PDA

Επιστροφή στο Forum : Τι εστί μύθος



kleanthis
31-03-2009, 14:28
www.istoria-archaiologia.blogspot.com. Χμ... ενδιαφέρον...

Theo-doros
31-03-2009, 22:53
Η λέξη - μύθος -μέσα από τα γράμματα με τα οποία δομείται, σημαίνει "πολλά συμπυκνωμένα σε λίγα από τα πάντα του κόσμου".
Από αρχαιοτάτων χρόνων ( βλέπε Όμηρος στο αναφερόμενο side ) με τη λέξη -μύθος- συνήθως αποδίδεται η έννοια της <παραβολής > <λέγω λίγα και εννοώ πολλά>.
Τα όσα διηγείται ο μύθος είναι σοφήματα που οι παλαιότεροι , με μικρές διηγήσεις τους μύθους, θέλησαν να περάσουν στις μελλούμενες γενιές.
Μύθοι είναι " οχήματα " για να διαδίδονται διαχρονικά ωφέλιμες γνώσεις για τον άνθρωπο.
Με τη λέξη -μύθος- απεδίδετο με αλλιγορικό τρόπο "ο σοβαρός λόγος" .
Γιαυτό ο Όμηρος έβαλε στο στόμα του Αγαμέμνωνα τη λέξη μύθος, για να τονίσει την σοβαρότητα και το αδιαμφισβήτητο των λόγων του βασιλιά προς τον ιερέα.
Το ίδιο και οι ποιητές και οι νομοθέτες μελετούσαν τους μύθους γιατί γνώριζαν πως εκεί βρισκεται το απάβγασμα της σοφίας των προγόνων τους.

kleanthis
01-04-2009, 16:15
Εξαρτάτε για πια εποχή μιλάμε μάλον.Θα πρέπει άλλη έννοια να είχε στην προ της καθόδου των Ηρακληδών εποχή (την λεγόμενη Μυκηναϊκή) και άλλη στην αρχαίκη και μετααρχαϊκή εποχή.Και ο Όμηρος έχω την πεποίθηση οτι έζησε λιγο πριν την κάθοδο.Όντως ο Στράβων σχεδόν εννοεί αυτό που λες αλλά τους προορίζει για τα παιδιά και τους διαχωρίζει σε ευχάριστους μύθους για να προτρέπονται προς το καλό και τους φοβερούς για να αποφεύγουν το κακό.Και συνεχίζει ο Στράβων "...η τε γάρ Λάμια μύθος έστι και η Γοργώ και ο Εφιάλτης και η Μορμολύκη"

Theo-doros
01-04-2009, 22:38
Δυστυχώς η έλληψη γνώσης για την πραγματική έννοια της λέξης -μύθος-, οδήγησε τους χρήστες της να αποδίδουν με αυτήν ότι δήποτε άλλο παρά αυτό που σημαίνει.
Αυτό συμβαίνει με πολλές λέξεις. Άλλη είναι η πραγματική τους έννοια και άλλο κατάληξαν να αποδίδουν.
Η λέξη -μύθος- κατάληξε να σημαίνει -το παραμύθι-.
Φυσικά, πολλές λέξεις χρησιμοποιούνται με αλλοιγορικές έννοιες, αλλά πρέπει να προσέχουν οι χρήστες, να μη ξεχνούν τις αρχικές έννοιες.
Ο στράβων , από όσα λές, δεν γνώριζε την πραγματική έννοια της λέξης -μύθος- αφού τους προρίζει για τα παιδιά. Οι μύθοι είναι για όλους και ιδικά για τους μεγάλους.

KostasAnd
01-04-2009, 23:47
Βρήκα μια σχετικά ωραία ανάλυση για τον μύθο.

http://www.archive.gr/modules.php?name=News&file=print&sid=10

Φιλικά Κώστας

Theo-doros
02-04-2009, 20:36
Βρήκα μια σχετικά ωραία ανάλυση για τον μύθο.

http://www.archive.gr/modules.php?name=News&file=print&sid=10

Φιλικά Κώστας

Για όποιον διαβάσει το παραταθέν side, o Λεβί Στρος συμφωνεί με τη δική μου γνώμη και εγώ με την δική του , ότι : στην ετυμολογική ανάλυση της λέξης κρύβεται η σημασία της.
Πιστεύω πως μέσα στους μύθους κρύβονται ΕΚΕΙΝΩΝ των ανθρώπων τα επιτεύγματα. Μύθος είναι ο έξυπνος τρόπος που βρήκαν για να "ταξιδεύουν "
τις γνώσεις τους στον μέλλοντα χρόνο. Οι μελλοντικοί παραλύπτες του μύθου,
με την απομυθοποίηση ( αποκωδικοποίηση ) του , παραλαμβάνουν αρχαίες ηθικές, πνευματικές, τεχνικές, θρησκευτικές και άλλου έίδους γνώσεις από τους ΕΚΕΙΝΟΥΣ που τα έγραψαν.
Θα χαραχτηρίσω τον μύθο σαν : Μια μπουκάλα με επιστολές που αφέθηκε στον ωκεανό του χρόνου και , άξιος που θα την βρεί και αντιληφθεί το περιεχόμενο της.

KostasAnd
02-04-2009, 21:17
Για όποιον διαβάσει το παραταθέν side, o Λεβί Στρος συμφωνεί με τη δική μου γνώμη και εγώ με την δική του , ότι : στην ετυμολογική ανάλυση της λέξης κρύβεται η σημασία της.
Πιστεύω πω μέσα στους μύθους κρύβονται ΕΚΕΙΝΩΝ των ανθρώπων τα επιτεύγματα. Μύθος είναι ο έξυπνος τρόπος που βρήκαν για να "ταξιδεύουν "
οι γνώσεις τους στον μέλλοντα χρόνο. Οι μελλοντικοί παραλύπτες του μύθου,
με την απομυθοποίηση ( αποκωδικοποίηση ) του , παραλαμβάνουν αρχαίες ηθικές, πνευματικές, τεχνικές, θρησκευτικές και άλλου έίδους γνώσεις από τους ΕΚΕΙΝΟΥΣ που τα έγραψαν.
Θα χαραχτηρίσω τον μύθο σαν : Μια μπουκάλα με επιστολές που αφέθηκε στον ωκεανό του χρόνου και , άξιος που θα την βρεί και αντιληφθεί το περιεχόμενο της.

Μου άρεσε πολύ η παρομοίωση.

hana
03-07-2010, 11:39
Για όποιον διαβάσει το παραταθέν side, o Λεβί Στρος συμφωνεί με τη δική μου γνώμη και εγώ με την δική του , ότι : στην ετυμολογική ανάλυση της λέξης κρύβεται η σημασία της.
Πιστεύω πως μέσα στους μύθους κρύβονται ΕΚΕΙΝΩΝ των ανθρώπων τα επιτεύγματα. Μύθος είναι ο έξυπνος τρόπος που βρήκαν για να "ταξιδεύουν "
τις γνώσεις τους στον μέλλοντα χρόνο. Οι μελλοντικοί παραλύπτες του μύθου,
με την απομυθοποίηση ( αποκωδικοποίηση ) του , παραλαμβάνουν αρχαίες ηθικές, πνευματικές, τεχνικές, θρησκευτικές και άλλου έίδους γνώσεις από τους ΕΚΕΙΝΟΥΣ που τα έγραψαν.
Θα χαραχτηρίσω τον μύθο σαν : Μια μπουκάλα με επιστολές που αφέθηκε στον ωκεανό του χρόνου και , άξιος που θα την βρεί και αντιληφθεί το περιεχόμενο της.
Συμφωνώ απόλυτα....και θέλω την άποψή σου σχετικά με την λέξη Μύστης και αν συνδέεται με την λέξη Μυθος
Πιο συγκεκριμενα , τα γράμματα Θ και Σ τι ρόλο παίζουν.....σε αυτες τις λέξεις...

Theo-doros
05-07-2010, 23:06
Θ = Το Θ γραφεται απο εναν κυκλο και μια γραμμη εντος (προηγουμενονως το Θ γραφοταν ως ενας κυκολς με εναν σταυρο εντος του). Ο κυκλος δηλωνει οποιονδηποτε χωρο (ο χωρος εννοειται σαν μια οντοτητα). Η γραμμη εντος του κυκλου συμβολιζει τα παντα που βρισκονται στον χωρο. Ετσι, το γραμμα Θ συμβολιζει τον πανχωρο με οσα εν αυτω, δηλαδη ταπαντα στον κτιστο κοσμο. (η λεξη Θεος σημαινει: Θ =απο τον πανχωρο Ε=εξερχομενο /που φανερωνεται , Ο=σαν οντοτητα)
Σ =δηλωνει οτιδηποτε τελειομενο/τελειο/σωστο. Αρα, Μυστης = Μυ = ο κατεχων (αυτος που κρατα), Σ= το σωστο.
Το γραμμα Υ δηλωνει : συγκεντρωση,συνυπαρξη,ειμαι καπου περιορισμενος,βρισκομαι καπου, και συναφεις εννοιες. Μαζι με το Μ σαν ΜΥ σημαινει κρατω κατι, περιοριζω/ομαι και συναφεις εννοιες. αρα μυστης ειναι αυτος που κατεχει κατι και αυτο που κατεχει δηλωνεται με το Σ (το σωστο/τελειο).
Η λεξη ΜΥΣ σημαινει αυτον που κρατιεται περιορισμενος (κρυβεται), τον ποντικο. (το Σ στο τελος των λεξεων δηλωνει την τελειωση της εννοιας που δηλωνεται απο την λεξη, δηλαδη δηλωνει την τελειωση της λεξης.
Στη λεξη Μυθος, το ΜΥ δηλωνει το κρυμμενο/το κωδικοποιημενο , απο τον πανχωρο Θ και αρα μπορει να ειναι οτιδηποτε.
Σημ: το καθε γραμμα εχει μιαν εννοια η οποια δεν ξεφευγει απο το θεματικο της πεδιο. Η εννοια του γραμματος ειναι μια γενικοτητα πχ το γραμμα/συμφωνο Μ, δηλωνει τις εννοιες σταματω, κρατω, εμποδιζω, δεν αφηνω να εκταθει, και αλλες συναφεις εννοιες. Η εννοια γραμματος/συμφωνου, εξαρταται πρωτιστα απο το επομενο η το προηγουμενο γραμμα πχ στην λεξη μην (το η σημαινει φευγω αλλα δεν απομακρυνομαι , ν σημαινει κινηση. ετσι η λεξη Μην (βλεπε μηνισκος-το υποκοριστικο του Μην) δηλωνει το φεγγαρι -δεν φευγει, δεν απομακρυνεται, συγκρατιεται εκει που ειναι. Γιαυτο και η χρονικη περιοδος του κυκλου του φεγγαριου ονομαστηκε Μην.
Εξηγωντας τον ρολο των γραμματων στις εννοιες των λεξεων, βλεπουμε οτι καταρριπτεται το γλωσσολογικο θεωρημα περι συμβατοτητας του σημειου, οτι δηλαδη η μορφη της λεξης / τα γραμματα απο τα οποια γραφεται) δεν εχουν ,ταχα, σχεση με την εννοια της. Εδω βλεπου οτι τα γραμματα ειναι η ιδια η σημασια των λεξεων, και το αποδυκνυουμε. Επισης, καταρριπτεται η διεργασια ''αφαιρεση γενικευση'' και η διεργασια της '' διπλης αρθρωσης''. Αυτες οι τρεις ''πονηριες'', εχουν τεχνιεντως εφευρεθει απο ανιδεους, για να δικαιολογησουν τα οσα δεν αντιλαμβανονται απο την δομηση και την φυση της γλωσσας.

Koproskylo
14-07-2010, 02:37
Εχουν τεχνιεντως εφευρεθει απο ανιδεους, για να δικαιολογησουν τα οσα δεν αντιλαμβανονται απο την δομηση και την φυση της γλωσσας.


Ρε τους ανόητους!
Χάθηκε να μπαίνουν σε μπλογκς του ίντερνετ, για να μορφώνονται...


...

Lucas
19-07-2010, 11:50
Κατά μία εκδοχή το μύθος έχει ετυμολογική σχέση με το μυείν. Η ρίζα mu- σχετίζεται με τον ήχο και την ομιλία οδηγώντας σε λέξεις με αντιθετικές σημασίες. Μουγγός, mute, μουσική κτλ.
Κατά τα άλλα, έχω την εντύπωση ότι η μυθοποίηση είναι μέθοδος του εγκεφάλου να προσεγγίζει την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει σχεδόν αντικείμενο ή πρόσωπο που να μην περιβάλλεται από λίγο ή πολύ μύθο. Παραδείγματα από το σήμερα: ο "επώνυμος" άνθρωπος, το "επώνυμο" προιόν, η μάρκα, η φίρμα, η βιτρίνα, το σύμβολο, η διαφήμιση. Άλλες έννοιες γύρω από τις οποίες περιστρέφεται ο πολιτισμός: Δημοκρατία, ισονομία, δικαιώματα κτλ. Όλα μύθοι ως ένα βαθμό, αναγκαίοι για να συνεννοούμαστε.

hana
19-07-2010, 23:38
Είναι από προηγούμενους για τους επόμενους....και εδώ μπαίνει η λέξη "ορισμένους " χωρίς να περιέχει αρνητικότητα....

Theo-doros
20-07-2010, 00:25
Μυθος = κρυμμενη αληθεια.

hana
20-07-2010, 01:03
Μυθος = κρυμμενη αληθεια.

"φυλαγμένη" αλήθεια...

stavmanr
18-10-2010, 12:24
Θα συμφωνησω με τον Theo-doros ως προς τη διαπίστωση πως μύθος και παραμύθι δεν είναι το ίδιο πράγμα. Άλλωστε το παρα-μύθι είναι σύνθετη λέξη που περιλαμβάνει τη λέξη μύθος. Είναι σαν να ταυτίζω την μάνα με την παραμάνα...

Παραμύθι είναι το σύνολο των περιγραφών και παραστάσεων που βασίζεται στα θεμέλια ενός μύθου. Δεν λέμε 'τα παραμύθια του Αισώπου' αλλά 'οι μύθοι του Αισώπου (http://el.wikisource.org/wiki/%CE%91%CE%B9%CF%83%CF%8E%CF%80%CE%BF%CF%85_%CE%9C% CF%8D%CE%B8%CE%BF%CE%B9)', διότι αποτελούν πρωτογενείς μυθικές περιγραφές της ζωής του ανθρώπου, η οποία κυρίως συγκρίνεται/παραλληλίζεται με εκείνες των υπόλοιπων ζωικών μορφών (περιλαμβάνει την έννοια της ειρωνείας) και ταυτίζεται η ανόητη συμπεριφορά του ανθρώπου με τις εξίσου ανόητες πράξεις των ζώων.

Ο Χρ. Μαλεβίτσης υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος είναι έμμυθο ον σε κάθε του έκφανση, και με αυτό θα συμφωνήσω απόλυτα. Ό,τι κάνουμε κι ό,τι λέμε περιλαμβάνει μύθο, που έχει τόσο έντονα στιγματίσει την καθημερινότητά μας σε επίπεδο έθους (συνήθειας), ώστε όχι μόνο περνά απαρατήρητος, αλλά αντίθετα θεωρείται στα πλαίσια εκείνης ως 'ξερή αντικειμενική δήλωση'. Σε άλλο θέμα είχα γράψει περί του 'αντικειμενισμού' του σύγχρονου ανθρώπου. Η αντικειμενικότητα προϋποθέτει έκσταση (εξ-ίσταμαι) και φαντασιακή περιγραφή της 'πραγματικότητας'. Δηλαδή, πρέπει ο νους να απεκδυθεί τελείως το 'εγώ', την προσωπική οπτική, και να μπει μέσα σε πλαίσια 'αμέτοχης παρατήρησης'. Είναι μία μυστηριακή και έμμυθη πραγματικότητα που έχει αποδειχθεί καί μέσω των μεταμαθηματικών, πριν από περίπου 80 χρόνια.

Το κύριο χαρακτηριστικό του μύθου είναι η προβολή των καταστάσεων που βιώνει ο άνθρωπος μέσα από αλλοδιαστατικές (διαφορετική αντίληψη χώρου, χρόνου, προσώπου, χαρακτήρων κ.ο.κ.) απόψεις. Γι΄αυτό και η ουσία των μύθων θα μπορούσε να αντιστοιχηθεί σε γενικές γραμμές με τα γραφήματα των μαθηματικών fractals. Δηλαδή, όσο κι αν ζουμάρεις χωρικά ή χρονικά στην καθημερινή πραγματικότητα, τόσο ξαναβρίσκεις το μύθο μποροστά σου. Ο μύθος εκτείνεται από το άτομο προς την άνθρωπότητα κι από το σήμερα στο πάντοτε. Λχ. ο Οδυσσέας δεν είναι ιστορικό πρόσωπο, είναι κυρίως μυθικός ήρωας ακόμη κι αν υπήρχε ως ιστορικό πρόσωπο. Και η Οδύσσεια είναι η περιπλάνηση ενός ανθρώπου στη γη, αλλά η ιστορία ενός ανθρώπου μέσα στις τρικυμίες του λόγου του, της ζωής του. Κι επεκτείνεται σε κάθε κοινωνία και σε κάθε τόπο, απλά χωρικό ή χωροχρονικό.

Ο μύθος προκύπτει ετυμολογικά από το ρήμα μύω που σημαίνει ενδυναμώνω μέσα από συστηματική εκπαίδευση (σωματικά ή πνευματικά). Εξ ού και το μυϊκό σύστημα, δηλαδή το σύνολο των μυών του σώματος, ή και η μύηση, δηλαδή η διαδικασία ταχείας εκπαιδεύσεως του ανθρώπου σε ένα καθιερωμένο σύστημα ισχυροποίησής του στη ζωή. Κάθε είδους μύηση προϋποθέτει την παραγωγή ισχυρού μύθου, καθώς πρόκειται για την δόμηση και την ισχυροποίηση του έλλογου όντος μέσα από τις φαντασιακές (παραγωγή φαντασίας, παραστάσεων) του δυνατότητες. Η θρησκευτική μύηση στοχεύει στην εσωτερίκευση του κόσμου προς το άτομο (εσωστρεφής έκσταση), ενώ η επιστημονική μύηση προϋποθέτει την εξωτερίκευση του ατόμου προς τον κόσμο (εξωστρεφής έκσταση). Η άλλη ετυμολογική απόδοση της μύησης (κλείνω) αποτελεί φαινομενολογική ή συμπτωματολογική απόδοση, δηλαδή επειδή στα Ελευσίνια Μυστήρια έκλειναν τα μάτια τους θεωρήθηκε ότι το κλείσιμο των ματιών ονομάζεται μύηση. Όμως αυτό απλά θα σήμαινε ότι κάθε φορά που κάποιος κλείνει σφιχτά τα μάτια μυείται πράγμα που προφανώς δεν ισχύει καθώς ο ύπνος θα ήταν το πρώτο που θα ονομάζονταν μύηση.

Οι πολιτισμοί κορυφώνονται στις περιόδους που οι άνθρωποι εκπαιδεύονται υπό κοινούς μύθους. Πριν την αρχαία ελληνική δημοκρατία οι άνθρωποι εκπαιδεύτηκαν κυρίως από τον Όμηρο ή και τον Ησίοδο. Θα υποστηρίζαμε μάλιστα ότι η ισχυροποίηση της δημοκρατίας ήταν ο επιθανάτιος ρόγχος μίας κοινωνίας που ξέχασε τους μύθους της και εφήρμοσε τον καθολικό αντικειμενισμό. Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία κτίστηκε πάνω στους μύθους της αντικειμενικότητας των αρχαίων ελλήνων, δηλαδή ανασκεύασε κάποιες αξίες που είχαν εκπέσει, όπως πχ. τη φιλοσοφική και την ποιητική διάθεση και διέπλασε το νου της αστικής τάξης της εποχής στα πλαίσια της 'ρώμης' (πχ. με τους αστικούς μύθους του Ρέμου και του Ρωμύλου (http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CE%BA% CE%B1%CE%B9_%CE%A1%CE%AD%CE%BC%CE%BF%CF%82)) δηλαδή της στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος ως προϊόντα της υιοθέτηση των ιδρυτών της Ρώμης από λύκαινα. Στη Ρώμη αναπτύχθηκε ιδιαίτερα η ποίηση (http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%C E%B1:%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%B9_%C F%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%82), όταν οι άνθρωποι προσπαθούσαν να απομυήσουν τους συνανθρώπους τους από την τεχνητή ευδαιμονία που προέκυπτε μέσω της στρατιωτικής ισχύος, που θεμελιώνονταν στα βιαίως κεκτημένα και στους υπόδουλους ηττηθέντες των μαχών. Φυσικά, ο πολιτισμός αυτός κατέρρευσε εκ των έσω, καθώς ο ίδιος ο μύθος της ισχύος και του ανταγωνισμού παρήγαγε ανθρώπους ματαιόδοξους και διεφθαρμένους, παρασυρόμενους από τα ζωϊκά τους ένστικτα ('άρτον και θεάματα' (http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CF%81%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_ %CE%B8%CE%B5%CE%AC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1) ήταν το κυρίαρχο σύνθημα της πολιτικής σάτιρας στην Αρχαία Ρώμη). Τα ίδια θα βρει κανείς σε κάθε είδους αυτοκρατορία και πολιτισμού στην ιστορία.

Με απλά λόγια, θα λέγαμε ότι η τραγικότητα της ιστορίας του ανθρώπου κλείνεται σε μία φράση: "πές μου τους μύθους σου να σου πω ποιος είσαι".

stavmanr
05-11-2010, 22:13
"Όλοι οι άνθρωποι έχουν το ίδιο μυαλό. Παλαιότερα τούτο δεν ήταν σαφές. Σημαντικοί επιστήμονες μιλούσαν για 'πρωτόγονη νόηση' ('μανταλιτέ') σε αντίθεση προς τη δική μας, των πολιτισμένων. Ο ξακουστός ανθρωπολόγος Λεβί-Στρως, ύστερα από συστηματική και εξαντλητική ανάλυση των μύθων των πρωτόγονων φυλών της Νοτίου Αμερικής, καταλήγει στα εξής: 'Το είδος της λογικής στη μυθική σκέψη είναι τόσο αυστηρό, όσο και στη σύγχρονη επιστήμη, η δε διαφορά δεν έγκειται στην ποιότητα του συλλογισμού, αλλά στη φύση των πραγμάτων επί των οποίων εφαρμόζεται... ο άνθρωπος σκεπτότανε πάντοτε το ίδιο καλά. Η βελτίωση δεν οφείλεται στην υποτιθέμενη πρόοδο του ανθρώπινου μυαλού, αλλά στην ανακάλυψη νέων περιοχών στις οποίες μπορεί να εφαρμόσει τη διανοητική του δύναμη, που ούτε άλλαξε, ούτε θα αλλάξει.' (Δομική Ανθρωπολογία Ι, 230). Αυτή δε η κοινή λογική έχει τον αυτό κώδικα, παντού. Έτσι, πολλοί μύθοι μοιάζουν όχι γιατί ο ένας επηρεάστηκε από τον άλλον, αλλά επειδή βασίζονται στον αυτό νοητικό κώδικα."
(Δοκίμια Ιδεών, Χ. Μαλεβίτσης, 'Η οικουμενικότητα του μύθου')

Theo-doros
06-03-2011, 00:42
Κατά μία εκδοχή το μύθος έχει ετυμολογική σχέση με το μυείν. Η ρίζα mu- σχετίζεται με τον ήχο και την ομιλία οδηγώντας σε λέξεις με αντιθετικές σημασίες. Μουγγός, mute, μουσική κτλ.
Κατά τα άλλα, έχω την εντύπωση ότι η μυθοποίηση είναι μέθοδος του εγκεφάλου να προσεγγίζει την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει σχεδόν αντικείμενο ή πρόσωπο που να μην περιβάλλεται από λίγο ή πολύ μύθο. Παραδείγματα από το σήμερα: ο "επώνυμος" άνθρωπος, το "επώνυμο" προιόν, η μάρκα, η φίρμα, η βιτρίνα, το σύμβολο, η διαφήμιση. Άλλες έννοιες γύρω από τις οποίες περιστρέφεται ο πολιτισμός: Δημοκρατία, ισονομία, δικαιώματα κτλ. Όλα μύθοι ως ένα βαθμό, αναγκαίοι για να συνεννοούμαστε.
Η λέξη μουγγός δηλώνει αυτόν που δεν παράγει έργο (έργο ομιλίας), δηλαδή αυτόν που συγκρατεί (οτιδήποτε)και δεν το βγάζει. Το σύμβολο / γράμμα Γ δηλώνει 'έργο' (εργασία) βλέπε τη λέξη μαγγώνω, το μα δηλώνει σταμάτημα. Επίσης τη λέξη σκαραμαγγάς που είναι σύνθετη από τη λέξη σκαρί=πλεούμενο(περιφραστικά) και μα-γγάς που αποδίδει την έννοια ότι η εργασία που γίνεται είναι (μα) κρατημένη / δεν ξεφεύγει αλλού παρά στη περιοχή που φέρει την ονομασία. Η λέξη μαγγούρα (το ρα δηλώνει στερεή ύλη) σημαίνει το στερεό που "σε αφήνει αδρανή /να μη μπορείς να κάνεις έργο".
Η λέξη αγγομαχώ (μιλάμε για τα γγ ) σημαίνει ότι μάχομαι(προσπαθώ) με έργο (γγ) , δηλαδή καταβάλλω προσπάθεια.
Η λέξη αγγείο σημαίνει αγγ (έργον) + ει (έξοδο) + ο (κατάληξη), άρα όπου επιτελείται έργο με δυνατότητα εξόδου. Από αυτή τη λέξη (αγγείο) φαίνεται 'οτι η πρώτη χρήση του κατασκευάσματος στο οποίο δώθηκε το όνομα αγγείο, ήταν να γίνεται εντός του (αγγείου) κάποια διεργασία πχ ζύμωση οίνου. Να ληφθεί υπόψην ότι υπήρχαν διάφορες ονομασίες 'άγγείων' πού έπερναν την ονομασία ανάλογα με τη χρήση τους. Νομίζω ότι μια γενική ονομασία, επεκράτησε να είναι η λέξη 'αγγείο', ονομασία που φανερώνει ότι χρησίμευαν για κάποιο σκοπό και όχι απλή θέαση.
Η λέξη τάγγη (ταγγός) δηλώνει (όπως φαίνεται με την παρουσία του γράμματος Τ -το Τ δηλώνει διακοπή/στάση βλέπε στάση, stop, station, στίλος, άστρο κλπ -) σταμάτημα κάθε λειτουργίας, και το σταμάτημα επιφέρει την αποσύνθεση δηλαδή την τάγγη.
H λέξη mute βλέπουμε πως έχει την ίδια έννοια δηλαδή την συγκράτηση (όχι την έκφραση), και αυτό μας παραπέμπει , όχι ότι η λέξη έχει ελληνική ρίζα, αλλά ότι και οι δυο γλώσσες (ελληνική και αγλική) προέρχονται από την ίδια μάνα γλώσσα.

stavmanr
30-03-2011, 23:14
Αν και το άρθρο αφορά τα παραμύθια, το παραθέτω ώστε να βοηθήσω τη συζήτηση:

__________________________________________________

Αποκαλύπτοντας τα παραμύθια (http://kids.in.gr/kid-related/psychology/article/?aid=1231100711) :

Τα παραμύθια δεν είναι μόνο ψυχαγωγία για τα παιδιά. Είναι το μέσο που τα βοηθά να αποκαλύψουν την εσωτερική τους φύση, με τις άπειρες ηθικές και πνευματικές της δυνατότητες, αλλά και ο πιο άμεσος τρόπος για να οδηγηθούν με ασφάλεια στην ωριμότητα.

Της Ελένης Χαδιαράκου


Ο γνωστός σουηδός σκηνοθέτης και μάγος της αφήγησης Ίνγκμαρ Μπέργκμαν είπε κάποτε πως η διαφορά ανάμεσα στο ψέμα και το παραμύθι είναι ότι το ψέμα (είτε το λες στους άλλους είτε στον εαυτό σου) σε βοηθά να υπεκφεύγεις τις δυσκολίες της ζωής, ενώ το παραμύθι να τις αντιμετωπίζεις. Και δεν είχε άδικο. Τα παραμύθια υπήρξαν για όλους η πρώτη μας επαφή με τη ζωή και τις δυσκολίες της. Από τα αρχαία κιόλας χρόνια οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν, ανέλυαν και κατανοούσαν την πραγματικότητα μέσα από ιστορίες. Ειδικά για τους λαούς της Ανατολής, τα παραμύθια ήταν ένας πολύ καλός τρόπος για να κατανοήσουν το «άγνωστο». Κάθε κοινωνία, από την πιο πρωτόγονη έως την πιο ανεπτυγμένη, έχει τις δικές της φανταστικές ιστορίες, που περιλαμβάνουν περιπέτειες, συμβολισμούς και ηθικά διδάγματα. Οι ψυχολογικές καταβολές των παραμυθιών, μάλιστα, ήταν ανέκαθεν ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα τόσο για τους ψυχολόγους όσο και για τους συγγραφείς. Οι μεν ψυχολόγοι προσπαθούν να βρουν σε αυτά απαντήσεις για το ασυνείδητο, οι δε συγγραφείς να ανακαλύψουν το βαθύτερο μήνυμα της ζωής.

Εκπαιδεύοντας με παραμύθια
Ο ρόλος του παραμυθιού είναι βέβαια ψυχαγωγικός, αλλά όχι μόνο. Τα παραμύθια δημιουργούν στα παιδιά εικόνες, διεγείρουν τη φαντασία τους και τα βοηθάνε να μπουν σε κόσμους μυθικούς και ονειρικούς, σε κόσμους όπου όλα μπορούν να συμβούν. Το παραμύθι καλλιεργεί το πνεύμα και βοηθά τα παιδιά να ξεκαθαρίσουν τα συναισθήματά τους και να αντιληφθούν τις δυσκολίες της ζωής. Ταυτόχρονα, προτείνει λύσεις στα προβλήματά τους. Παράλληλα, όμως, δίνει στο παιδί τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την παρέμβαση του ανθρώπου σε μια κατάσταση που το περιβάλλει, διεγείρει τη φαντασία του, αλλά και ικανοποιεί σε φανταστικό επίπεδο τις πιο βαθιές επιθυμίες του. Έτσι ηρεμεί και γαληνεύει από τις καθημερινές εντάσεις που βιώνει, μαθαίνει ν’ ακούει και να σκέφτεται.

«Ήταν μια φορά και έναν καιρό...»
Το παραμύθι ξεκινά πάντα με μια ήρεμη εισαγωγή και κλείνει με έναν επίσης καθησυχαστικό τρόπο. Από τις πρώτες κιόλας λέξεις, το παιδί μεταφέρεται σε έναν κόσμο μαγικό, εξωπραγματικό. Στο παραμύθι ο χρόνος, όπως και ο τόπος, είναι αόριστος, όλα θίγονται με τον απλούστερο δυνατό τρόπο, ενώ οι ήρωες είναι σχεδόν πάντα απλοί και αδύναμοι άνθρωποι, χωρίς ιδιαίτερα ταλέντα. Στην ουσία, τα παραμύθια «αφηγούνται» την παιδική ηλικία ενός ανθρώπου μέχρι και την ενηλικίωσή του, και όλες τις περιπέτειες που περιλαμβάνει αυτή η διαδρομή. Ο ήρωας προχωρά μόνος του για κάποιο χρονικό διάστημα, όπως αντίστοιχα μόνο νιώθει και το παιδί στην κοινωνία. Η επαφή με τη φύση (ένα δέντρο ή ένα ζώο) είναι συνήθως καταλυτική, μιας που συνήθως τον βοηθά να βρει το δρόμο του. Ο κυνηγημένος ήρωας μπορεί να πονά ή να περνά μέσα από δυσκολίες, αλλά πάντοτε βρίσκει τελικά το δρόμο του. Αυτό θα συμβεί και στο παιδί κατά τη διάρκεια της ζωής του. Θα πονέσει, θα δυσκολευτεί, αλλά τελικά θα βρει τις λύσεις που ψάχνει. Εκεί βρίσκεται και η γοητεία του παραμυθιού. Στο ότι μπορεί να αποκαλύψει την εσωτερική μας φύση, με τις άπειρες ηθικές, ψυχικές και πνευματικές της δυνατότητες. Είναι η αναζήτηση για το νόημα της ζωής. Γιατί, ως γνωστόν, ο άνθρωπος πάντα αναπτύσσεται και ολοκληρώνεται μέσα από τις δοκιμασίες.

Η ψυχολογική προσέγγιση
Δεν είναι τυχαίο πως κάθε φορά που διαβάζουμε ένα παραμύθι στα παιδιά μας αρχίζουμε κι εμείς οι ίδιοι να διακρίνουμε μηνύματα που μέχρι τώρα δεν είχαμε προσέξει. Άλλες φορές οι ιστορίες προσπαθούν να μεταδώσουν αξίες, όπως δικαιοσύνη, καλοσύνη ή ισότητα, και άλλες προσπαθούν να περάσουν μηνύματα που είναι συνδεδεμένα με το κοινωνικό περιβάλλον, όπως η σημασία της κοινότητας, οι «αντρικοί» και «γυναικείοι» ρόλοι ή η κοινωνική ιεραρχία. Τα παραμύθια χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα από ορισμένους ψυχολόγους - για να βοηθήσουν τους ενηλίκους να ξεπεράσουν κάποια ψυχολογικά προβλήματα. Σύμφωνα με τον Χανς Ντίκμαν -τον πιο γνωστό υποστηρικτή αυτής της ιδέας-, ένας αποτελεσματικός τρόπος ψυχοθεραπείας είναι να διηγηθεί το άτομο το αγαπημένο του παραμύθι. Σύμφωνα με τη θεωρία του, το αγαπημένο μας παραμύθι δεν έχει αποτυπωθεί στη μνήμη μας τυχαία, αλλά λόγω της σημαντικής ψυχολογικής βαρύτητας που έχει για την ίδια την ύπαρξή μας και τα προβλήματα που μας απασχολούν. Όταν συνειδητοποιήσουμε τη βαθύτερη σημασία του νοήματος του παραμυθιού, τότε μπορούμε να μεταφράσουμε ασυνείδητες σκέψεις και φόβους μας και να τα αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικότερα.

Η θεματολογία
Το παραμύθι συγκινεί και ψυχαγωγεί όλους τους λαούς της Γης, από τα πανάρχαια χρόνια. Στις ιστορίες τους συναντάμε τα πιο απίθανα και απίστευτα γεγονότα. Αυτά, όμως, που για το σημερινό άνθρωπο είναι φανταστικά, για τον πρωτόγονο αποτελούσαν τον αληθινό του κόσμο, όπως τον έβλεπε ή όπως τον εξηγούσε απλοϊκά. Όλος ο κόσμος του πρωτόγονου ανθρώπου, η θεωρία του για τη γέννηση του κόσμου, ο φόβος του για τα διάφορα φυσικά φαινόμενα, η πίστη του στη μαγεία, στη δεισιδαιμονία, στις υπερφυσικές ικανότητες των μάγων, η στενή του σχέση με τα ζώα, τα οποία θεωρούσε συντρόφους, τα όνειρα που τον μετέφεραν σε άγνωστους τόπους με τρόπο ανεξήγητο, πέρασαν μέσα στα παραμύθια. Η πλοκή εμφανίζεται με μια σειρά ατυχιών στην αρχή, ενώ στο τέλος καταλήγουν όλα τακτοποιημένα και ευτυχισμένα για τους ήρωες. Η πιο γνωστή υπόθεση είναι αυτή του χαμένου παράδεισου που ξανακερδήθηκε, όπως στην ιστορία της Σταχτοπούτας. Υπάρχουν, όμως, και ιστορίες που πραγματεύονται ένα ταμπού και την παραβίασή του - όπως το άνοιγμα μιας απαγορευμένης πόρτας ή ενός δωματίου, ή μια ερώτηση που απαγορεύεται να τη θέσεις. Αυτά τα παραμύθια ανάγονται στο μύθο του Έρωτα και της Ψυχής. Η θεματολογία του Ιάσονα και της Μήδειας, που συναντιέται παντού, εμφανίζεται στη «Βασίλισσα με τα Χρυσά Μαλλιά», ενώ τα απίθανα κατορθώματα που απαιτούνται από τον ήρωα εμφανίζονται σε πολλές παραλλαγές σε όλο τον κόσμο. Τα ζώα που μπορούν να μιλούν, που είναι χρήσιμα στον άνθρωπο, ή αυτά που έχουν μαγικές ιδιότητες εμφανίζονται σε όλα τα παραμύθια του κόσμου και αυτό σχετίζεται με το μύθο του Παραδείσου. Κάποιες φορές το ζώο που βοηθά τον άνθρωπο δεν απαιτεί ανταλλάγματα, απλώς χρησιμοποιεί τις μαγικές δυνάμεις του ή ακόμα και την εξυπνάδα του για να βοηθήσει τον ήρωα και την ηρωίδα, όπως π.χ. στον «Παπουτσωμένο Γάτο», όπου ο γάτος βοηθά τον αφέντη του να γίνει βασιλιάς, ή όπως τα πουλιά ή άλλα ζώα βοηθούν τη Σταχτοπούτα να πάει στο χορό και μετά τη βοηθούν να παντρευτεί τον πρίγκιπά της. Ένα επίσης δημοφιλές θέμα είναι αυτό του άσχημου πλάσματος, που συχνά εμφανίζεται ως ο σύζυγος. Συνήθως ο ήρωας/η ηρωίδα υποφέρει από μια κατάρα, που αργότερα με σύμμαχο την αγάπη ή τη βαθιά αφοσίωση ενός προσώπου λειτουργεί απελευθερωτικά. Για παράδειγμα, «Η Πεντάμορφη και το Τέρας» και «Ο Βάτραχος - Πρίγκιπας». Αυτά τα παραμύθια έχουν διπλή μεταμόρφωση, καθώς η ηρωίδα βοηθά τον ήρωα να μεταμορφωθεί από τέρας ή βάτραχο σε πρίγκιπα, αλλά και το αντίστροφο, καθώς ο ήρωας βοηθά την ηρωίδα να εγκαταλείψει ένα μειονέκτημα ή μια αδυναμία του χαρακτήρα της, τη βοηθά στην ουσία να ωριμάσει, να ολοκληρωθεί, να τελειοποιηθεί. Τα θέματα που προέρχονται από αγαπημένα παραμύθια, έχουν πολλά χαρακτηριστικά και συγκεντρώνουν τη γνήσια φύση της παράδοσης. Τα πρότυπα υποδείγματα αποτελούνται από εικόνες και σύμβολα όμοια σε όλο τον κόσμο, αρχέτυπες εικόνες και συμβολισμούς βαθιά ριζωμένους στο ασυνείδητο της ύπαρξης, που βοηθούν τον άνθρωπο να καταλάβει τον εαυτό του και τον κόσμο που τον περιβάλλει, αλλά και το άγνωστο και ανεξήγητο της δημιουργίας και των νόμων της. Τα παραμύθια, οι μύθοι, οι θρύλοι έχουν τις ρίζες τους βαθιά μέσα στην ανθρώπινη φύση, η οποία αναζητά συνεχώς τους λόγους ύπαρξής της.

Ιστορίες γεμάτες συμβολισμούς
Η συμβολική μορφή και ο αρχέτυπος χαρακτήρας τους κάνει τα παραμύθια κατανοητά σε όλους τους ανθρώπους, διαφορετικών ηλικιών, εποχών, πολιτισμών. Ουσιαστικά, αποτελεί τη γέφυρα που ενώνει τη φωτεινή με τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου. Ο πόλεμος με το καλό και το κακό, η πάλη ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, ο παράδεισος και η κόλαση είναι τα θέματα που σχεδόν πάντα πραγματεύονται τα παραμύθια. «Η Σταχτοπούτα», για παράδειγμα, ξεκινά ως εξής: «Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας καλός άντρας και ζούσε μαζί με την καλόκαρδη γυναίκα του και την όμορφη κόρη τους. Ξαφνικά, η γυναίκα αρρώστησε και πέθανε. Ο άντρας παντρεύτηκε μια δεύτερη γυναίκα, που είχε δύο κόρες που μισούσαν την πρώτη όμορφη κόρη». Στο παραμύθι, η ηρωίδα αντιμετωπίζει τον πόνο της απώλειας και βιώνει τη δοκιμασία του Χαμένου Παραδείσου. Η Σταχτοπούτα ήταν αναγκασμένη να καθαρίζει το τζάκι από τις στάχτες. Το τζάκι συμβολίζει την εξορία, τις στάχτες των νεκρών, την ταπείνωση και τη θλίψη. Επίσης, οι στάχτες συμβολίζουν το βραχυπρόθεσμο της ζωής. Το τζάκι, όμως, είναι και το ιερό κέντρο του σπιτιού, εκεί όπου πάντα υπάρχει μια ζεστή εστία. Είναι ένα σημείο ασφαλές που δεν πλησιάζουν ποτέ τα κακά πνεύματα. Η θέση της δίπλα στο τζάκι παραλληλίζει τη Σταχτοπούτα με τη θεά Εστία. Η Σταχτοπούτα περιποιείται τη φωτιά, επομένως είναι το πνεύμα, η ψυχή. Οι αδελφές της Σταχτοπούτας συμβολίζουν ακόμη την εσωτερική και πνευματική ασχήμια, αντιπροσωπεύουν τις δυνάμεις του κακού που βρίσκονται στην απληστία, τη ζήλια και τη ματαιοδοξία. Η μητριά αντιπροσωπεύει τη σκοτεινή και καταστροφική όψη της γυναικείας φύσης, που σε άλλα παραμύθια μεταμορφώνεται σε κακιά μάγισσα. Μεγάλο ρόλο στο παραμύθι παίζει η νεκρή μητέρα της Σταχτοπούτας. Εμφανίζεται σαν άσπρο περιστέρι, σύμβολο της αγνής αγάπης, μιας αγάπης που δίνει δύναμη στην ηρωίδα για να υπομείνει όλα τα βάσανα. Η μεταμόρφωση της Σταχτοπούτας συμβολίζει τις κρυμμένες δυνάμεις της ψυχής, οι οποίες δείχνουν τη διαδρομή της προς τον Παράδεισο. Το γυάλινο γοβάκι έχει μαγικές ιδιότητες, καθώς το γυαλί συμβολίζει την πνευματική τελειότητα, τη λάμψη και την καθαρότητα. Τέλος, η αναζήτηση του πρίγκιπα με σκοπό να βρει τη Σταχτοπούτα και να παντρευτούν συμβολίζει την ένωση και την κατάκτηση του χαμένου Παραδείσου. Αντίστοιχα, στον «Παπουτσωμένο Γάτο» οι συμβολισμοί αλλάζουν. Τα ζώα στα παραμύθια πάντα βοηθούν τους ανθρώπους. Εδώ, ο γάτος εκτός από κολπατζής είναι παράλληλα και φύλακας των θνητών. Μερικές φορές τα ζώα δρουν από μόνα τους, ενώ άλλες φορές υπάρχει σχέση αμοιβαιότητας. Οι ήρωες σώζουν ή βοηθούν το ζώο, και αυτό από ευγνωμοσύνη τούς ανταποδίδει τη σωτηρία, όταν χρειάζεται η επέμβαση των δυνάμεών τους. Στην «Πεντάμορφη και το Τέρας» συναντάμε μια πανέμορφη κοπέλα η οποία βρίσκεται κάτω από την εξουσία ενός τέρατος. Η ηρωίδα τον βλέπει σαν τέρας, απλά της απαγορεύεται να τον δει τη νύχτα. Όταν παραβιαστούν οι κανόνες και η πεντάμορφη δει το μαγεμένο ήρωα, τότε αυτός εξαφανίζεται ή εκείνη τον εγκαταλείπει. Μετά θα πρέπει να πετύχει γενναία κατορθώματα για να τον ξαναβρεί. Με τη βοήθεια των ζώων τον βρίσκει και τελικά λύνονται τα μάγια και τον παντρεύεται. Σε αυτό το παραμύθι κατανοούμε ότι δεν πρέπει να κρίνουμε σύμφωνα με την εξωτερική εμφάνιση, θα πρέπει να ξεπερνάμε τους φόβους μας, και συνειδητοποιούμε ότι η αληθινή αγάπη επιβάλλεται σε κάθε μορφή μαγείας και βγαίνει πάντα νικήτρια. Η ιστορία της «Κοκκινοσκουφίτσας» αναφέρεται στη σχέση κόρης-μητέρας. Η μητέρα την προειδοποιεί πως στο δάσος υπάρχει λύκος, δηλαδή απειλή. Εκείνη, όντας απονήρευτη, πέφτει θύμα του και ο λύκος την καταπίνει. Έρχεται θάνατος, αλλά ακολουθεί η Ανάσταση. Εδώ οι συμβολισμοί ποικίλλουν. Από τη μια, το κόκκινο σκουφάκι που παραπέμπει στο κόκκινο της αυγής και το μεσημεριανό ήλιο. Από την άλλη, ο λύκος που συμβολίζει το χειμώνα και το σκοτάδι, κατά τη σκανδιναβική μυθολογία. Τέλος, η ηρωίδα συμβολίζει τη φωτεινή πλευρά της θηλυκότητας, ενώ ο κυνηγός είναι ο ήρωας που σώζει την Κοκκινοσκουφίτσα από το τέρας.

Ξέρατε ότι…
... οι αρχαιότερες γραπτές ιστορίες που ανακαλύφθηκαν ήταν στην Ανατολή και αποτελούνταν από μια συλλογή από σανσκριτικά παραμύθια με πέντε βιβλία, τα «Ινδικά Πανχατάντρα»; Δεν γνωρίζουμε πότε γράφτηκαν, πιστεύεται όμως ότι έφτασαν στην Ελλάδα την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

… η παλαιότερη συλλογή παραμυθιών εμφανίστηκε στην Ευρώπη μετά την εποχή της Αναγέννησης, στη Βενετία, το 1550 και περιελάμβανε αστεία, αινίγματα και ιστορίες.

… σε πολλές χώρες, όπως π.χ. στη Βόρεια Αφρική, πιστεύεται ότι εκείνος που διηγείται παραμύθια, όσο ο ήλιος λάμπει, κινδυνεύει να χάσει τα μαλλιά του.
__________________________________________________ ___