PDA

Επιστροφή στο Forum : Ο φόβος!!



Κλωθώ
28-01-2010, 18:29
τι ειναι τελικα ο φοβος;; Τι σημαινει να φοβασαι;;

Συμφωνα με τη Βικιπαιδεια υπαρχει ο παρακατω ορισμος:

Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CF%8C%CE%B2%CE%BF%CF%82

οι αρχαιοι ελεγαν οτι ο φοβος ειναι ο χειροτερος εχθρος του ανθρωπου.

Φοβόμαστε το άγνωστο.... φοβόμαστε το αύριο...

Τελικά... αυτό που φοβόμαστε, είναι αυτό που δεν γνωρίζουμε...

Αν φοβόμαστε τους άλλους, τότε φοβόμαστε τον εαυτό μας...

Αν φοβόμαστε τον εαυτό μας, τότε πραγματικά δεν τον γνωρίζουμε...

Και ίσως τότε χρειάζεται να διαβούμε τον επίπονο δρόμο της αυτογνωσίας..


Επισης ο Όσκαρ Ουάιλντ κάποτε είχε πει... "Η ζωή ευνοεί τους τολμηρούς"...


Κατα τη γνωμη μου υπαρχουν διαφορων ειδων φοβοι. Ο φοβος της απωλειας, ο φοβος της ασθενειας, ο φοβος του θεου ολες ομως εχουν ως βαση το αγνωστο...

Ενα τελευταιο πραγμα που θα ηθελα να προσθεσω ειναι οτι ο φοβος μπορει να δρασει και θετικα, και να προσπαθησουμε περισσοτερο γι αυτο που θελουμε να επιτυχουμε αν ειναι εφικτο εξαλλου δε λενε "και καθε εμποδιο για καλο" ;;

Εσεις τι λετε;; παρ'ολο που θα μπορουσε αυτο το θρεντ να ανηκει στη ψυχολογια το εβαλα στη Φιλοσοφια γιατι νομιζω οτι εχει περισσοτερη σχεση οπως το εχω παραθεσει εδω...

hana
30-01-2010, 11:56
οι αρχαιοι ελεγαν οτι ο φοβος ειναι ο χειροτερος εχθρος του ανθρωπου.



Κατά την μυθολογία ήταν γιος του Αρη και της Αφροδίτης....όπερ... , αν φιλιώσεις μαζί του τότε είσαι ελεύθερος....
Σήμερα χρησιμοποιείται τεχνηέντως για να παραδώσουμε εθελούσια κεκτημένα δικαιώματα.

skam
30-01-2010, 14:24
Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι όταν υπάρχει αυξημένη αυτοσυνείδηση, τότε μειώνεται ή εξαφανίζεται ο φόβος.

Αντίστοιχα είναι ενδιαφέρον, ότι οι φόβοι που δεν αναφέρονται σε παρόντα αντικειμενικά ερεθίσματα, πχ. ένα φίδι, μειώνονται ή εξαφανίζονται, αν η προσοχή μας στραφεί σε παρόντα ερεθίσματα.

Skeptic
31-01-2010, 05:47
Κατά την γνώμη μου ο φόβος μέχρι ένα σημείο είναι ένα πολύ χρήσιμο συναίσθημα γιατί αποτρέπει τους ανθρώπους να κάνουν ριψοκίνδυνες πράξεις οπότε τους προστατεύει.Φανταστείτε τι θα γινόταν αν δεν είχαμε ίχνος φόβου.Και εξελικτικά να το δούμε αυτοί που δεν φοβόντουσαν καθόλου δεν έζησαν για να κάνουν παιδιά!

Matsuba
31-01-2010, 06:09
Στο σύγγραμμα του David A. Hall: "Marishiten. Buddhist Influences on Combative Behavior" υπάρχει ένα τμήμα που πραγματεύεται την έννοια του φόβου. Θα κοιτάξω μήπως μπορώ να το βρω στο διαδίκτυο.

Matsuba
31-01-2010, 06:19
Δε το βρίσκω... Μόνο αναφορές σε αυτό
Νομίζω το copyright απαγορεύει να το αναρτήσω.

Skeptic
31-01-2010, 06:22
Δε το βρίσκω... Μόνο αναφορές σε αυτό
Νομίζω το copyright απαγορεύει να το αναρτήσω.

Δεν έχει τίποτα χρήσιμο εκεί μέσα για να προχωρήσει το θέμα;

Matsuba
31-01-2010, 06:38
Δεν έχει τίποτα χρήσιμο εκεί μέσα για να προχωρήσει το θέμα;

Έχει αλλά για να βγάλω το ζουμί πρέπει να το ξαναδιαβάσω. Ίδωμεν...

Theo-doros
01-04-2010, 20:37
Η πρώτη έννοια της λέξης φόβος ήταν ΄φυγή ΄ δηλαδή ΄ θάνατος ΄ . Με τον καιρό η έννοια σημαίνει οτιδήποτε οδηγεί προς τον θάνατο, και αυτό είναι ο καθε κίνδυνος. Έτσι η λέξη κατάληξε να σημαίνει το συναίσθημα που προκαλείται από κάθε είδους κίνδυνο.

xraytheband
20-04-2010, 01:38
Ο φόβος είναι η βαρύτητα, η κοινωνία είναι η γη και η εξουσία είναι ο Δημιουργός αυτών.
Για να θέσω πιο ποιητικά μια πλευρά του φόβου. :-)

ClockworkMind
10-07-2011, 12:46
Θα σταθώ στη φράση που η ίδια έγραψες. Όλα έχουν βάση το άγνωστο. Φοβόμαστε μόνο όταν κάτι δεν το γνωρίζουμε και αυτή η πρόταση έχει εφαρμογή σε όλες τις περιπτώσεις που μπορώ να φανταστώ. Είτε αυτό που δεν γνωρίζεις είναι το μέλλον, ένας δρόμος την νύχτα ή μια συσκευή παραγωγής ipod(!). Το παράξενο με το εν λόγω συναίσθημα είναι ότι αποτελεί την βάση, κατά την άποψη μου, για την αναπαραγωγή ιδεών, προκαταλήψεων στην κοινωνία που ζούμε.
Το να φοβάσαι, είναι το να μην γνωρίζεις!
Το γεγονός ότι η γνώση είναι μακριά από την πραγματικότητα των ανθρώπων τους καθιστά ευάλωτους σε κάθε είδος φόβου.

katerinanina
31-08-2011, 19:51
νομίζω τελικά πως ο φόβος είναι μια ευρεία έννοια που έχει τις βάσεις του στη φιλοσοφία, στη κοινωνιολογία και κυρίως στη επιστήμη! Κατά τη γνώμη μου φόβος είναι και οι ανεκπλήρωτες υποσυνείδητες ανησυχίες μας, ότι φοβόμαστε είναι και αυτό που δε μπορούμε να φτάσουμε για να προσπεράσουμε. Απο μια απλή φοβία έναντι σε ένα φίδι που νιώ8ουμε αδύναμοι δίπλα του εως τους πιο μεγάλους φόβους του καθενός, φόβος απέναντι στο θεό, στην αγάπη και σε άλλες κυρίαρχες αξίες. Όλοι λοιπόν φοβόμαστε και αυτο ως ένα σημείο είναι εφικτό αλλά εμένα με προβληματίζει κάτι άλλο: ποια είναι τα όρια???Πότε διλαδή η όλη υπόθεση ξεπερνά τα όρια του φυσιολογικού και στη τελική τι είναι φυσιολογικό για το καθένα μας???

Λυδία
31-08-2011, 21:30
" Ο φόβος μάς ωθεί στις πιο τολμηρές πράξεις " ... δεν θυμάμαι ποιος το'χει πει πάντως σαν να'χει ένα πολύ μεγάλο δίκιο..!

Liliputen
10-09-2011, 16:19
To aisthima tou fovou dhmiourgeitai apo diaforous neurwnes pou antidroun se orismenes periptwseis-katastaseis,analoga th domh twn leitougikwn kuttarwn pou vriskontai ston egkefalo.Eksou kai h righ :P.

stavmanr
05-10-2011, 21:31
Θα σταθώ στη φράση που η ίδια έγραψες. Όλα έχουν βάση το άγνωστο. Φοβόμαστε μόνο όταν κάτι δεν το γνωρίζουμε και αυτή η πρόταση έχει εφαρμογή σε όλες τις περιπτώσεις που μπορώ να φανταστώ. Είτε αυτό που δεν γνωρίζεις είναι το μέλλον, ένας δρόμος την νύχτα ή μια συσκευή παραγωγής ipod(!). Το παράξενο με το εν λόγω συναίσθημα είναι ότι αποτελεί την βάση, κατά την άποψη μου, για την αναπαραγωγή ιδεών, προκαταλήψεων στην κοινωνία που ζούμε.
Το να φοβάσαι, είναι το να μην γνωρίζεις!
Το γεγονός ότι η γνώση είναι μακριά από την πραγματικότητα των ανθρώπων τους καθιστά ευάλωτους σε κάθε είδος φόβου.

Εδώ έχουμε μία ενδιαφέρουσα άποψη. Όμως θα προσπαθήσω να την επεκτείνω, χωρίς να την αναιρώ οριστικά.
Άραγε, φοβόμαστε την πτώση από τον τρίτο όροφο επειδή δεν γνωρίζουμε τί θα συμβεί ή αντίθετα επειδή γνωρίζουμε; Άραγε, δεν πλησιάζουμε έναν κροκόδειλο επειδή δεν γνωρίζουμε τί θα συμβεί ή αντίθετα επειδή ακριβώς το γνωρίζουμε; Αντίστοιχα, φοβόμασταν μία ηλιακή καταιγίδα όταν δεν την γνωρίζαμε ως φαινόμενο ή τώρα που τη γνωρίζουμε;

Αυτά τα ενδεικτικά ερωτήματα μπορούν να μας βάλουν σε μία άλλη τροχιά σκέψης: η νοησιαρχική γνώση δεν αναιρεί τον φόβο, διότι αυτή η γνώση (η εγκυκλοπεδική) είναι στην πραγματικότητα άσχετη με το βίωμα του ανθρώπου. Πρόκειται για μία φαντασιακή γνώση που αποτελεί ένα σύνολο ιδεολογικών ερμηνειών, κι όχι ουσιαστική επίγνωση εαυτού. Οι παλαιότεροι έλεγαν 'θα πάθεις και θα μάθεις' και είχαν εν μέρει δίκιο σε αυτό που υποστήριζαν: το βίωμα αποτελεί πηγή γνώσης κι όχι η θεωρία ή η μη βιωματική πειραματική έρευνα.

Όσο κι αν γνωρίζουμε το κάθε οστό του λιονταριού, εκείνο δεν θα πάψει να μας τρομάζει στην άμεση οπτική επαφή μαζί του.

Ο φόβος είναι μία εσντικτώδης αντίδραση του οργανισμού με βάση συγκεκριμένα ερεθίσματα που προέρχονται από βιωματική γνώση. Η φοβία είναι μία 'λογική' (έχει βάσεις στη λογική) αντίδραση του οργανισμού που ερεθίζει το ένστικτο του φόβου. Ο άνθρωπος που φοβάται να ανέβει σε αεροπλάνο, δεν χρειάζεται να έρθει σε άμεση οπτική ή σωματική επαφή με το αντικείμενο του φόβου: φοβάται διότι η ίδια του η λογική του σημαίνει το αντικείμενο αυτό ως 'εξόχως επικίνδυνο!'. Προς την κατεύθυνση αυτή χρησιμοποιούνται όλα τα μέσα με τα οποία έχει εκπαιδευτεί ο νους στην εκάστοτε εποχή, γι' αυτό και σήμερα οι φόβοι μας είναι στατιστικής φύσεως. Κάποιος που φοβάται το τρένο, σήμερα, χρησιμοποιεί συνήθως μία τέτοιας μορφής συλλογιστική: οι πιθανότητες να συμβεί ατύχημα, αν συνδυαστούν με τις πιθανότητες να εγκλωβιστώ στο τρένο μετά το ατύχημα και τις πιθανόητες σοβαρού τραυματισμού δίνουν τέτοιο ποσοστό επικινδυνότητας: άρα είναι επικίνδυνο.

Δυστυχώς, σήμερα αναφερόμαστε σε φόβους εκεί που θα πρέπει να αναφερόμαστε σε φοβίες. Είναι ένα μπλέξιμο των όρων, που καταλήγει σε μπλέξιμο της ίδιας της λειτουργίας τους. Η φοβία δεν είναι παράλογη, αλλά αντίθετα το αποτέλεσμα μίας απόλυτα λογικής λειτουργίας που κινητοποιεί τα βασικά ένστικτα. Δεν φοβόμαστε το αύριο: είμαστε φοβικοί ως προς το αύριο. Δεν φοβόμαστε το σκοτάδι, αλλά είμαστε φοβικοί προς το σκοτάδι.

Έτσι, ενώ αναφερόμαστε σε φόβο, σπάνια εννούμε το φόβο καθεαυτόν. Συνήθως, εννοούμε ένα σύνολο συλλογισμών που δραστηριοποιούν τις ενστικτώδεις αντιδράσεις του οργανισμού.

vbfr_2003
05-03-2012, 18:38
πολύ ωραίο το πόστ του stavmanr...

ο φόβος είναι αντίδραση του οργάνισμού, για να μην πάθουμε κάτι που το θεωρούμε κακό
όταν ο άνθρωπος αντιμετωπίζει κάτι άγνωστο τότε η πρώτη του αντίδραση είναι ο φόβος, όταν καταλάβει ότι το άγνωστο
δεν είναι επιβλαβές τότε ξεπερνάει τον φόβο,
όταν όμως καταλάβει οτι το αγνωστό ειναι επιβλαβές συνεχίζει να το φοβάται,

οπότε δεν έχει σχέση αν ειναι άγνωστο ή γνωστό αλλά αν το θεωρεί επιβλαβές, επίπονο ή γένικα κάτι κακό...
το άγνωστο το φοβόμαστε γιατί δεν ξέρουμε αν είναι κακό μέχρι να το διαπιστώσουμε.

fog131
05-03-2012, 23:19
Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι όταν υπάρχει αυξημένη αυτοσυνείδηση, τότε μειώνεται ή εξαφανίζεται ο φόβος..Συμφωνώ ...θέλει πολύ και συνεχόμενη προσπάθεια όμως....πρέπει να σου αρέσει...να ΖΕΙΣ!



Αντίστοιχα είναι ενδιαφέρον, ότι οι φόβοι που δεν αναφέρονται σε παρόντα αντικειμενικά ερεθίσματα, πχ. ένα φίδι, μειώνονται ή εξαφανίζονται, αν η προσοχή μας στραφεί σε παρόντα ερεθίσματα.Εννοείς να δουμε το αντικείμενο του φόβου κατάματα..??Αν ναι συμφωνώ..!


To aisthima tou fovou dhmiourgeitai apo diaforous neurwnes pou antidroun se orismenes periptwseis-katastaseis,analoga th domh twn leitougikwn kuttarwn pou vriskontai ston egkefalo.Eksou kai h righ :P.Πρώτη φορά το βλέπω σε αυτο το χάλι το ἐξ οὓ !!




Αυτά τα ενδεικτικά ερωτήματα μπορούν να μας βάλουν σε μία άλλη τροχιά σκέψης: η νοησιαρχική γνώση δεν αναιρεί τον φόβο, διότι αυτή η γνώση (η εγκυκλοπεδική) είναι στην πραγματικότητα άσχετη με το βίωμα του ανθρώπου. Πρόκειται για μία φαντασιακή γνώση που αποτελεί ένα σύνολο ιδεολογικών ερμηνειών, κι όχι ουσιαστική επίγνωση εαυτού..Και όχι μόνο....μπορεί να είναι υπεύθυνη η ίδια για την δημιουργία φόβου εκεί που δεν υπάρχει λόγος...



Έτσι, ενώ αναφερόμαστε σε φόβο, σπάνια εννούμε το φόβο καθεαυτόν. Συνήθως, εννοούμε ένα σύνολο συλλογισμών που δραστηριοποιούν τις ενστικτώδεις αντιδράσεις του οργανισμού.Αν θέλουμε να μην φοβόμαστε πρέπει κατά κάποιο τρόπο να σταματάμε τους συλλογισμούς και φυσικά εννοώ τους μάταιους συλλογισμούς και όχι τους αυτονόητους ,που σε διαφορετική στιγμή θα μας προστατέψουν απο τον κίνδυνο...!





όταν όμως καταλάβει οτι το αγνωστό ειναι επιβλαβές συνεχίζει να το φοβάται,

οπότε δεν έχει σχέση αν ειναι άγνωστο ή γνωστό αλλά αν το θεωρεί επιβλαβές, επίπονο ή γένικα κάτι κακό...
το άγνωστο το φοβόμαστε γιατί δεν ξέρουμε αν είναι κακό μέχρι να το διαπιστώσουμε. Νομίζω οτι χωρίς αυτοσυνειδηση πάντα θα φοβόμαστε τα "αγνωστα" και πάντα θα φοβόμαστε να τα "μάθουμε" τόσο ώστε να γίνουν "γνωστά"!Αν πάλι γίνουν γνωστά σταματάει η "εξερεύνηση" και χάνει το νόημα η ΖΩΗ!
Αραγε μήπως καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι καλό είναι να μάθουμε να ζούμε και με τον φόβο μαζι?

stavmanr
08-03-2012, 15:54
ο φόβος είναι αντίδραση του οργάνισμού, για να μην πάθουμε κάτι που το θεωρούμε κακό
όταν ο άνθρωπος αντιμετωπίζει κάτι άγνωστο τότε η πρώτη του αντίδραση είναι ο φόβος, όταν καταλάβει ότι το άγνωστο
δεν είναι επιβλαβές τότε ξεπερνάει τον φόβο,
όταν όμως καταλάβει οτι το αγνωστό ειναι επιβλαβές συνεχίζει να το φοβάται,

οπότε δεν έχει σχέση αν ειναι άγνωστο ή γνωστό αλλά αν το θεωρεί επιβλαβές, επίπονο ή γένικα κάτι κακό...
το άγνωστο το φοβόμαστε γιατί δεν ξέρουμε αν είναι κακό μέχρι να το διαπιστώσουμε.

Θα διαφωνήσω στη θέση ότι φοβόμαστε το άγνωστο.
Εκείνα που φοβόμαστε είναι τα γνωστά κι όχι τα άγνωστα.

Όταν περπατάς μόνος τη νύχτα δεν φοβάσαι το 'άγνωστο', αλλά πολύ συγκεκριμένες και γνωστές σου εικόνες: έναν σκύλο, έναν βιαστή, έναν κλέφτη, ένα λιοντάρι, έναν ψυχοπαθή, έναν φανατισμένο κλπ. Το 'άγνωστο' είναι στην ουσία μία μασκαρεμένη αμφιβολία επί γνωστών κινδύνων. Η αμφιβολία δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι μπορεί να είναι κάτι αλλά και να μην είναι τίποτα, αλλά στη σήμανση του κινδύνου μεταξύ γνωστών επικίνδυνων καταστάσεων.



Αν θέλουμε να μην φοβόμαστε πρέπει κατά κάποιο τρόπο να σταματάμε τους συλλογισμούς και φυσικά εννοώ τους μάταιους συλλογισμούς και όχι τους αυτονόητους ,που σε διαφορετική στιγμή θα μας προστατέψουν απο τον κίνδυνο...!

Το αυτονόητο είναι αρκετά ελαστικό...
Για κάποιον είναι αυτονόητο να φορέσει ζώνη ασφαλείας με τον συλλογισμό πως ΑΝ τρακάρει θα βοηθηθεί ώστε να γλιτώσει. Για κάποιον άλλο, δεν υπάρχει κίνδυνος μέχρι να τρακάρει. Για τον πρώτο, ο δεύτερος είναι αμελής. Για τον δεύτερο, ο πρώτος είναι φοβικός.

achilleas 21
27-08-2012, 22:39
ο φοβος δεν εχει να κανει αναγκαστικα με το αγνωστο.ενας καταδικος που προκειται να βασανιστει,φοβαται γιατι ξερει τι τον περιμενει.πιστευω πως ο φοβος εχει να κανει με τον πονο.ο ανθρωπος φοβαται τα πραγματα που ξερει οτι θα του προκαλεσουν πονο .ειτε σωματικο ειτε ψυχικο.αν θα εδινα καποιο ορισμο,θα ελεγα οτι φοβος ειναι η θέα του πονου .ειτε τον βλεπουμε στον πραγματικο κοσμο,ειτε στον νοητικο μας κοσμο.
η συνειδητοποιηση μιας επιπονης καταστασης που το ατομο θεωρει οτι τον απειλει η προκειται ν αντιμετωπισει.
δεν νομιζω οτι υπαρχει ο φοβος,αν δεν υπαρχει και ο πονος με την μια η την αλλη μορφη.απλα μερικες φορες ο πονος δεν φαινεται εκ πρωτης οψεως

mariosx
27-08-2012, 23:12
"Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου."
Νομίζω πως αυτό είναι του Σωκράτη, δεν το έχω διαβάσει αλλά το είχα ακούσει από καθηγητή φιλοσοφίας, και έναν από τους καλύτερους αναλυτές του Σωκράτη τον Καρασμάνη... ή τουλάχιστον έτσι θυμάμαι να το είχε πει.

Νομίζω το παραπάνω τα συνοψίζει όλα και τα ορίζει πραγματικά όλα. Κατ' αρχάς κίνδυνος πάντα είναι κάτι που ορίζεται σχετικά και μπορώ να πω πιθανοτικά. Δηλαδή είναι κάτι που συνεχώς μεταβάλλεται. Πχ αλλιώς φοβάται κάποιος ένα αεροπλάνο σύγχρονο και αλλιώς φοβάται την πτήση με ένα σκουριασμένο Ντακότα. Τώρα στο κατά πόσο είναι πλαστός ο κίνδυνος ή πραγματικός επίσης είναι και κάτι που παίζει με ποσοστά. Για εμένα πχ τώρα είναι πραγματικός κίνδυνος να παίξω ποδόσφαιρο, για ένα υγιές άτομο όμως δεν είναι. Εφ' όσων λοιπόν δεν μπορούμε να δούμε το μέλλον και φυσικά δεν μπορούμε να έχουμε βεβαιώτητες του 100% πιστεύω ότι η διάκριση μεταξύ φαινομενικού κινδύνου και πραγματικού κινδύνου είναι κάτι που έχει να κάνει στο κατά πόσο κάθε άτομο δίνει σημαντική αξία στην παρούσα ζωή και κυρίως στο κατά πόσο επί τις 100% έχει το όριο μεταξύ υψηλού κινδύνου και χαμηλού έως αμελητέου. Πχ είναι πραγματικός φόβος να δω μπροστά μου μία τίγρη, γιατί μπορεί να μου επιτεθεί με μεγάλη πιθανότητα από όσο εγώ και μόνο ξέρω,ένας ζωολόγος που ξέρει κάποια σημάδια μπορεί να δει πιο καθαρά αν κινδυνεύει ή όχι. Και ας πούμε είναι φαινομενικός φόβος να φοβάσαι μην σε χτυπήσει κομήτης. Δεν είναι κάτι που αποκλείεται αλλά κάτι που είναι πολύ σπάνιο να συμβεί.

Προσωπικά τώρα ειλικρινά πιστεύω φόβο δεν έχω. Ακόμα και σε ακραίες καταστάσεις, που έχω βρεθεί, στην χειρότερη απλά να γίνομαι πιο νευρικός δεν φοβάμαι κάτι συγκεκριμένο. Δεν ξέρω αν για αυτό φταίει ότι είμαι πολύ πραγματιστής και έχω κορώνα ένα μότο, ότι τα πάντα είναι στην ζωή και το κάθε τί μας βοηθάει, ή ότι δίνω μικρή αξία στην ζωή σε σύγκριση με αυτούς που την βλέπουν ως μοναδική. Μπορεί να είναι και ένας συνδυασμός και τον δύο.
Από αυτά φυσικά έχω εξαιρέσει την αντίδραση σε περίπτωση απειλής, όταν είναι λογική. Δεν είναι κάτι που αισθάνομαι σε τέτοιες καταστάσεις, εσωτερικά είναι η απόλυτη ηρεμία, και ότι κινήσεις κάνω είναι όχι σε πανικό αλλά μετά από σκέψη και σχεδόν αυτοματοποιημένες. Δηλαδή αν δω μπροστά μου 10 μαυροντυμένους με καραμπίνες και αρχίσω να τρέχω, δεν σκέφτομαι καν το πως θα είναι να με πυροβολήσουν, απλά τρέχω ώστε να διατηρηθώ ακέραιος και στην καλύτερη κατάσταση που μπορώ το σώμα μου.

Γενικά όμως όπως ακούω τριγύρω έχω παρατηρήσει ότι ο κύριος φόβος είναι του θανάτου και η αλήθεια είναι ότι έχω βρει και από τα δύο βασικά στρατόπεδα ελάχιστα άτομα που τον έχουν καταπολεμήσει πλήρως. Οι μεν φυσικά έχουν κατανοήσει ότι αυτή η ζωή δεν είναι η μοναδική ή/και η αληθινή κλπ η δε έχουν κατανοήσει ότι δεν υπάρχει τίποτα πριν, τίποτα μετά οπότε απλά κοιτάω να ζω όπως θέλω και να απολαμβάνω τις ορμόνες που εκκρίνω στον εγκέφαλο. Ένας τέτοιος άνθρωπος κατά πόσο μπροούμε να πούμε ότι φοβάται σε μία ακραία κατάσταση και πχ θα τρέξει;

achilleas 21
27-08-2012, 23:25
πισω απο καθε επικυνδυνη κατασταση παλι ομως βρισκεται ο πονος.το ατομο που λες οτι φοβαται την τιγρη,φοβαται γιατι αν του επιτεθει με νυχια και με δοντια θα του προκαλεσει πονο .φοβασαι μη πεσει το αεροπλανο γιατι θα πονεσεις με την προσκρουση και με την παρατεταμενη θεα του πονου βλεποντας την πτωση και το εδαφος αρα και τον πονο να πλησιαζει.
δηλαδη με βαση τον ορισμο που ανεφερες,θα οριζα οτι φοβος ειναι ενα βασικο συναισθημα που προκαλειται απο την συνειδητοποιηση μιας πραγματικης η πλασματικης επιπονης καταστασης

ατομο που δεν φοβαται δεν υπαρχει.το θεμα ειναι να ξεπερασεις τους φοβους σου ,οχι να τους απωθησεις

mariosx
27-08-2012, 23:30
πισω απο καθε επικυνδυνη κατασταση παλι ομως βρισκεται ο πονος.το ατομο που λες οτι φοβαται την τιγρη,φοβαται γιατι αν του επιτεθει με νυχια και με δοντια θα του προκαλεσει πονο .φοβασαι μη πεσει το αεροπλανο γιατι θα πονεσεις με την προσκρουση και με την παρατεταμενη θεα του πονου βλεποντας την πτωση και το εδαφος αρα και τον πονο να πλησιαζει.
δηλαδη με βαση τον ορισμο που ανεφερες,θα οριζα οτι φοβος ειναι ενα βασικο συναισθημα που προκαλειται απο την συνειδητοποιηση μιας πραγματικης η πλασματικης επιπονης καταστασης

ατομο που δεν φοβαται δεν υπαρχει.το θεμα ειναι να ξεπερασεις τους φοβους σου ,οχι να τους απωθησεις
Αν η συνειδητοποίηση μπορεί να γίνεται και ασυναίσθητα το δέχομαι. Αν μιλάμε όμως για συνειδητό δεν το καταλαβαίνω...

achilleas 21
27-08-2012, 23:36
το κανα πιο απλο..
ο φοβος ειναι το συναισθημα που προκαλειται απο την θέα μιας επερχομενης επιπονης καταστασης.πραγματικης η πλασματικης κτλ
περιγραφη και σαν συναισθημα τωρα;
θα ελεγα οτι ειναι η βιωση του πονου πριν αυτος συμβει.η προσομοιωση θα ελεγα της επιπονης καταστασης την οποια το ατομο θεωρει οτι θα αντιμετωπισει.
το ατομο φοβαται οταν θεωρει οτι θα πονεσει
αρα ο φοβος ειναι πονος αν ισχυει ο παραπανω ορισμος.
και πραγματι ισχυει μου φαινεται ,καθως οποιος φοβαται ποναει ψυχικα

achilleas 21
27-08-2012, 23:53
πιο ποιητικα ,θα ελεγα οτι ο φοβος ειναι ο πονος του να βλεπεις τον πονο να ερχεται
αχιλλεας 21 ,θελω τα πνευματικα δικαιωματα μουαχαχχαχα

CHOKE
28-08-2012, 05:44
Μόνο φρενοβλαβής μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν φοβάται. Ο φόβος είναι απαραίτητο συναίσθημα για την επιβίωση. Η γνώση της "πραγματικότητας" και του τι μπορεί να συμβεί, που αποκτάμε με τα χρόνια είναι που μας κάνει πολλές φορές λιγότερο "θαραλέους" σε σχέση με μικρότερες ηλικίες.

Αυτά που έκανα απο 5 εως 20 τα σκέφτομαι να τα κάνουν τα παιδιά μου και λέω "Ωχ Αμάν"… τι τούμπες, γκρεμοτσακίσματα, τραυματισμούς κτλ. κτλ.

Πολλές φορές κάνουμε πράξη κάποια πράγματα δηλώνοντας ότι είμαστε "άφοβοι" δίνοντας την χαζή εντίπωση σε άλλους ότι είμαστε θαραλέοι… Η αλήθεια όμως είναι ότι απλά δεν γνωρίζουμε το βάθος των συνεπειών και τι μπορεί να σου στοιχίσει μια πράξη θάρρους για να αποδήξεις την και καλά έλλειψη φόβου.

Για εμένα θαρραλέος είναι κάποιος ο οποίος γνωρίζει τις συνέπειες, τις έχει δει… η τις έχει νιώσει… και παρόλα αυτά συνεχίζει.

Elnora
28-08-2012, 14:16
Ο φόβος ξεκινά πρώτα απο το συναισθηματικό επίπεδο κάθε ανθρώπου και στήν πορεία επεκτείνεται και στο νοητικό αλλά και πνευματικό του επίπεδο.Μιλάμε πάντα για τον φόβο ο οποίος είναι απαραίτητος για την διαβιωσή μας.Ενα καμπανάκι πού χτυπά κάθε φορά πού απρόσμενες καταστάσεις μας απειλούν και oi άμυνες του οργανισμού μας οφείλουν να βρίσκονται σε εκγρήγορση.Ο κυρίαρχος του παιχνιδιού είναι οι σκέψεις μας και μέσα από αυτές κρίνουμε,μελετάμε και αναλύουμε την προκέιμενη κατάσταση για να καταλάβουμε αν απειλούμαστε άμεσα ή αν είναι αντιμετωπίσιμη.Οποιοσδήποτε μορφή φόβου που προκύπτει από άλλους παράγοντες...όπως ο φόβος για την ζωή,το μέλλον,την καθημερινοτητά μας και τις ανασφάλειες που πιθανόν να έχουμε...προέρχεται κυρίως από ψυχολογικούς παράγοντες πού μπορουμε άνετα να διαχειριστούμε.

Ο Frank Herbert είχε γράψει ένα καταπληκτικό κειμενάκι για τον φόβο στο Dune και το παραθέτω:

Δεν πρέπει να φοβαμαι. Ο Φοβος ειναι ο φονιας του νου.
Ο Φόβος ειναι ο μικρος θάνατος που φερνει την ολοκληρωτικη εξοντωση.
Θα αντιμετωπίσω καταματα τον Φοβο μου.
Θα τον αφήσω να περασει απο πανω και απο μεσα μου.Και οταν θα φυγει , θα στρεψω το εσωτερικο μου βλεμμα για να δω το δρομο απ'οπου περασε.
Εκει όπου θα έχει περασει ο Φοβος, δε θα υπαρχει τιποτα. Μονο εγω θα βρισκομαι εκει.

epanastatis80
16-09-2012, 15:45
Ο φοβος κινει τα παντα και τα παντα κινουνται στον φοβο....η λεξη κλειδι για θρησκειες,πολιτικες μα κυριως για ανθρωπινες σχεσεις...η μαγικη λεξη υποταγης των ανθρωπων....σκεφτητε το που και σε τι δεν νοιωθουμε φοβο; σχεδον σε ολα! Η λυση στον φοβο ισως ειναι μια....να μην τον δειχνουμε ποτε!

soulcon
18-09-2012, 04:20
Εγώ πιστεύω πως ο φόβος πηγάζει πηγάζει από τις πιο βασικές ιδιότητες ενός όντος (τα αρχέγονα σημεία του εγκέφαλου). Επίσης πηγάζει και από την εμπειρική γνώση (γνώσεις αποκτώμενες κατά την διάρκει του βίου).

Τα ζώα για παράδειγμα φοβούνται την φωτιά και τις βροντές της καταιγίδας, ως προς ένα μεγάλο ποσοστό από άποψη ενστίκτου (αντανακλαστική συμπεριφορά) υπάρχει η αντίδραση που προτρέπει το ον σε φυγή. Το υπόλοιπο ποσοστό είναι, είναι το κενό της νόησης, το άγνωστο και η έλλειψη της διαχείρισης των γνώσεων και της ερμηνείας της φύσης. Ώστε μια απλή φωτιά να φαίνεται ως κάτι το υπερφυσικό και αδιανόητο.

Για τον άνθρωπο βέβαια ισχύουν και οι "ανώτερες" νοητικώς φοβίες. Ανάλογα με τα βιώματα του κάθε ανθρώπου (οδυνηρές εμπειρίες), φόβος προερχόμενος από ψυχολογικές/σωματικές αιτίες καθώς και φόβος από πρόβλεψη του μέλλοντος. Ο άνθρωπος είναι σε χειρότερη θέση θα έλεγα από ένα ζώο όσον αφορά τις φοβίες διότι μπορεί να φοβάται απολύτως τα πάντα.

parisseirios
18-09-2012, 09:52
Δεν υπάρχει φόβος. Είναι μια ιδέα , σκοτώνει το μυαλό και την καθαρή σκέψη , εφευρέθηκε μαζί με 2 παράγωγα της εποχής το stress και τον πανικό . Απλά ζήσε

achilleas 21
18-09-2012, 14:24
Δεν υπάρχει φόβος. Είναι μια ιδέα , σκοτώνει το μυαλό και την καθαρή σκέψη , εφευρέθηκε μαζί με 2 παράγωγα της εποχής το stress και τον πανικό . Απλά ζήσε
ο φοβος υπαρχει απο τοτε που υπαρχει και ο ανθρωπος και τα ζωα.γιατι κι αυτα φοβουνται.

elizaryce
18-09-2012, 21:53
κατά την γνώμη μου αυτό που φοβόμαστε είναι ο,τι δεν γνωρίζουμε...Δεν είναι τυχαίο που κάποτε οι αρχαίοι Έλληνες φοβόντουσαν για παράδειγμα τον κεραυνό και του απέδιδαν θεϊκές ιδιότητες. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον θάνατο αν γνωρίζαμε τι υπάρχει μετά από αυτόν δεν θα αναστατωνόμασταν τόσο πολύ από φόβο όταν θα κινδυνεύαμε να πεθάνουμε από ένα ατύχημα ή από μία αρρώστια ..

soulcon
19-09-2012, 03:55
Μπορεί ένας επιχειρηματίας να φοβάται μη χάσει 30 εκατομμύρια από τα υπόλοιπα 200 που έχει, όπως επίσης ένας ιθαγενής στον Αμαζόνιο φοβόμενος για να μην τον δαγκώσει κόμπρα να κάνει τάματα στο θείο, όπως επίσης ένα παιδάκι με ζωηρή φαντασία να φοβάται τα τέρατα ή τα φαντάσματα (αν και στην σημερινή εποχή τα παιδάκια φοβούνται τους εξωγήινους :D).

Γι' αυτό λέω ότι ο φόβος για τον άνθρωπο είναι συχνά αφηρημένος και παρεξηγημένος, με το αποκορύφωμα τον φόβο μέχρι και του ανύπαρκτου ή του υποθετικού. Δεν ξέρω εάν αυτό είναι για καλό ή για κακό, εάν ο φόβος έχει μεταποιηθεί από ζωτικής σημασίας ένστικτο σε συνήθεια ηλίθιας σημασίας. Από την μια ο φόβος είναι υγεία και προϋποθέτει ισσοροπία, καθώς το αντίθετο του είναι το θάρρος. Ούτε ο υπερβολικά θαρραλέος έχει καλή τύχη (διότι πεθαίνει εύκολα) αλλά ούτε ο υπερβολικά φοβισμένος (διότι πεθαίνει 80 χρόνια αργά και βασανιστικά).

Αυτό σημαίνει ότι όντως σήμερα φοβόμαστε κατά συνήθεια για ασήμαντα πράγματα. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι για να μην φοβόμαστε πρέπει να γίνουμε τεμπέληδες και αργόσχολοι. Ο φόβος καταπολεμάται μόνο με πειθαρχία και εκπαίδευση του νου, και γνώση και πράξη του σωστού και του ηθικώς ορθού.

atreu73
19-09-2012, 15:34
Μιλώ μόνο για τον φόβο που προκαλεί εγρήγορση και εκκρίνει αδρεναλίνη. Αυτόν που κάνει την καρδιά να χτυπά πιο γρήγορα. Ας πούμε ότι είμαστε επιβάτες σε ένα αεροπλάνο που όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί είναι έτοιμο να πέσει. Σε αυτό το μικρό διάστημα ο εγκέφαλος μας λανθασμένα δίνει εντολή στο σώμα μας να δράσει. Αυτή η δράση στους περισσότερους από μας μεταφράζεται σε πανικό.
Αυτή η φυσιολογική αντίδραση μπορεί να μας βοηθήσει στην προκειμένη περίπτωση; Και αν όχι γιατί η σοφία του οργανισμού μας να μας την επιβάλλει; Μήπως δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι βιολογικά και αρκετά εξελιγμένοι, ώστε να αντιδράσουμε όπως πρέπει;

davalas-athan
21-09-2012, 22:07
Ο φόβος είναι το τηλεκοντρόλ των ανθρώπων. Μπορείς να τους ρυθμίσεις, να τους κατευθύνεις, να τους καταστρέψεις. Μπορείς ν’ ανατρέψεις την ίδια τη λογική τους υπόσταση, μετατρέποντάς τους σε ζώα που ρουθουνίζουν με αγωνία μπροστά στο άγνωστο που επικαλείται τον κίνδυνο. Οι άνθρωποι φοβούνται τον θάνατο γιατί είναι μια κατάσταση που δεν την ξέρουν. Έτσι περιορίζονται στο να διώχνουν τον φόβο τους μέσα από μεταφυσικές υποσχέσεις που περιγράφουν μια άλλη ζωή.
Στην κοινωνία δεν γίνεται τίποτα διαφορετικό. Αυτός που σπέρνει φόβο μπορεί να πείσει όποιον φοβάται με την υπόσχεση -ακόμη και παράλογη- που λύνει τους λογαριασμούς με την αγωνία. Ο φόβος πατάει πάνω στο αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης. Ο άνθρωπος είναι προγραμματισμένος ν’ αντιδρά βιολογικά απέναντι στον φόβο.
Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει πραγματική ή λογική αιτία. Μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο η αμυγδαλή είναι υπεύθυνη για την αντίδραση στον φόβο. Τα εξωτερικά ερεθίσματα, μάλιστα, φτάνουν πρώτα στην αμυγδαλή και μετά στον φλοιό του εγκεφάλου. Έτσι, μοιραία πρώτα φοβόμαστε και μετά κάνουμε λογικές επεξεργασίες για το συναίσθημα αυτό.

VIDOQ
11-10-2012, 22:08
Ο φόβος και όλες οι εκδηλώσεις του(οργή, θυμός, μνησικακία, φθόνος) είναι ανασταλτικός παράγοντας για κάθε προσπάθεια που καταβάλλεις προκειμένου να πετύχεις ένα στόχο...Ο φόβος είναι αυτός που σε στοιχειώνει και δημιουργεί ψευδαισθήσεις βάζοντας συνεχώς εμπόδια και μη επιτρέποντας σου να κατακτήσεις τα όνειρα σου...Ο φόβος παραλύει την σκέψη σου και σου ακρωτηριάζει τα άκρα...Φόβος είναι η αμφιβολία...Ποιο είναι όμως το αντίδοτο του φόβου?Η πίστη...

rudin
19-10-2012, 21:17
Το σωμα μας ξερει τι ειναι επικινδυνο , η ψυχη μαθαινει να φοβαται απο τους αλλους.
τελικα φοβομαστε οτι το πως ζησαμε μεχρι σημερα δεν μας εκαν ευτυχισμενους και οτι με καποια εμπειρια θα αναθεωρησουμε.
φοβομαστε το αδικο παρελθον, το βαρετο μελλον και υπερασπιζομαστε το ασφαλες και ανιαρο.
φοβομαστε να περασουμε καλα γιατι δεν ξερουμε πως να το κρατησουμε για παντα.

το αντιδοτο ειναι να μην φοβομαστε τη μοναξια και τον εαυτο μας, το τι θα γινουμε με λιγο αλκοολ και το που θα φτασουμε αν τα πραγματα δεν ειναι αυριο οπως σημερα.

2 τελευταια λογια απο εναν αγαπημενο
“There is nothing that teaches you more than regrouping
after failure and moving on. Yet most people are stricken with
fear. They fear failure so much that they fail. They are too
conditioned, too used to being told what to do. It begins with
the family, runs through school and goes into the business
world.”
― Charles Bukowski (http://www.goodreads.com/author/show/13275.Charles_Bukowski),

Ntamos
14-11-2012, 03:13
πολύ ωραία απάντηση!

rudin
20-11-2012, 03:35
euxaristw :)

achilleas 21
20-11-2012, 15:45
Ο φόβος και όλες οι εκδηλώσεις του(οργή, θυμός, μνησικακία, φθόνος) είναι ανασταλτικός παράγοντας για κάθε προσπάθεια που καταβάλλεις προκειμένου να πετύχεις ένα στόχο...Ο φόβος είναι αυτός που σε στοιχειώνει και δημιουργεί ψευδαισθήσεις βάζοντας συνεχώς εμπόδια και μη επιτρέποντας σου να κατακτήσεις τα όνειρα σου...Ο φόβος παραλύει την σκέψη σου και σου ακρωτηριάζει τα άκρα...Φόβος είναι η αμφιβολία...Ποιο είναι όμως το αντίδοτο του φόβου?Η πίστη...
ο φοβος πολλες φορες σε σωζει ομως.αλλιως δεν θα υπηρχε η αισθηση του κινδυνου και θα μπορουσαμε να πηδηξουμε αφοβα απο εναν γκρεμο η να επιτεθουμε μονοι μας σε μια αγελη με λιονταρια,η να οδηγουμε παρατολμα.υπαρχουν απειρα παρομοια παραδειγματα.
ο φοβος πρεπει να υπαρχει απλα να μην μας καταδυναστευει .πρεπει να μπορουμε να τον ελεγχουμε

fotovol thess
20-11-2012, 17:10
Εχθρός της ψυχικής αρμονίας και της ευτυχίας μας: ο φόβος, κρύβεται πίσω από καταστάσεις και πρόσωπα, πού είτε το θέλουμε είτε όχι, θα έρθουμε αντιμέτωποι. Τι είναι όμως αυτά που φοβόμαστε στην πραγματικότητα;

Malavon
21-11-2012, 18:52
Εχθρός της ψυχικής αρμονίας και της ευτυχίας μας: ο φόβος, κρύβεται πίσω από καταστάσεις και πρόσωπα, πού είτε το θέλουμε είτε όχι, θα έρθουμε αντιμέτωποι. Τι είναι όμως αυτά που φοβόμαστε στην πραγματικότητα;



Εγραψες....Αν και εχω ηδη.Ξεπερασα τον φοβο μου HELL YEAH!!!(εσυ την πατησες ομως εχω απο αλλη εταιρια....)

Υδάτινη...
10-04-2013, 15:17
Ο φόβος δεν είναι συναίσθημα, αλλά προέρχεται από λογική διεργασία που αφορά τη μνήμη... Η ίδια η λογική μας είναι αυτή που τον γιγαντώνει κ μας εγκλωβίζει σε αυτόν... Η αντιληπτικότητά μας για τη "σχέση με..." διαμορφώνεται συνεχώς..
Στην παιδική ηλικία χτίζουμε άμυνες διαμορφώνοντας λάθος αντιλήψεις για τις "σχέσεις με..." για να αντέξουμε τη ματαίωση... κ αυτό γίνεται ασυνείδητα...

Φοβόμαστε μόνο ό,τι γνωρίζουμε... κ όχι ό,τι δεν γνωρίζουμε...

htsopelas
12-04-2013, 17:41
ωραια αναλυση...

eleni.neni
12-04-2013, 17:54
Καταλαβαίνω την ανάλυση που κάνεις για το από που προέρχεται ο φόβος αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί θεωρείς ότι δεν είναι συναίσθημα...

m.r.i.
28-07-2013, 17:58
το αντιθετο της ικανοποιησης

ann
01-08-2013, 09:25
Ο φόβος δεν είναι συναίσθημα, αλλά προέρχεται από λογική διεργασία που αφορά τη μνήμη... Η ίδια η λογική μας είναι αυτή που τον γιγαντώνει κ μας εγκλωβίζει σε αυτόν... Η αντιληπτικότητά μας για τη "σχέση με..." διαμορφώνεται συνεχώς..
Στην παιδική ηλικία χτίζουμε άμυνες διαμορφώνοντας λάθος αντιλήψεις για τις "σχέσεις με..." για να αντέξουμε τη ματαίωση... κ αυτό γίνεται ασυνείδητα...

Φοβόμαστε μόνο ό,τι γνωρίζουμε... κ όχι ό,τι δεν γνωρίζουμε...


Τοτε ο φοβος για το αγνωστο τι ειναι?

sperman
03-08-2013, 23:17
διεγερτικος
,οπως ειπε καποτε και ενας ποιητης

Υδάτινη...
04-08-2013, 02:01
Τοτε ο φοβος για το αγνωστο τι ειναι?

Ας υποθέσουμε πως φοβάμαι το μέλλον το οποίο δεν γνωρίζω…
Πως γίνεται αυτό..?
Παράγω σκέψεις κ διαμορφώνω αντιλήψεις βασισμένη στη μνήμη μου κ στα βιώματά μου –παρελθόν- κ τα τοποθετώ σε μια μελλοντική χρονική στιγμή η οποία δεν υφίσταται. Η διαδικασία αυτή μου προκαλεί φόβο…

Ο φόβος λοιπόν προκαλείται κ πάλι από ήδη γνωστά πράγματα… Τον έχω προκαλέσει η ίδια μέσα από σκέψεις που αφορούν τη μνήμη μου…

ann
04-08-2013, 16:54
Ας υποθέσουμε πως φοβάμαι το μέλλον το οποίο δεν γνωρίζω…
Πως γίνεται αυτό..?
Παράγω σκέψεις κ διαμορφώνω αντιλήψεις βασισμένη στη μνήμη μου κ στα βιώματά μου –παρελθόν- κ τα τοποθετώ σε μια μελλοντική χρονική στιγμή η οποία δεν υφίσταται. Η διαδικασία αυτή μου προκαλεί φόβο…

Ο φόβος λοιπόν προκαλείται κ πάλι από ήδη γνωστά πράγματα… Τον έχω προκαλέσει η ίδια μέσα από σκέψεις που αφορούν τη μνήμη μου…


Ας υποθεσουμε οτι εισαι ο πρωτος αστροναυτης που θα παει σε επανδρωμενη αποστολη στον Αρη, θα εχεις καποιο φοβο χωρις να υπαρχει καμια σχετικη "μνημη-βιωμα" για τον Αρη (μιας και θα εισαι ο πρωτος).

Το αγνωστο προκαλει φοβο... πιθανως να εννοεις οτι την αγνοια στη θεση του αγνωστου (Αν δεν ξερω οτι με 200km ταχυτητα μπορει να σκοτωθω συνεχιζω ακαθεκτος , αυτο δεν μου ειναι αγνωστο ,αλλα εχω αγνοια του κινδυνου οποτε δεν φοβαμαι)

Καταλαβαινω το ψυχοθεραπευτικο σου σκεπτικο το οποιο ειναι σωστο και σε αλλα post σου που εχω διαβασει, αλλα θα διαφωνησω με το θεμα του φοβου :)

Υδάτινη...
05-08-2013, 01:32
Ευχαρίστως να διαφωνήσεις… :)))

Σχετικά με το παράδειγμά σου... κ πάλι λειτουργεί η μνήμη κ αυτό που ήδη γνωρίζουμε…
Με το ίδιο σκεπτικό μπορεί να φοβάμαι να περπατήσω στο δρόμο γιατί ξέρω πως έχουν πατηθεί άνθρωποι από αυτοκίνητα… ή μπορεί να φοβάμαι να μπω σε αεροπλάνο γιατί γνωρίζω πως έχουν γίνει αεροπορικά δυστυχήματα.. κ.ο.κ …
Δηλ.. ο φόβος καλλιεργείται κ αναπτύσσεται από τη σκέψη μου...

Κάνω συνειρμούς για μια χρονική στιγμή η οποία δεν υπάρχει… κ οι συνειρμοί αυτοί πηγάζουν από αυτό που ήδη γνωρίζω…

Σχετικά με τη γνώση του κινδύνου που αναφέρεις έχεις δίκιο... Ο κίνδυνος ενεργοποιεί το φόβο, όπου σε αυτή την περίπτωση λειτουργεί προστατευτικά...

achilleas 21
05-08-2013, 05:03
Ας υποθεσουμε οτι εισαι ο πρωτος αστροναυτης που θα παει σε επανδρωμενη αποστολη στον Αρη, θα εχεις καποιο φοβο χωρις να υπαρχει καμια σχετικη "μνημη-βιωμα" για τον Αρη (μιας και θα εισαι ο πρωτος).

Το αγνωστο προκαλει φοβο...

Αν υποθέσουμε ότι σου εξασφάλιζε κάποιος ή ήξερες με κάποιον τρόπο ότι πηγαίνοντας στον Αρη δεν θα ένιωθες κανενός είδους πόνο σωματικό ή ψυχικό τι θα είχες να φοβηθείς?Δοκίμασε να ψάξεις.Δεν θα βρεις κάτι.

ann
05-08-2013, 09:02
Αν υποθέσουμε ότι σου εξασφάλιζε κάποιος ή ήξερες με κάποιον τρόπο ότι πηγαίνοντας στον Αρη δεν θα ένιωθες κανενός είδους πόνο σωματικό ή ψυχικό τι θα είχες να φοβηθείς?Δοκίμασε να ψάξεις.Δεν θα βρεις κάτι.

Σε αυτη την περιπτωση μιλαμε για την πληρη γνωση γι αυτο ειπα οτι ο φοβος προκαλειται απο το αγνωστο

achilleas 21
05-08-2013, 14:39
Σε αυτη την περιπτωση μιλαμε για την πληρη γνωση γι αυτο ειπα οτι ο φοβος προκαλειται απο το αγνωστο
Το άγνωστο έτσι όπως τίθεται είναι η αδυναμία να γνωρίζεις αν επέρχεται κάποια επίπονη κατάσταση.Για να στο πω αλλιώς,αν ήξερες ότι θα πονέσεις,πάλι θα φοβόσουνα.Το ότι δεν θα σου ήταν πλέον άγνωστο δεν θα σ έκανε να μην φοβάσαι

lalenium
07-08-2013, 01:50
Ο φόβος είναι απλά μια ενστικτώδης αντίδραση ,και άρα αφού είναι ενστικτώδης δύσκολα ελέγχεται ,άλλωστε εκεί είναι και η ουσία
εαν μπορούσε να ελεγχθεί και να φοβόμαστε κατά βούληση δεν θα είχε νόημα στην εξελικτική μας πορεία. Ο φόβος υπάρχει σε όλα
τα θηλαστικά όπως και στον άνθρωπο και είναι απαραίτητο στοιχείο για την επιβίωση ενός είδους π.χ. εαν ο λαγός δεν φοβότανε όταν
έβλεπε την αλεπού δεν θα μπορούσε να επιβιώσει σαν είδος ,όπως επίσης και ο άνθρωπος εαν δεν φοβότανε μόλις έβλεπε το λιοντάρι ή την αρκούδα σήμερα δεν θα υπήρχανε άνθρωποι.


Ο εγκέφαλος μας λοιπόν είναι προγραμματισμένος για να φοβάται και να είναι καχύποπτος και αυτό το ονομάζουμε "φόβο του αγνώστου". Φόβος του αγνώστου είναι ο "πρωτόγονος" και ενστικτώδης φόβος ,ο φόβος δηλαδή που δεν γίνεται βάση λογικών
συνειρμών π.χ. το κατσικάκι είναι ένα ζώο ,ένα άλογο ον ,ο εγκέφαλος του δεν είναι σε θέση να κάνει λογικούς συνειρμούς. Το ότι το κατσικάκι τρέχει και φοβάται μόλις δει τον λύκο δεν γίνεται μέσω κάποιας λογικής ,αλλά μέσω ενός ανεξέλεγκτου συναισθήματος ,δηλαδή ο εγκέφαλος του είναι προγραμματισμένος να φοβάται το άγνωστο αυτό ζώο (φόβος αγνώστου) ,δηλαδή το ζώο που είναι εκτός ομάδας. Γι αυτό το κατσικάκι που θα γεννηθεί σε έναν στάβλο δεν φοβάται τον τσοπάνη ή τα σκυλιά γιατί είναι μέλη της ομάδας στην οποία γεννήθηκε δεν είναι άγνωστα ζώα δηλαδή ,ούτε ο τσοπάνης ούτε τα σκυλιά. Το άγριο κατσικάκι όμως που δεν γεννήθηκε σε στάβλο φοβάται και τους ανθρώπους και τα σκυλιά γιατί είναι άγνωστα όντα με άγνωστες προθέσεις.


Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο λίγο ή πολύ ,απλά ο άνθρωπος σε σχέση με το κατσικάκι είναι λογικό ον και εκτός από τους ενστικτώδεις φόβους (φόβο αγνώστου) έχει και τους "λογικούς φόβους" οι οποίοι έχουν λογικές βάσεις και προκύπτουν από τις εμπειρίες και την ιδιοσυγκρασία του κάθε ατόμου. Βέβαια εκτός από τον "λογικό φόβο" ,υπάρχει δυστυχώς και ο "παράλογος φόβος" και εκεί πάμε σε νοσηρές καταστάσεις τις οποίες τις ονομάζουμε "φοβίες" και το κακό με τον παράλογο φόβο είναι ότι επειδή δεν βασίζεται στην λογική (είναι ενστικτώδης) είναι συνήθως ανεξέλεγκτος και φτάνει σε επίπεδα πανικού π.χ. οι περισσότεροι κλειστοφοβικοί ή αγοροφοβικοί αναγνωρίζουν το παράλογο του φόβου τους ,τους είναι αδύνατο όμως να τον ελέγξουν.

ann
10-08-2013, 23:11
Ο φόβος είναι απλά μια ενστικτώδης αντίδραση ,και άρα αφού είναι ενστικτώδης δύσκολα ελέγχεται ,άλλωστε εκεί είναι και η ουσία
εαν μπορούσε να ελεγχθεί και να φοβόμαστε κατά βούληση δεν θα είχε νόημα στην εξελικτική μας πορεία. Ο φόβος υπάρχει σε όλα
τα θηλαστικά όπως και στον άνθρωπο και είναι απαραίτητο στοιχείο για την επιβίωση ενός είδους π.χ. εαν ο λαγός δεν φοβότανε όταν
έβλεπε την αλεπού δεν θα μπορούσε να επιβιώσει σαν είδος ,όπως επίσης και ο άνθρωπος εαν δεν φοβότανε μόλις έβλεπε το λιοντάρι ή την αρκούδα σήμερα δεν θα υπήρχανε άνθρωποι.


Ο εγκέφαλος μας λοιπόν είναι προγραμματισμένος για να φοβάται και να είναι καχύποπτος και αυτό το ονομάζουμε "φόβο του αγνώστου". Φόβος του αγνώστου είναι ο "πρωτόγονος" και ενστικτώδης φόβος ,ο φόβος δηλαδή που δεν γίνεται βάση λογικών
συνειρμών π.χ. το κατσικάκι είναι ένα ζώο ,ένα άλογο ον ,ο εγκέφαλος του δεν είναι σε θέση να κάνει λογικούς συνειρμούς. Το ότι το κατσικάκι τρέχει και φοβάται μόλις δει τον λύκο δεν γίνεται μέσω κάποιας λογικής ,αλλά μέσω ενός ανεξέλεγκτου συναισθήματος ,δηλαδή ο εγκέφαλος του είναι προγραμματισμένος να φοβάται το άγνωστο αυτό ζώο (φόβος αγνώστου) ,δηλαδή το ζώο που είναι εκτός ομάδας. Γι αυτό το κατσικάκι που θα γεννηθεί σε έναν στάβλο δεν φοβάται τον τσοπάνη ή τα σκυλιά γιατί είναι μέλη της ομάδας στην οποία γεννήθηκε δεν είναι άγνωστα ζώα δηλαδή ,ούτε ο τσοπάνης ούτε τα σκυλιά. Το άγριο κατσικάκι όμως που δεν γεννήθηκε σε στάβλο φοβάται και τους ανθρώπους και τα σκυλιά γιατί είναι άγνωστα όντα με άγνωστες προθέσεις.


Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο λίγο ή πολύ ,απλά ο άνθρωπος σε σχέση με το κατσικάκι είναι λογικό ον και εκτός από τους ενστικτώδεις φόβους (φόβο αγνώστου) έχει και τους "λογικούς φόβους" οι οποίοι έχουν λογικές βάσεις και προκύπτουν από τις εμπειρίες και την ιδιοσυγκρασία του κάθε ατόμου. Βέβαια εκτός από τον "λογικό φόβο" ,υπάρχει δυστυχώς και ο "παράλογος φόβος" και εκεί πάμε σε νοσηρές καταστάσεις τις οποίες τις ονομάζουμε "φοβίες" και το κακό με τον παράλογο φόβο είναι ότι επειδή δεν βασίζεται στην λογική (είναι ενστικτώδης) είναι συνήθως ανεξέλεγκτος και φτάνει σε επίπεδα πανικού π.χ. οι περισσότεροι κλειστοφοβικοί ή αγοροφοβικοί αναγνωρίζουν το παράλογο του φόβου τους ,τους είναι αδύνατο όμως να τον ελέγξουν.

Ο φοβος μπορει να μας κρατησε ζωντανους (αν και το πιο σωστο ειιναι πως το αγχος κανει αυτη τη δουλεια μιας και προετοιμαζει τον οργανισμο σωματικα και νοητικα για να ανταπεξελθει ή να φυγει) , αλλα διαφωνω πως ειναι κατι ανεξελεγκτο, γι αυτο αλλωστε οι αγοραφοβικοι μπορουν και θεραπευονται.
Σχετικα με το φοβο του αγνωστου μαλλον πιο πολυ ειναι φιλοσοφικο το ερωτημα μιας και δεν μπορουμε να πουμε οτι δεν εξηγειται απο την απουσια "λογικων συνειρμων" μιας και αυτο ειναι προφανες απο το ονομα του και μονο (πως κανεις λογικους συνειρμους αν δεν γνωριζεις?) και βεβαια αν ηταν θεμα προγραμματισμου και μονο ΟΛΟΙ θα επρεπε να φοβομαστε τα ιδια ζωα (οπως ολοι ποναμε αν κοπουμε) για παραδειγμα, υπαρχουν ομως ανθρωποι που δεν φοβουνται τα αγρια ζωα κι αλλοι οσο κι αν ακουγεται παραλογο φοβουνται τις κοτες

achilleas 21
11-08-2013, 06:38
π.χ. το κατσικάκι είναι ένα ζώο ,ένα άλογο ον ,ο εγκέφαλος του δεν είναι σε θέση να κάνει λογικούς συνειρμούς. Το ότι το κατσικάκι τρέχει και φοβάται μόλις δει τον λύκο δεν γίνεται μέσω κάποιας λογικής ,αλλά μέσω ενός ανεξέλεγκτου συναισθήματος ,δηλαδή ο εγκέφαλος του είναι προγραμματισμένος να φοβάται το άγνωστο αυτό ζώο (φόβος αγνώστου) ,δηλαδή το ζώο που είναι εκτός ομάδας. Γι αυτό το κατσικάκι που θα γεννηθεί σε έναν στάβλο δεν φοβάται τον τσοπάνη ή τα σκυλιά γιατί είναι μέλη της ομάδας στην οποία γεννήθηκε δεν είναι άγνωστα ζώα δηλαδή ,ούτε ο τσοπάνης ούτε τα σκυλιά. Το άγριο κατσικάκι όμως που δεν γεννήθηκε σε στάβλο φοβάται και τους ανθρώπους και τα σκυλιά γιατί είναι άγνωστα όντα με άγνωστες προθέσεις.


Τι φοβάται όμως στην ουσια το κατσικάκι που βρίσκεται πίσω από το άγνωστο?Κάποιο ζώο ή μια κατάσταση πχ θεομηνία ,που δεν βλέπει και που δεν ξέρει αν θέλει να το βλάψει δηλαδή να του προξενησει πόνο.Αρα πάλι ο πόνος πίσω από το άγνωστο.Οτι παράδειγμα φοβίας και να βρεις,από πίσω κρύβεται ο πόνος

lalenium
12-08-2013, 00:54
Οτι παράδειγμα φοβίας και να βρεις,από πίσω κρύβεται ο πόνος

Εγώ θα έλεγα ότι πίσω από κάθε φοβία κρύβεται ο φόβος του θανάτου.

achilleas 21
12-08-2013, 06:24
Εγώ θα έλεγα ότι πίσω από κάθε φοβία κρύβεται ο φόβος του θανάτου.
Aν σου έλεγαν ότι αν πεθάνεις δεν θα νιώσεις κανενός είδους πόνο,θα φοβόσουνα τον θάνατο?Δηλαδή δεν θα νιώσεις καθόλου σωματικό πόνο αλλά ούτε και ψυχικό.Δεν θα ένιωθες δηλαδή τον πόνο του αποχωρισμού από τ αγαπημένα σου πρόσωπα,αλλα ούτε κι εκείνα θα πόναγαν από την απώλειά σου.(εδώ υπάρχει η συμπόνοια δηλ πονάς κι εσύ όταν πονάει κάποιος που αγαπάς).Ακόμα,δεν θα ένιωθες πόνο από το γεγονός ότι δεν θα είχες εκπληρώσει κάποιους στόχους σου ή ότι θα σε ξέχναγαν.Μπορούμε να σκεφτούμε κι άλλα παραδείγματα αν θες.Θα είχες κάποιον λόγο να φοβηθείς τον θάνατο τότε?Οχι.Αν επιπλέον υποθέσουμε ότι σου εξασφάλιζε κάποιος ότι όχι μόνο δεν θα νιώσεις πόνο,αλλά αντίθετα θα νιώσεις ευχαρίστηση,(δηλ τον βασικό πόλο που παίζει ρόλο στην ζωη),τότε όχι απλά δεν θα φοβόσουν τον θάνατο αλλά θα τον επεδίωκες.