PDA

Επιστροφή στο Forum : Φοβία



lirania
11-02-2010, 00:55
πριν 5 χρονια επαθα καταθλιψη βαριας μορφης ,εκανα αποπειρα αυτοκτονιας και τωρα ζω με χαπια που σε οσους γιατρους κι αν εχω παει ολοι μου εχουν πει οτι θα πρεπει να τα παιρνω για μια ζωη
αυτο που φοβαμαι ομως τωρα ειναι να μην γυρισω παλι πισω και αυτη την φορα δεν ειμαι σιγουρη πως θα τα βγαλω περα
φοβαμαι τους ανθρωπους...............

Triathlon Iron
11-02-2010, 13:18
πιστευω πως θα πρεπει να βγαλεις καθε αρνητικο συναισθημα απο μεσα σου και να μπορεσεις να απομακρυνεις τις αρνητικες σκεψεις... δεν πρεπει να αισθανεσαι οτι κατι σε εγκλοβιζει η οτι δεν μπορεις να χαρεις την ζωη σου... Μην εχεις αρνητικοτητα απεναντι στους ανθρωπους γιατι θα σε κανει να κλειστεις και να απομονωθεις... Ξεκινα να ασχολεισε με πραγματα που σε κανουν να νιωθεις ομορφα και ευχαριστα.. Ελπιζω να σε βοηθησα εστω και λιγο...:wavey:

Void
12-02-2010, 01:16
πριν 5 χρονια επαθα καταθλιψη βαριας μορφης ,εκανα αποπειρα αυτοκτονιας και τωρα ζω με χαπια που σε οσους γιατρους κι αν εχω παει ολοι μου εχουν πει οτι θα πρεπει να τα παιρνω για μια ζωη
αυτο που φοβαμαι ομως τωρα ειναι να μην γυρισω παλι πισω και αυτη την φορα δεν ειμαι σιγουρη πως θα τα βγαλω περα
φοβαμαι τους ανθρωπους...............

Κάνε κουράγιο, ξέρω άτομα που έχουν περάσει παρόμοιες καταστάσεις και πέρνουν φάρκαμα δεν είναι και τόσο φοβερό.:-) Πολύς κόσμος πέρνει κάτι.
Με το "φοβάμαι τους ανθρώπους" τι εννοείς?

skam
12-02-2010, 09:47
Μερικές φορές ο οργανισμός μας δεν μπορεί να αντεπεξέλθει χωρίς φαρμακευτική βοήθεια. Αυτό δεν εμποδίζει να ζούμε μια ολοκληρωμένη ζωή, όπως για παράδειγμα όσοι πάσχουν από θυρεοειδή. Αν θυμάμαι καλά μερικές φορές η κατάθλιψη συνδέεται με βιολογικούς παράγοντες, οπότε ενδέχεται να χρειάζεσαι βοήθεια ακόμα και όταν έχεις ξεπεράσει το πρόβλημα.
Το για όλη την ζωή, ίσως να σημαίνει ότι, είναι υπερβολικά νωρίς ακόμα και για να το σκέφτεσαι...
Πάντως από την στιγμή που παίρνεις μια αγωγή τουλάχιστον ως προς την κατάθλιψη, μάλλον είσαι προστατευμένη. Οι ανησυχίες για πισωγύρισμα ίσως είναι κάπως υπερβολικές.

Ο φόβος για τους ανθρώπους είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο. Μετά από κάποιες συζητήσεις συνειδητοποίησα ότι και εγώ τους φοβάμαι. Αν και κατά κανόνα μπορώ να το ελέγχω αρκετά καλά.
Ενδεχομένως όμως να αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα πιο εντοπισμένο ή έντονο. Μια και από ότι καταλαβαίνω έχεις επαφή με γιατρούς για την κατάθλιψη, το έχεις συζητήσει με κάποιον από αυτούς?

Από όσο ξέρω στο forum δεν συμμετέχει κάποιος ψυχολόγος. Για αυτό να θυμάσαι ότι οι γνώσεις μας, για τα θέματα της ψυχολογίας είναι περιορισμένες έως ελάχιστες.

lirania
12-02-2010, 23:36
την καταθλιψη μου την προκαλεσε ενα ατομο απο την οικογενεια μου και ο ενας απο τους γονεις μου αδιαφορησε και η μητερα μου με αφησε μονη μου οταν εγω την ειχα πολυ μεγαλη αναγκη και απο την αλλη το αντιμετωπιζουν σαν να ειναι κατι για το οποιο θα επρεπε να ντρεπομαι ...
καταλαβαινετε οτι τωρα δεν μπορω να εχω εμπιστοσυνη στους γυρω μου οταν με εχουν φερει σε αυτο το σημειο οι δικοι μου ανθρωποι,οταν με πληγωσαν χωρις να υπολογιζουν το ποσο θα πονεσω ...
θα περασει καποτε ολος αυτος ο πονος και η απογοητευση??????

Triathlon Iron
13-02-2010, 11:56
Το μονο σιγουρο ειναι οτι θα χρειαστει να δωσεις στον εαυτο σου λιγο χρονο ωστε να μπορεσει να επανελθει σε πιο φυσιολογικες συνθηκες γιατι στην παρουσα κατασταση ειναι και κουρασμενος ψυχικα και μπερδεμενος... Ο χρονος τα γιατρευει ολα και αν οχι ολα τουλαχιστον καλμαρει την ενταση τον πονο και τον θυμο... Θα ηταν καλο να βρεις καποιον ανθρωπο απο το στενο σου περιβαλλον (φιλο η συγγενη) ωστε να μπορεσει να σε βοηθησει και να τον εμπιστευτεις... Θετικη σκεψη θα σε βοηθησει πολυ και ενδιαφεροντα που σε ευχαριστουν... Και μια ατακα γνωστη... Οτι δεν σε σκοτωνει σε κανει πιο δυνατο... Οποτε εχεις την αναγκη να γραψεις καντο... Να σαι καλα και ηρεμη!!!

skam
14-02-2010, 14:34
θα περασει καποτε ολος αυτος ο πονος και η απογοητευση??????
Ότι θα περάσει θα περάσει. Το θέμα είναι να σε αφήσει πιο δυνατή, με περισσότερη κατανόηση και αποφασιστικότητα. Ευαίσθητη αλλά όχι τρωτή.

Το να εμπιστευτούμε κάποιον έχει κάποιο ρίσκο. Και αφού το εκτιμήσουμε το παίρνουμε ή το αφήνουμε. Συνήθως το πρόβλημα προκύπτει όταν εμπιστευόμαστε κάποιον χωρίς να έχουμε κατανοήσει τις δυνατότητές του. Δηλαδή το να εμπιστευτούμε κάποιον αδύναμο ότι θα σταθεί δυνατός, ή ένα φοβισμένο ότι θα σταθεί θαρραλέος, μάλλον εξασφαλίζει απογοήτευση.
Μερικές φορές οι γονείς μας έχουν πολύ περιορισμένες δυνατότητες για να καταλάβουν και να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις. Φαντάζομαι ότι όλοι κάποτε το συναντήσαμε και νιώσαμε απογοήτευση.

Παρατηρώντας τις φορές που πόνεσα από την συμπεριφορά των άλλων, νομίζω ότι κάτι που πάντα με βοηθούσε, ήταν να απομυθοποιήσω την στάση τους.
Δηλαδή η προφανής απάντηση ότι είναι κακοί, με έβαζε σε ένα φαύλο κύκλο θυμού και πόνου. Τις φορές όμως που κατανόησα κάποιους από τους λόγους, που τους ωθούσαν να με πληγώνουν, κατάφερα να διαχειριστώ κάπως καλύτερα τις σχέσεις μου. Ίσως και να αφήσω πίσω τον πόνο.
Αν καταλάβω πως δουλεύει το μυαλό του "εχθρού", είναι πολύ πιο εύκολο να διαμορφώσω μια πιο αποτελεσματική στάση.

nasos63
21-04-2010, 15:03
πριν 5 χρονια επαθα καταθλιψη βαριας μορφης ,εκανα αποπειρα αυτοκτονιας και τωρα ζω με χαπια που σε οσους γιατρους κι αν εχω παει ολοι μου εχουν πει οτι θα πρεπει να τα παιρνω για μια ζωη
αυτο που φοβαμαι ομως τωρα ειναι να μην γυρισω παλι πισω και αυτη την φορα δεν ειμαι σιγουρη πως θα τα βγαλω περα
φοβαμαι τους ανθρωπους...............

καλημερα σε ολους.. οι γνωσεις μου στην ψυχολογια ειναι ελαχιστες κι απο αυτα που θα γραψω αν κατι σου κανει κλικ να το σκεφτεις δυο φορες. 1, οι ψυχιατροι <ενα μερος τουλαχιστον απ αυτους> χρησημοποιουν φαρμακευτηκες μεθοδους, 2, οι ψυχολογοι γνωριζουν τις ψυχολογικες θεωριες αλλα χρησημοποιουν αυτη που θεωρουν κυριως ως ποιο αντιπροσωπευτικη για τους ιδιους, 3, θα σου συνηστουσα να πας σε καποιον πανεπιστημιακο καθηγητη περνουν περιπου 100, 150 ευρο για μια επισκεψη. Τωρα θαθελα να ξερα σε ποια ηλικια σου συνευει αυτο το περιστατικο? απ οτι γραφουν οι ψυχολογοι θα πρεπει να εγινε σε μικρη ηλικια για να μη μπορεσεις να το αντιμετωπισεις λογικα. ουσιαστηκα εγκαινιασες αθελα σου εναν τροπο ζωης πανω σε μια αγωνια του υπαρξιακου σου εγω, και αισθανεσε μια κοινωνια απειλητικη κι απο εκει βγαινει ο φοβος, τωρα για να μπορεσεις να σταθεις στα ποδια σου θα πρεπει να παρεις την <ευθυνη> ζωη στα χερια σου να βρεις την δυναμη να ανακοινωσης στους γονεις σου το λαθος που εκαναν <αθελα τους>, ειναι το πρωτο βημα για να εξωτερικευσης τον φοβο και να τον ορθολογικοποιησης, αυτο επισης νομιζω θα σε καταστηση ικανη να μπορεις να ορθωσης το αναστημα σου στο προβλημα, ακομα καθε φορα που εχεις συμπωματα φοβιας θα πρεπει να γινεσε <μαχητης> και να τα αντιμετωπιζεις με το αισθημα της ευθυνης και της υποχρεωσης προς την υπαρξη σου, εχεις χρεος να διαφυλαξεις την προσωπικοτητα σου, <ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΤΗΚΕΙΜΕΝΟΥ>. σου ευχομε καλη δυναμη....

hana
21-04-2010, 23:07
Φρόντισε τότε να μην γυρίσεις....πολέμησε τις σκέψεις σου και αγάπησε τον εαυτό σου...Οτι κι αν συνέβη καλή μου άστο στο παρελθόν...κάποια στιγμή θα το ξορκίσεις...προς το παρόν χρειάζεσαι κάποιον να σε στηρίξει...έστω κι αν είναι εξειδικευμένος...

Foetuse
22-04-2010, 22:09
lirania. Μου την δίνει να δίνω συμβουλές, αλλά είναι αδύνατο να το αποφύγω. Πρώτον δεν είσαι η μόνη με προβλήματα τέτοιας φύσης στον κόσμο κ όχι μόνο αυτό αλλά βρίσκεσαι στην πλειοψηφία. Τους περισσότερους απο εμάς κάτι μας στοιχειώνει Αυτό το λέω για να μην νιώθεις περιθωριοποιημένη. Δεύτερον επειδή απο ότι καταλαβαίνω είσαι νεαρής ηλικίας θα πρότεινα να δεις ψυχολόγο και να είσαι επιφυλλακτική με κάθε είδους φαρμακευτική αγωγή απο τους ψυχιάτρους οι οποίοι δίνουν αβέρτα ψυχοφάρμακα για το παραμικρό γιατί τσεπώνουν λεφτά. Ένας ψυχολόγος θα σε βοηθήσει περισσότερο και μπορείς να το κάνεις αυτό παράλληλα με την φαρμακευτική αγωγή. Από εκεί και πέρα, ρε συ γιατί το κάνεις αυτό? Με στεναχωρεί όταν βλέπω έναν άνθρωπο παρατημένο απο την ζωή. Δεν πιστεύω σε θεούς και παραδείσους οπότε σκέψου καλά αυτό : Αν δεν υπάρχει τίποτα μετα θάνατον και αν αυτή η ζωή είναι μια λάμψη ανάμεσα σε δύο αβύσσους τότε σκέψου ότι το δώρο της ζωής δεν θα το ξαναβρείς ποτέ. Είναι δικό σου. Μπορείς να το πετάξεις όπως προσπάθησες να κάνεις η μπορείς να συνειδητοποιήσεις ότι αυτά τα λίγα χρόνια που θα ζήσεις και θα ζήσουμε ανήκουν σε εμάς και σε κανέναν άλλο και ότι θα τα κάνουμε ότι θέλουμε. Ζήσε πράγματα που θέλεις να ζήσεις και σκέψου ότι και ο θάνατος είναι κομμάτι της ζωής. Θα έρθει αργά η γρήγορα σε όλους μας. Απλά πιστεύω ότι είναι ηλίθιο να πέταξεις την μοναδική σου ευκαιρία σε αυτό το σύμπαν, και να πάρεις πιο γρήγορα το τρένο για τον αφανισμό της συνειδητότητας...

skam
23-04-2010, 10:21
Το post αντιγραφικέ στο νήμα ψυχοφάρμακα τα συν και τα πλην (http://www.forums.gr/%C3%8E%C2%A8%C3%8F%C2%85%C3%8F%C2%87%C3%8E%C2%BF%C 3%8F%C2%86%C3%8E%C2%AC%C3%8F%C2%81%C3%8E%C2%BC%C3% 8E%C2%B1%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%84%C3 %8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%83%C3%8F%C2%85%C3%8E%C2%BD%2 0%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%B1%C3%8E%C2%B9%20%C3%8F%C2% 84%C3%8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%80%C3%8E%C2%BB%C3%8E%C2 %B7%C3%8E%C2%BD). Θεωρώ ότι το θέμα άξιζε ένα δικό του νήμα.

Foetuse αν υπάρχει κάποιο σημείο που πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί είναι στην επιλογή του γιατρού και όχι στην φαρμακευτική αγωγή. Ο ασθενής, είναι πολύ αμφίβολο αν είναι σε θέση να κρίνει την αγωγή που του δίδεται. Ιδίως σε ψυχολογικά προβλήματα που η ασθένεια θολώνει την κρίση μας.

Δεν αντιλέγω ότι μερικοί γιατροί θα έχουν την τάση να δώσουν ένα φάρμακο πάρα πάνω ή προτιμήσουν ένα φάρμακο, παρακινούμενοι από προσωπική ιδιοτέλεια. Έστω και ασυναίσθητα.
Άλλωστε η ατάκα του dr. House: "όταν απευθύνεσαι σε χειρούργο, αυτός ακονίζει το πριόνι του" έχει κάποια αλήθεια.
Αλλά η άποψη "δίνουν αβέρτα ψυχοφάρμακα για το παραμικρό γιατί τσεπώνουν λεφτά" έχει μια υπερβολή.

Για το "παραμικρό" θα σου μεταφέρω μια συζήτηση που είχα με ένα ψυχίατρο πριν λίγο καιρό:
Σε ένα ασθενή πες ότι παρατηρώ ότι εμφανίζει 5 συμπτώματα από τα 10 που θα χαρακτήριζαν την περίπτωσή του σαν εκδηλωμένη ασθένεια. Οπότε μπορεί να βρίσκεται στις απαρχές, να έχει εκδηλωθεί η ασθένεια που φοβάμαι και να μην δίνει όλα τα συμπτώματα ακόμα ή να είναι απολύτως υγιής (ως προς την ψυχιατρική ασθένεια που υποψιάζομαι) και τα συμπτώματα να είναι περαστικές ιδιοτροπίες.
Τι επιλογές έχω? Τον αφήνω και παρακολουθώ την περίπτωση ή του δίνω μια προληπτική θεραπεία?

Λίγοι γιατροί θα ρισκάρουν την παρακολούθηση, οι περισσότεροι θα προτιμήσουν να διασφαλίσουν τον ασθενή και το περιβάλλον του. Ιδίως γιατί μερικές ασθένειες, εξελίσσονται και αν τις προλάβεις σε αρχικά στάδια είναι αρκετά αναστρέψιμες.

Ξέρω δύο περιπτώσεις φίλων μου, που πήγανε στον ίδιο ψυχίατρο. Ο ένα σίγουρος ότι χρειάζεται θεραπεία, τον έδιωξε με μόνη την σύσταση να κόψει τις .......,, Ο άλλος θέλοντας απλώς να επιβεβαιώσει ότι είναι υγιής, έφυγε με μια βαρβάτη συνταγή.

Foetuse
23-04-2010, 21:28
Το post αντιγραφικέ στο νήμα ψυχοφάρμακα τα συν και τα πλην (http://www.forums.gr/%C3%8E%C2%A8%C3%8F%C2%85%C3%8F%C2%87%C3%8E%C2%BF%C 3%8F%C2%86%C3%8E%C2%AC%C3%8F%C2%81%C3%8E%C2%BC%C3% 8E%C2%B1%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%84%C3 %8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%83%C3%8F%C2%85%C3%8E%C2%BD%2 0%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%B1%C3%8E%C2%B9%20%C3%8F%C2% 84%C3%8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%80%C3%8E%C2%BB%C3%8E%C2 %B7%C3%8E%C2%BD). Θεωρώ ότι το θέμα άξιζε ένα δικό του νήμα.

Συμφωνώ μαζί σου αλλά αν διάβασες αναφέρω ότι θα πρέπει να δει ψυχολόγο ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ με την φαρμακευτική της αγωγή διότι δεν μπορώ να ξέρω αν πράγματι η ανάγκη για φάρμακα υπάρχει.
Έχω και εγώ εμπειρίες απο ψυχιάτρους όπως και φίλους μου που προσπαθούν να κόψουν τα ψυχοφάρμακα και τους δημιουργούνται φοβίες που δεν τις είχαν πριν την αγωγή. Επίσης ένας απο τους κολλητούς μου είναι ψυχολόγος και δεν είναι ώρα να σου πω την τακτική της ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ αυτών των γιατρών. Όσον αφορά το πρόβλημα που σου ανέφερε ο ψυχίατρος θα του δώσω μια καλή λύση την οποία κανένας δεν κάνει. Θα μπορούσε κάλλιστα να την στείλει σε ένα ψυχολόγο αν δεν είναι σίγουρος η να την παρακολουθεί όσο τραβήξει για να σιγουρευτεί για ενδεχόμενη ψυχική νόσο. Απλά όπως ανέφερες η εύκολη λύση είναι να του δώσει ψυχοφάρμακα για να βγάλει και απο πάνω του την ευθύνη σε τυχόν περιστατικό αυτοκτονίας η οτιδήποτε άλλο, ενώ παράλληλα θα ζει και απο τις συνταγογραφήσεις. Δηλαδή κατ'αναλογία αυτό που προτείνει ο ψυχίατρος είναι σαν να πας εσύ σε ένα γιατρό με κίνδυνο να έχει μολυνθεί το πόδι σου και αντι να κάτσει να δεί όσο πάει πως θα το σώσει χωρίς να το κόψει, σκέφτεται να βγάλει το πριόνι στην πρώτη επίσκεψη. Αν σου φαίνεται υπερβολικό το παράδειγμα τότε να σου πω ότι τα ψυχοφάρμακα είναι λύση ύστατης ανάγκης κ απο την στιγμή που θα δοθούν τότε δυστυχώς η επιστροφή είναι δύσκολη.
Εδώ σου παραθέτω την απάντηση του γνωστού ψυχοθεραπευτή Irvin Yalom σε ερώτηση για τα ψυχοφάρμακα.

-Τα ψυχοφάρμακα βοηθούν στη θεραπεία;

Ι.Γ.: Είμαι πολύ επικριτικός στην αλόγιστη χρήση φαρμάκων. Δεν ξέρω τι συμβαίνει στην Ελλάδα, όμως στην Αμερική μιλάμε για πανωλεθρία. Οι ψυχοθεραπευτές εγκαταλείπουν το χώρο της ψυχοθεραπείας, ενώ οι φαρμακευτικές εταιρείες τους εξωθούν να γίνουν φαρμακοψυχολόγοι! Η προσπάθεια είναι επικεντρωμένη στο να γίνουν όλα πιο φθηνά. Γιατί είναι πολύ πιο επίπονο κουραστικό και δαπανηρό να κάνει κάποιος ψυχοθεραπεία για όσο διάστημα χρειάζεται.

Αυτά...

skam
24-04-2010, 10:17
Το post αντιγραφικέ στο νήμα ψυχοφάρμακα τα συν και τα πλην (http://www.forums.gr/%C3%8E%C2%A8%C3%8F%C2%85%C3%8F%C2%87%C3%8E%C2%BF%C 3%8F%C2%86%C3%8E%C2%AC%C3%8F%C2%81%C3%8E%C2%BC%C3% 8E%C2%B1%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%84%C3 %8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%83%C3%8F%C2%85%C3%8E%C2%BD%2 0%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%B1%C3%8E%C2%B9%20%C3%8F%C2% 84%C3%8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%80%C3%8E%C2%BB%C3%8E%C2 %B7%C3%8E%C2%BD). Θεωρώ ότι το θέμα άξιζε ένα δικό του νήμα.


Απλά όπως ανέφερες η εύκολη λύση είναι να του δώσει ψυχοφάρμακα για να βγάλει και απο πάνω του την ευθύνη σε τυχόν περιστατικό αυτοκτονίας η οτιδήποτε άλλο, ενώ παράλληλα θα ζει και απο τις συνταγογραφήσεις. Ξέρεις εκτός από το να βγάλει από πάνω του την ευθύνη και να τα κονομάει από τις συνταγογραφήσεις, ενδέχεται να ενδιαφέρεται και μια στάλα για τον ασθενή. Και να μην θέλει να ρισκάρει την εμφάνιση μιας σοβαρής ανίατης νόσου, ή μια ακραία συμπεριφορά προς τον ευατό του ή τους γύρω του.
Δεν έχω την καλύτερη γνώμη για τους γιατρούς, αλλά δεν θεωρώ ότι είναι όλοι τους ένα μάτσο καθίκια. Έλεος.

Αυτό που ανέφερα για το πριόνι, είναι κάπως παρεξηγήσιμο. Εννοώ ότι κάθε γιατρός (και γενικότερα κάθε ειδικός) τείνει να αντιμετωπίζει τα προβλήματα μέσα από την ειδικότητά του. Αυτό είναι ένα γνωστό πρόβλημα και δεν έχει να κάνει σε τίποτα, με το αν είναι έντιμος ή όχι. Για αυτό και υπάρχει η άποψη, ότι πρέπει κατά αρχήν να συμβουλεύεται κανείς ένα ιδικό παθολόγο, που θα τον καθοδηγήσει σε τι γιατρό πρέπει να απευθυνθεί.
Αντίστοιχα λοιπόν με τον ψυχίατρο, που θα έχει την τάση να δώσει ένα φάρμακο πάρα πάνω από ότι είναι απαραίτητο, ο ψυχολόγος θα έχει την τάση να αποτρέψει τον ασθενή από φαρμακευτική αγωγή, ακόμα και αν την χρειάζεται (λόγο και μόνο της ιδικότητά του)


Θα μπορούσε κάλλιστα να την στείλει σε ένα ψυχολόγο αν δεν είναι σίγουρος η να την παρακολουθεί όσο τραβήξει για να σιγουρευτεί για ενδεχόμενη ψυχική νόσο. Η παρακολούθηση είναι καλή επιλογή, αλλά στην πράξη δεν είναι πάντα εφαρμόσιμη. Θα παρακολουθήσεις μια περίπτωση ύποπτη για αυτοκτονία? Αυτό και αν είναι ανευθυνότητα!

Από την παρακολούθηση, που "αποφεύγουν" να κάνουν οι ψυχίατροι όπως λες, θα πάρουν πολύ περισσότερα, από όσα έμμεσα ή άμεσα, από τις συνταγογραφίες...
Οι ψυχίατροι εκτός από φαρμακευτική αγωγή, ενδέχεται να εξασκούν και συμβουλευτική ή ψυχολογική υποστήριξη. Δεν είναι μόνο συνταγογράφηση και έξω από την πόρτα. (Δεν ξέρω αν αυτό είναι ο κανόνας, αλλά τουλάχιστον ένας που ξέρω, έχει ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης.)
Δηλαδή έχουν τη δυνατότητα να υποκαταστήσουν και μερικές φορές το κάνουν τον ψυχολόγο. Το αντίθετο δεν συμβαίνει.

Ο ψυχολόγος είναι μια καλή λύση. Αλλά δεν είναι κατάλληλη για όλες τις περιπτώσεις. Και οπωσδήποτε απαιτεί μια μακροχρόνια παρακολούθηση. Όμως πολλές περιπτώσεις, όταν φτάνουν να αναζητήσουν θεραπεία, δεν έχουν τον χρόνο για κάτι τέτοιο.

Το ότι τα φάρμακα κόβονται δύσκολα το ξέρω. Αλλά οι ασθένειες κόβονται πιο δύσκολα.
Οι ψυχολογικές ασθένειες, ακόμα και οι πιο σοβαρές, δεν είναι πάντα εκ γενετής διαταραχές. Αρκετές φορές είναι επίκτητες. Και σε αυτές τις περιπτώσεις μια θεραπεία μπορεί να προλάβει την εξέλιξη ή την εδραίωση.
Δεν βρισκόμαστε στην Αμερική. Στην Ελλάδα τα άτομα που φτάνουν στον ψυχίατρο, δυστυχώς πολλές φορές, φτάνουν πολύ αργά. Ή δεν φτάνουν και ποτέ, με αποτέλεσμα να βασανίζονται οι ίδιοι και οι οικογένειές τους.
Όμως δεν καταλαβαίνω κάτι. Έχεις κάποιο στοιχείο που να σε υποψιάζει, ότι ένα σοβαρό ποσοστό των ανθρώπων, που παίρνουν ψυχοφάρμακα δεν τα χρειάζονται?

kuklamino
24-04-2010, 11:27
Oταν λες την προκάλεσε ατομο της οικογένειας σου τη εννοεις ?Τη συνέβει πριν ωστε να πάθης κατάθληψη ?η γιατι νομίζης οτι αδιαφόρισαν ?Πρέπει να εισαι μικρη σιγουρα .Ας δουμε τα πράγματα σφαιρικά και οχι εν μέρει .Παντως ολοι οι ανθρώποι περνάναι μια φάση τετοια σε καποια στιγμη της ζωής .Οδιαλογος οι συμβουλες με καποιο δικο σου ατόμο σωστό αξιόλογο εμπιστο θα βοηθούσανε καλυτερα απο τα φάρμακα η παράλληλα .Πρεπει να εισαι ευαισθητο ατομο ομως εχεις δυναμη μέσα σου ψάξε αγάπησε την φύση τα ζώα τον εαυτο σου ξεχώρισε τους ανθρώπους που σου πάνε κράτα τους κοντά σου και ακόμα τους γονεις σου μην παψης να τους αποριπεις οτι και να εχει συμβει .

Foetuse
24-04-2010, 22:45
Το post αντιγραφικέ στο νήμα ψυχοφάρμακα τα συν και τα πλην (http://www.forums.gr/%C3%8E%C2%A8%C3%8F%C2%85%C3%8F%C2%87%C3%8E%C2%BF%C 3%8F%C2%86%C3%8E%C2%AC%C3%8F%C2%81%C3%8E%C2%BC%C3% 8E%C2%B1%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%84%C3 %8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%83%C3%8F%C2%85%C3%8E%C2%BD%2 0%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%B1%C3%8E%C2%B9%20%C3%8F%C2% 84%C3%8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%80%C3%8E%C2%BB%C3%8E%C2 %B7%C3%8E%C2%BD). Θεωρώ ότι το θέμα άξιζε ένα δικό του νήμα.

Ωραία όλα αυτά που λες και ελπίζω εαν τύχει (ελπίζω όχι) να χρειαστείς την βοήθεια κάποιου ψυχιάτρου (Εσύ η κάποιος δικός σου) να του πεις ότι καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει χρόνος για μακροχρόνια παρακολούθηση για αυτό γιατρέ χαπάκωσε με.Και επειδή λοιπόν ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ και επειδή εγώ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΠΟΙΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕ ΥΠΟΨΙΑΖΕΙ ΟΤΙ ΕΝΑ ΣΟΒΑΡΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΑ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ ΔΕΝ ΤΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, διάβασε το παρακάτω απο την εφημερίδα "Τα Νέα".

Πάνω από 47,8 εκατομμύρια ευρώ ήταν ο τζίρος των τεσσάρων πιο δημοφιλών αντικαταθλιπτικών από τον Ιανουάριο μέχρι τον περασμένο Σεπτέμβριο
Παίρνουμε περισσότερα Ζάναξ απ΄ ό,τι ασπιρίνες
Ραγδαία αύξηση στις πωλήσεις αγχολυτικών, ηρεμιστικών και αντικαταθλιπτικών τα τελευταία χρόνια
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΧΑΡΗΣ ΚΑΡΑΝΙΚΑΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2008




Περισσότερα κουτιά και από την ασπιρίνη πουλάει το αγχολυτικό Χanax καθώς και τα ηρεμιστικά Lexotanil και Τavor, ενώ σημαντική αύξηση παρατηρείται και στην κατανάλωση αντικαταθλιπτικών. Όπως επισημαίνουν ειδικοί, οι πωλήσεις των «χαπιών της χαράς» στην Ελλάδα έχουν ανέβει τα τελευταία χρόνια σε δυσθεώρητα ύψη.

Από την αρχή του 2008 έως τον Σεπτέμβριο το αγχολυτικό Χanax, για την προμήθεια του οποίου χρειάζεται δίγραμμη συνταγή, πούλησε σχεδόν 1,5 εκατομμύριο κουτιά στην Ελλάδα, μπαίνοντας στα πρώτα 30 πιο δημοφιλή φάρμακα- καταλαμβάνει την 29η θέση. Σε σχέση με πέρυσι σημείωσε άνοδο πωλήσεων πάνω από 7% και έτσι βρέθηκε πάνω από την ασπιρίνη που σημείωσε στο ίδιο χρονικό διάστημα πωλήσεις 1,38 εκατομμυρίων τεμαχίων και κατατάσσεται 33η στη λίστα των πιο «δημοφιλών» φαρμάκων.

Δύο θέσεις πιο πάνω από τα Χanax βρίσκονται τα ηρεμιστικά Τavor, με 1,6 εκατομμύρια κουτιά σε εννέα μήνες, ενώ στη 14η θέση πωλήσεων είναι το Lexotanil με περισσότερα από 2,35 εκατομμύρια. Το «δημοφιλέστερο» φάρμακο με κριτήριο τις πωλήσεις- ανάμεσα στα 5.000 που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά- είναι το Depon με 7,6 εκατομμύρια, ενώ αμέσως μετά ακολουθεί το Salospir με 400.000

τεμάχια λιγότερα.

Εκτός από τα αγχολυτικά, και τα αντικαταθλιπτικά βρίσκονται στην πρώτη εκατοντάδα των πιο δημοφιλών σε κατανάλωση φαρμάκων: για παράδειγμα, από τον Ιανουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 2008 το Ζoloft πούλησε πάνω από 770.000

τεμάχια, το Εfexor περίπου 695.000, το Ladose (στην αγορά των ΗΠΑ πωλείται ως Ρrozac) 690.000.

Όμως, οι αυξημένες πωλήσεις αυτών των σκευασμάτων στη χώρα μας δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο. Όπως διαπιστώνεται σε μελέτη του αναπληρωτή καθηγητή Φαρμακολογίας της Ιατρικής Σχολής Αθηνών κ. Ι. Παπαδόπουλου- η οποία βασίστηκε σε επίσημα στατιστικά στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων- μέσα σε μία οκταετία οι πωλήσεις των απλών ηρεμιστικών (ανάμεσά τους και τα αγχολυτικά) σημείωσαν άνοδο της τάξεως του 138%. Ακόμα μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε, σύμφωνα με τη μελέτη, στα αντικαταθλιπτικά, που η κατανάλωσή τους από το 1995 έως το 2003 εμφάνισε άνοδο κατά 515%: από 25,8 εκατομμύρια δόσεις εκτινάχθηκαν στις 133 εκατομμύρια δόσεις.

«Είναι ερώτημα πώς μπορεί μέσα σε μόλις 8 χρόνια να αυξηθεί τόσο πολύ η κατανάλωση των συγκεκριμένων φαρμάκων. Κατά τη γνώμη μου, αποκλείεται να έχουμε αντίστοιχη αύξηση στα κρούσματα, οπότε η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί αλλού- ίσως σε παραϊατρικά κυκλώματα», αναφέρει ο κ. Παπαδόπουλος και επισημαίνει ότι τα συγκεκριμένα σκευάσματα δεν είναι ακίνδυνα. «Για παράδειγμα, σε αρκετά αντικαταθλιπτικά παρατηρήθηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες, κυρίως αυτοκτονίες ανάμεσα σε νεαρά άτομα».

Επίσης, τονίζει ότι τα αγχολυτικά και τα ηρεμιστικά λαμβάνονται για να ξεπεράσει κανείς τις κρίσεις. «Η μακρόχρονη λήψη τους θεωρείται ότι δεν αφήνει τον χρήστη να αντιμετωπίσει και να λύσει προβλήματα. Εμπειρικά παρατηρήσαμε ότι τα αγχολυτικά και τα απλά ηρεμιστικά έπειτα από μακρόχρονη χρήση προκαλούν εθισμό και μάλιστα με βαρύτατα σύνδρομα στέρησης. Το είδαμε σε ηλικιωμένους που έκαναν χειρουργική επέμβαση και δεν είχαν δηλώσει ότι τα λάμβαναν. Μάλιστα, τα σύνδρομα στέρησης- τρέμουλο, ιδρώτας- που παρατηρήθηκαν διήρκεσαν έως και έναν μήνα. Όπως ισχύει και για τα αντικαταθλιπτικά, καθ΄ όλη τη διάρκεια της χρήσης αγχολυτικών ο ασθενής δεν πρέπει να καταναλώνει αλκοόλ. Υπάρχουν ανεξέλεγκτες δράσεις, αλλά δεν έχουν γίνει αρκετές μελέτες ώστε να γνωρίζουμε πώς ακριβώς αλληλεπιδρούν», λέει ο κ. Παπαδόπουλος.


«Έθαψαν» μελέτη που αμφισβητούσε τα σκευάσματα

Τον Φεβρουάριο του 2008 μία μελέτη έφερε τα πάνω κάτω στην αγορά των αντικαταθλιπτικών. Ένας από τους πλέον γνωστούς επιστήμονες στον χώρο της φαρμακευτικής έρευνας, ο Ίρβινγκ Κιρς, δημοσίευσε μελέτη όπου, αφού εξέτασε 4 δραστικές ουσίες σε αντικαταθλιπτικά σκευάσματα και τα αποτελέσματα 47 δημοσιευμένων και αδημοσίευτων ερευνών που είχαν γίνει γι΄ αυτές, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι λειτουργούν ελάχιστα έως καθόλου! «Η κατάθλιψη είναι μία σοβαρή ασθένεια: ένας στους έξι ανθρώπους κάποια στιγμή στη ζωή τους την περνούν. Από την ανάλυση των κλινικών μελετών βρέθηκε ότι τα αντικαταθλιπτικά νέας γενιάς υπό εξέταση δεν ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Στην ουσία βρέθηκε ότι η δράση τους σε ασθενείς με μέτριας μορφής κατάθλιψη δεν είχε διαφορά από την επίδραση ενός placebo (σ.σ.: χάπι ή ουσία χωρίς θεραπευτική δράση). Διαφορές στη δράση με τα placebo παρατηρήθηκαν μόνο σε ασθενείς που έπασχαν από ιδιαίτερα βαριά μορφή κατάθλιψης. Δεδομένων των αποτελεσμάτων της ανάλυσης που πραγματοποιήσαμε πιστεύουμε ότι η συνταγογράφηση αντικαταθλιπτικών νέας γενιάς πρέπει να γίνεται μόνο στις βαριές μορφές κατάθλιψης υπό την προϋπόθεση ότι όλες οι υπόλοιπες εναλλακτικές μέθοδοι θεραπείας δεν παρουσιάζουν βελτίωση στην κατάσταση του ασθενούς», λέει σήμερα ο κ. Κιρς.

«Όταν δημοσιεύθηκε η έρευνα Κirsch, όπου φαινόταν ότι νέα αντικαταθλιπτικά είχαν ελάχιστη επίδραση σε σχέση με τα placebo, πέρα από μετρημένα στα δάχτυλα Μέσα που την προέβαλαν, οι υπόλοιποι την “έθαψαν”. Φανταστείτε ότι στο επόμενο χρονικό διάστημα, πάνω από 100 ειδικοί απ΄ όλο τον κόσμο βγήκαν με ανακοινώσεις που αμφισβητούσαν τα αποτελέσματά της. Από αυτό είναι σαφές ότι η φαρμακοβιομηχανία παρεμβαίνει», σχολιάζει ο κ. Παπαδόπουλος.

Ο τζίρος των «χαπιών της χαράς» δεν είναι μικρός:

μόνο στην Ελλάδα, από τον Ιανουάριο μέχρι τον Σεπτέμβριο του χρόνου που διανύουμε, τα τέσσερα πιο δημοφιλή αντικαταθλιπτικά (Ζoloft, Εfexor, Ladose, Seroxat) σημείωσαν πωλήσεις συνολικού ύψους άνω των 47,8 εκατομμυρίων ευρώ. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η κατηγορία των φαρμάκων που προορίζονται για θεραπεία διαταραχών του κεντρικού νευρικού συστήματος (ανάμεσά τους και τα αγχολυτικά, ηρεμιστικά και αντικαταθλιπτικά) είναι η δεύτερη σε κατανάλωση στη χώρα μαςμετά τα φάρμακα για τις καρδιαγγειακές παθήσεις- με μερίδιο αγοράς 16,6%. Μάλιστα, η αύξηση της αξίας των πωλήσεων ανήλθε στο 9,5% σε σχέση με πέρυσι. Για παράδειγμα, το Ζyprexa- σκεύασμα για τη σχιζοφρένεια- που βρίσκεται στο Νο4 της λίστας σχετικά με την αξία πωλήσεων των φαρμάκων: μέσα σε τέσσερα χρόνια η κατανάλωσή του αυξήθηκε κατά περίπου 2%, ενώ τα έσοδα που απέφερε στην παρασκευάστρια εταιρεία αυξήθηκαν κατά 49%.
Η έρευνα έδειξε ότι δεν είχαν καμία επίδραση σε ασθενείς με μέτρια κατάθλιψη

psycho-logia.gr
26-04-2010, 08:01
σιγουρα για να έχεις κατάθλιψη θα υπάρχει κάποιο τράυμα, το καλό είναι ότι έχεις την διάθεση να το μοιραστείς.τα φαρμακα είναιο απαραίτητα αλλά παράλληλα χρειάζεσαι και ψυχοθεραπεία.τα φαρμακα δεν θα σου λύσουν το πρόβλημα και δεν θα τα έχεις πάντα ανάγκη αρκεί να μπείς σε μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία και να αντιμετωπίζεις το τράυμα που αναφέρεις. το ότι σε πρόδωσαν οι δικοί σου- γονείς σου είναι λογικό να σε κάνει να μην έχεις εμπιστοσύνη στους ανθρώπους αλλά αυτό δυστυχώς δεν σε βοηθάει. σκέψου ότι το ότι σε προδωσαν οι γονεις σου δεν σημαίνει ότι αποκλείεται να υπάρχουν ανθρωποι τους οποίους μπορεις να εμπιστευτείς και θα σου σταθούν τις δυσκολες στιγμές σου. αρχικα θα σου έλεγα να βρείς έναν θεραπευτή-ψυχολογο να ξεκινήσεις θεραπεία και όλα θα βρούν τον δρόμο τους σιγα-σιγα. χαίρομαι που έχεις την διάθεση να μιλήσεις τοσο ανοιχτά για αυτό που σε πλήγωσε.

Lucas
28-04-2010, 15:04
Δοκίμασε να ενταχθείς σε μια θρησκευτική ομάδα με αυστηρούς κανόνες. Βρίσκεις τέτοιες ομάδες κυρίως σε προτεσταντικού τύπου εκκλησίες (ευαγγελιστές, βαπτιστές κτλ) αλλά και Μάρτυρες Ιεχωβά και άλλους. Ο Γιούγκ είχε πεί ότι η θρησκεία είναι το αρχαιότερο και πιό δοκιμασμένο είδος ψυχανάλυσης.

psycho-logia.gr
29-04-2010, 17:09
καλο ειναι να μην παιρνουμε μια μεμονομενη φραση απο εναν θεωρητικο και βγαζουμε το δικό μας συμπερασμα. η ψυχαναλυση ειναι ειδος ψυχοθεραπειας και δεν ειναι καταλληλη για ολες τις περιπτωσεις των προβληματων. πηγαινε σε εναν ψυχολογο να βρειτε μαζι την λυση, καμια ετοιμη λυση καποιου άλλου δεν θα σε βοηθήσει. ο καθένας μας εδώ θα σου πει τι θα εκανε αυτός το θέμα όμως είναι να δείς έσυ τι θέλεις να κάνεις, όσο για τα φάρμακα θέλουν προσοχή σε κάποιες περιπτώσεις χρειάζονται σε άλλες όχι. εξάλλου αναφέρεις το τραυμα σου ανοιχτά και δείχνεις να θες να το δουλέψεις δεν έχεις βιολογική αιτία η καταθλιψή σου για να παρεις φαρμακα που υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις

skam
03-05-2010, 14:40
4 post αντιγράφτηκαν στο νήμα ψυχοφάρμακα τα συν και τα πλην (http://www.forums.gr/%C3%8E%C2%A8%C3%8F%C2%85%C3%8F%C2%87%C3%8E%C2%BF%C 3%8F%C2%86%C3%8E%C2%AC%C3%8F%C2%81%C3%8E%C2%BC%C3% 8E%C2%B1%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%84%C3 %8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%83%C3%8F%C2%85%C3%8E%C2%BD%2 0%C3%8E%C2%BA%C3%8E%C2%B1%C3%8E%C2%B9%20%C3%8F%C2% 84%C3%8E%C2%B1%20%C3%8F%C2%80%C3%8E%C2%BB%C3%8E%C2 %B7%C3%8E%C2%BD). Θεωρώ ότι το θέμα άξιζε ένα δικό του νήμα.

Οπότε η τυχόν συζήτηση σχετικά θα συνεχιστεί εκεί.

skam
03-05-2010, 15:01
1. σιγουρα για να έχεις κατάθλιψη θα υπάρχει κάποιο τράυμα, ....
2. σκέψου ότι το ότι σε προδωσαν οι γονεις σου .............
3. αρχικα θα σου έλεγα να βρείς έναν θεραπευτή-ψυχολογο να ξεκινήσεις θεραπεία και όλα θα βρούν τον δρόμο τους σιγα-σιγα.
1. Μου αρέσει η βεβαιότητα σου ότι αποκλείεται να το έπαθε από άλλο λόγο.
http://www.depressionanxiety.gr/8/article/greek/8/77/index.htm
Μερικές μη ψυχιατρικές νόσοι του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (Κ.Ν.Σ.), όπως η νόσος του Parkinson, η επιληψία, τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, οι όγκοι, που επηρεάζουν τη λειτουργία περιοχών του εγκεφάλου οι οποίες ρυθμίζουν το συναίσθημα, εκδηλώνονται με καταθλιπτικά συμπτώματα. Ενδοκρινικές διαταραχές (π.χ. υποθυρεοειδισμός, νόσος του Cushing), λοιμώδη και αυτοάνοσα νοσήματα (πνευμονία, λοιμώδη μονοπυρήνωση, φυματίωση, ρευματοειδής αρθρίτιδα, συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, AIDS), αναιμίες καθώς και όγκοι του γαστρεντερικού (π.χ. καρκίνος της κεφαλής του παγκρέατος) εκδηλώνονται επίσης με καταθλιπτικά συμπτώματα.
Αρκετές εξαρτησιογόνες ουσίες (ιδιαίτερα η κοκαΐνη και το αλκοόλ) και φάρμακα (αντιφλεγμονώδη, αναλγητικά, αντιυπερτασικά, κυτταροστατικά, ορμόνες και νευρολογικά) μπορεί να προκαλέσουν κατάθλιψη.

2. Είσαι σίγουρος ότι χρησιμοποιείς την κατάλληλη έκφραση?

3. Μήπως πρόσεξες ότι η lirania έχει ήδη φαρμακευτική αγωγή. Τι ακριβώς της προτείνεις να αφήσει τον γιατρό της και να πάει να βρει ένα ψυχολόγο ή να ζητήσει από τον ψυχίατρο να της προτείνει κάποιον και πως ξέρεις ότι ήδη ο ψυχίατρος της, δεν την υποστηρίζει χυχολογικά?


εξάλλου αναφέρεις το τραυμα σου ανοιχτά και δείχνεις να θες να το δουλέψεις δεν έχεις βιολογική αιτία η καταθλιψή σου για να παρεις φαρμακα που υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις
Οπότε οι γιατροί που είναι κατά τεκμήριον ανώτατης εκπαίδευσης είναι ΚΟΠΑΝΟΙ που της τα δίνουν, ενώ εσύ που είσαι απλώς ανώτερης, διατυπώνεις γνώμη χωρίς καν να έχεις ιστορικό είσαι σωστός.
Έχεις δει τις εξετάσεις της και ξέρεις ότι οι νεβροδιαβιβαστές της είναι σε καλά επίπεδα ή το συμπεραίνεις από μια αναφορά στο forum.

Foetuse Θυμάσαι που ανέφερα τον χειρούργο και το πριόνι. Βλέπεις κανένα παράδειγμα, εδώ γύρω...