντα έχουν εγκλωβιστεί στην Σαμσάρα και στις σκέψεις του Γιάμα.




    Σκοπός των φωτισμένων όντων που έρχονται προς ενσάρκωση είναι η σωτηρία των οντοτήτων της Σαμσάρα αλλά και του Γιάμα του ίδιου.




    Για αυτό όταν γεννιέται ένα μωρό είναι τόσο αθώο, τόσο καλοσυνάτο, τόσο αγαθό που δεν έχει καμία αμαρτία μέσα του. Με την πάροδο του χρόνου όμως δέχεται την γνώση της Σαμσάρας και αρχίζει να φθείρεται και να μεταλλάσεται. Και από αγαθή ύπαρξη μπορεί να γίνει μέχρι και δολοφόνος ή να ακολουθήσει μια άλλη θλιβερή μοίρα.




    Όλοι οι άνθρωποι είναι πνευματικά αδέλφια. Που αρχικώς σκοπός τους ήταν σαν φωτεινά όντα να έρθουν και να σώσουν τον Γιάμα. Αλλά ο Γιάμα είναι ο άρχοντας της πονηριάς και του δόλου και χρησιμοποιεί τεχνάσματα και θεωρίες και θρησκείες που εγκλωβίζουν τα φωτισμένα όντα σε ενοχές, σε αμαρτωλές σκέψεις και τα οδηγεί στον θάνατο. Αυτό βέβαια που σκοτώνει είναι το σαρκικό τους σώμα. Το σαρκικό σώμα υποκείπτει στον νόμο του θανάτου που είναι η επιθυμία του Γιάμα. Η ψυχή όμως που φέρει μέσα της το Πνεύμα που είναι όλο φως είναι αθάνατη και αυτή μετά θάνατον δεν μπορεί να σκοτώσει ο Γιάμα διότι δεν είναι υπόσταση δική του. Κάθε ψυχή και πνεύμα είναι υπόσταση του Αγαθού Θεού της Νιρβάνα. Έτσι ο Γιάμα δεν μπορεί να σκοτώσει κάτι που δεν είναι δικό του και έτσι όλες οι ψυχές διαφεύγουν του θανάτου αφού είναι αθάνατες.




    Ο Γιάμα όμως δεν μένει άπραγος. Εξοργίζεται όταν βλέπει να μην μπορεί να σκοτώσει μια ψυχή και αυτό που κάνει είναι να την οδηγήσει μέσω της σύγχυσης των επιθυμιών πίσω πάλι στην Σαμσάρα όπου είναι ο δικός του κόσμος για να έχει την ευκαιρία να την σκοτώσει ακόμη μία φορά.




    Έτσι ο Γιάμα φυλακίζει τα φωτεινά όντα της Νιρβάνα σε ένα δίχτυ ενοχών και επιθυμιών με απότερο σκοπό η ψυχή να λησμονήσει την πραγματική αθάνατη φύση της και την Νιρβανική αποστολή της που είναι η σωτηρία του Γιάμα.




    “Και πώς θα σωθεί ο Γιάμα από την ελάχιστη δύναμη των ψυχών;” με ρωτά η φίλη μου.




    Όλα τα όντα είναι τηλεπαθητικά ενωμένα ασυνείδητα. Όταν κάποιος για παράδειγμα ελεεί έναν φτωχό η ευγνωμοσύνη και η καλοσύνη που νιώθει ο φτωχός αυτόματα τηλεπαθητικά μεταβιβάζεται και στον Γιάμα και τον ανακουφίζει στο ελάχιστο από την δυστυχία του.

    Κάθε ευεργετική σκέψη και συναίσθημα κάθε όντος έχει αντίκτυπο στην σκέψη του όντος μέσα στο οποίο ζούμε, τον Γιάμα.




    Αν κάνουμε αγαθές σκέψεις και έχουμε αρετηφόρα συναισθήματα αυτά ανακουφίζουν και τις άλλες ψυχές τηλεπαθητικά και τον ίδιο τον Γιάμα.

    Αν ζούμε μέσα στο μίσος, στην θλίψη και την δυστυχία αυτό πάλι τηλεπαθητικά μεταβιβάζεται στον Γιάμα και του δημιουργεί την ηδονή και την ευχαρίστηση. Ο Γιάμα με άλλα λόγια χαίρεται με τον θάνατο για αυτό τον επιθυμεί και για τον ίδιο. Ο ίδιος όμως ξέρει ότι είναι ένα πανίσχυρο ον και θεωρεί ότι είναι αθάνατος. Νιώθει ηδονή από τον θάνατο και για ένα αθάνατο ον ο θάνατος δεν σημαίνει τίποτα αφού δεν θα πεθάνει αλλά το χρησιμοποιεί μόνο για ηδονή.




    Μια παραπλήσια διδασκαλία αναφέρουν και οι Γνωστικοί οι οποίοι λένε ότι ο “θεός” αυτού του κόσμου είναι ο Σατανάς. Είναι φισιολογικό για τους Γνωστικούς να περιγράφουν την ίδια θεώρηση με Χριστιανική ορολογία. Αν και προσωπικά η Θιβετανική μυθολογία είναι πιο εύστοχη.




    Η απάντηση λοιπόν πώς θα σωθεί ο Γιάμα είναι με την αγαθή και καλοσυνάτη συμπεριφορά μέσα στην επίγια ζωή από όλα τα όντα.

    Θεωρώ πως όλοι οι άνθρωποι που ενσαρκώνονται στην Σαμσάρα είναι φωτεινά πνευματικά αναμάρτητα όντα αρχικά. Πολλά από αυτά παραπλανήθηκαν από τις επίγειες Γιαμικές απολαύσεις και στις επόμενες ενσαρκώσεις τους δημιουργήσαν αρνητικές προϋποθέσεις και μεταλαχθήκαν από φωτεινά όντα σε αμαρτωλά. Οι ενσαρκώσεις λοιπόν στην Σαμσάρα είναι μικτές. Αρχικά κάθε ον ανθρώπινο ήταν φωτεινό στην πρώτη του ενσάρκωση. Όσα δημιούργησαν αυτό που λέμε αρνητικό κάρμα άρχησαν να ενσαρκώνονται ολοένα σε κατώτερες υποστάσεις. Έτσι δημιουργήθηκαν τα κατώτερα πεδία των Ζώων, των Δαιμόνων, της Κόλασης και των Πεινασμένων Φαντασμάτων.




    Όλα όμως τα όντα ήταν αρχικά φωτεινά και όλα είναι αθάνατα αδέλφια μας με λίγο ή περισσότερο καλό ή κακό κάρμα.




    Για τον λόγο αυτό τα Νιρβανικά όντα είναι γεμάτα ελεημοσύνη για όλα τα όντα.

    Δεν τους ενδιαφέρει αν κάποιο ον είναι ο χειρότερος δολοφόνος ή ο χειρότερος Δαίμονας. Αυτό που είναι τώρα ο Δαίμονας ή ο δολοφόνος πριν χιλιάδες ζωές ήταν ένα φωτεινό Νιρβανικό ον με αγαθή αθάνατη ψυχή. Είναι όλοι αδέλφια μας και όλοι χρειάζονται αγάπη υποστήριξη συγχώρεση και κάθαρση ώστε να επανέλθουν στην πρώτερη φωτεινή τους κατάσταση. Αυτή είναι και η σωτηρία των όντων.




    Ο πραγματικός αγαθός Θεός είναι ο Νιρβανικός Θεός του ελέους και της απεριόριστης αγάπης ο οποίος δεν τιμωρεί αλλά θεραπεύει μια ακάθαρτη ψυχή με αγάπη και συμπόνια.




    Όλοι οι Θεοί των θρησκειών όπου φαίνονται να τιμωρούν και να καταράσονται είναι το αρχέτυπο του Γιάμα. Δεν έχουν καμία σχέση με τον Νιρβανικό Θεό που επιθυμεί την αιώνια ζωή και την αιώνια ευδαιμονία και ευτυχία.




    Ο Θεός της αγάπης δεν τιμωρεί, δεν καταριέται δεν δυστυχεί ένα άλλο ον.

    Οι περιγραφές των θρησκειών όπου ο τάδε Θεός καταράζεται τον πρωτόπλαστο άνθρωπο και τον εξορίζει από τον Παράδεισο είναι οι σκέψεις του Γιάμα και όχι του Νιρβανικού Θεού.




    Ένα ον που γεννιέται δεν χρειάζεται κανενός είδους κάθαρση και εξορκισμό. Δεν χρειάζεται να αποτασεται κάποιο κακό ον διότι το ίδιο γεννήθηκε αναμάρτητο και αγαθό κατευθείαν από το Νιρβανικό επίπεδο. Ακόμη και τα όντα με βεβαρημένο κάρμα δεν χρειάζεται να απαρνηθούν την φύση τους η οποία παραμένει Νιρβανική αιωνίως και εφ όρου ζωής.

    Το Χριστιανικό βάπτισμα είναι μια άλλη Γιαμική παγίδα όπου φέρνει με την γέννηση ενός όντος σε αντιπαλότητα κάθε ον με την Νιρβανική του φύση. Τα όντα δεν γεννιούνται με κακία. Γεννιουνται με έρωτα και πολύ αγάπη και προέρχονται από καθόδους από το αμόλυντο πεδίο της αιώνιας ζωής. Η αιώνια ζωή δεν επιδέχεται τον θάνατο αλλιώς δεν θα ήταν αιώνια και δεν θα ήταν ευδαιμονική και ευτυχισμένη.




    Η Χριστιανική θρησκεία έχει πάρα πολλές καταστροφές, κατάρες και κακίες και τιμωρίες του υποτιθέμενου θεού προς το ον άνθρωπος. Όλα αυτά είναι Γιαμικές συμπεριφορές.




    Ο Γιάμα το κακό κάρμα το τιμωρεί με χειρότερες συνθήκες ενσάρκωσης.

    Ο Νιρβανικός Θεός το κακό κάρμα το θεραπεύει με την παντοδυναμία του με αγάπη υπομονή και με αγαθές πράξεις δίνοντας το καλό παράδειγμα.




    Ο Γιάμα προωθεί τον πόνο και την δυστυχία σαν συνέπεια των πράξεων του ίδιου του όντος.

    Ο Νιρβανικός Θεός θεραπεύει τα αίτια του πόνου και της δυστυχίας με ότι πιο θετικό μπορεί να υπάρξει.




    Ο Γιάμα χρησιμοποιεί τον θάνατο σαν ηδονή και αφροδισιακό για τον ίδιο.

    Ο Νιρβανικός Θεός δίνει την αληθινή αιώνια ευτυχία και ευδαιμονία που είναι ο αληθινός έρως και ηδονή της ψυχής.




    Εγώ προσωπικά απορρίπτω τον Χριστιανισμό διότι ο “Χριστιανικός Πατήρ” δεν είναι ατόφιος θεός αγάπης αλλά φέρει ένα σκοτεινό παρελθόν τιμωριών καταστροφών και καταρών από την Παλαιά Διαθήκη.




    Για αυτό προσωπικά βρίσκω πιο προσιτή την Βουδδική διδασκαλία.




    Συνοπτικά ζούμε μέσα στις σκέψεις του Γιάμα, μιας θνητής σαδιστικής οντότητας που έχει την τύχη να ζει πολύ περισσότερο από μας και να δημιουργεί το λεγόμενο κόσμο της Σαμσάρας.

    Οι αρχαίοι Έλληνες την Σαμσάρα την ονομάζαν “Γίγνεσθαι” διότι μέσα στο κόσμο αυτό τα όντα γεννιούνται και πεθαίνουν. Τους δε Θεούς οι οποίοι ήταν αθάνατοι και ευδαίμονες τους εντάσαν στον κόσμο του “Είναι”. Ο κόσμος αυτός ονομάζεται έτσι διότι τα όντα που ζουν εκεί “Είναι” συνεχώς στην αμετάβλητη κατάσταση της αθανασίας και της ευτυχίας. Το “Είναι”, είναι στην ουσία η Βουδδική Νιρβάνα.




    Λίγο πολύ οι αρχαίοι Έλληνες με τον Νεοπλατωνισμό προσέγγισαν αρκετά την περιγραφή του τι συμβαίνει στον Κόσμο μας αλλά δεν δώσαν απάντηση σε όλα τα ερωτήματα τα οποία μπορεί να έχει ένας άνθρωπος.




    Τελικά η “ανθρωπότητα” είναι όλη αδέλφια με κοινό τόπο καταγωγής, το Νιρβανικό κόσμο.

    Όλοι οι άνθρωποι που ενσαρκώνονται θέλουν να πετύχουν μια θεία και ιερή αποστολή.

    Η αποστολή αυτή είναι η διάδοση σε άλλα όντα που ενυπάρχουν στο σύμπαν, σαν τον Γιάμα, της αγάπης, της πραγματικής ευτυχίας, και της αιώνιας ζωής.




    Ευχαριστώ τους φωτεινούς μου διδασκάλους και την ζωή που μου δώσαν αυτές τις πληροφορίες που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.




    Να είστε όλοι καλά.

    Dimk





    Last edited by dimk; 14-05-2017, 18:23.
    Μια του κλέφτη που 'ρθε απ' τη Βαγδάτη ... και μια έρωτες γεμάτοι Ανατολή !!!!

  • #2
    Να' σαι καλά φίλε Dimk...πολύ ωραίο το άρθρο σου...

    Comment


    • #3
      θα γράφω διάφορα κατά καιρούς και εδώ αλλά και στο blog μου https://tanipteros.wordpress.com/
      Μια του κλέφτη που 'ρθε απ' τη Βαγδάτη ... και μια έρωτες γεμάτοι Ανατολή !!!!

      Comment


      • #4
        Originally posted by dimk View Post
        θα γράφω διάφορα κατά καιρούς και εδώ αλλά και στο blog μου https://tanipteros.wordpress.com/
        Τρέφω ένα ιδιαίτερο σεβασμό για τις θρησκείες της Ανατολής... συνοπτικά, θεωρώ ότι η κοσμοθεωρία τους βασίζεται στην κινητοποιήση της ενδοσκοπικής περίσκεψης και της μετατόπισης της ύπαρξης σε μια ανώτερη μη φαύλη πραγματικότητα...η αιφνίδια όμως αυτή μετάθεση για να εκκολαφθεί, έχει ανάγκη από μια ταύτιση των αντιθέσεων και των συγκρούσεων σώματος και ψυχής, που εν τέλει θα καταλήξουν στον εδραίο δυϊσμό του Είναι...

        Comment


        • #5
          για έναν δυτικό που έχει αποδεχθεί το προπατορικό αμάρτημα και ζει σαν μυαρός στην γη και αποδέχεται τον δυισμό καλού κακού θεού είναι λίγο δύσκολο να κατανοήσει τις Ασιάτικες ιδέες που είναι πιο βαθυστόχαστες και περίπλοκες και προκύπτουν από βιώματα διαλογισμών.

          ο δυτικός έχει άλλες μεταφυσικές σταθερές από τον ασιάτη.
          Μια του κλέφτη που 'ρθε απ' τη Βαγδάτη ... και μια έρωτες γεμάτοι Ανατολή !!!!

          Comment


          • #6
            dimk αν θες να εξομολογηθείς την αγάπη σου για έναν πρώην υπάρχουν καλύτεροι τρόποι...

            Comment


            • #7
              Originally posted by Void View Post
              dimk αν θες να εξομολογηθείς την αγάπη σου για έναν πρώην υπάρχουν καλύτεροι τρόποι...
              δεν κατάλαβα.... αλλά δεν πειράζει.
              Μια του κλέφτη που 'ρθε απ' τη Βαγδάτη ... και μια έρωτες γεμάτοι Ανατολή !!!!

              Comment

              Μηνύματα

              Collapse

              Θέματα

              Collapse

              Working...
              X